Chapter 2

Hindi ako agad nakatulog nang gabing iyon. Hindi dahil bago ang kama. Hindi dahil tahimik ang mansion. Kundi dahil sa isang bagay na hindi ko maintindihan.

Bakit ako inilagay sa wing ni Adrian? Paulit-ulit kong iniisip iyon habang nakahiga. Baka dahil doon ako pinakamadaling tawagin kapag may kailangan siya. Iyon ang pinaka-logical na dahilan.

Trabaho lang. Boss ko siya. Employee niya ako. Wala nang iba.

“Exactly,” bulong ko sa sarili ko habang nakatingin sa kisame. Pero kahit paulit-ulit kong sabihin iyon, hindi pa rin nawawala ang kaba ko. Kaya bandang alas-onse ng gabi, bumangon ako at inayos ang mga gamit ko.

Mas malaki ang bagong room kaysa sa una kong tinulugan. May sariling bathroom, cabinet, maliit na desk, at malaking bintana na tanaw ang garden.

Maganda. Sobrang ganda. Pero ang pinaka-hindi ko gusto? Ilang hakbang lang ang pagitan ng kwarto ko at ng study ni Adrian.

“Great.” Napailing ako. “Trabaho lang.”

Alas-sais ng umaga pa lang ay gising na ako. Hindi ko gustong mahuli sa unang araw ko sa ilalim ni Adrian. Mabilis akong naligo, nagbihis ng uniform, inayos ang buhok ko, at eksaktong alas-siyete ay nasa hallway na ako.

Bukas ang p***o ng study. Kumatok ako nang isang beses. “Come in.” Pumasok ako. Nasa desk si Adrian, nakatutok sa ilang documents.

Hindi siya tumingin agad sa akin. “You're two minutes early.”

Napatingin ako sa wall clock. “Seven o'clock pa lang po.” “I know.” Dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak na papel at tumingin sa akin. “That means you're early.” Hindi ko alam kung papuri ba iyon.

Kaya tumango na lang ako. “Good morning.” “Morning.”

Tahimik akong nakatayo. Makalipas ang ilang segundo, nagtanong ako, “May gagawin po ba ako?” Itinulak niya ang isang tray sa gilid ng desk. “Coffee.”

Napatingin ako sa tray. “Para po sa inyo?” tanong ko. “Yes,” sagot niya

“Anong coffee po?” tanong ko. “Black. No sugar.” Tumango ako. “Okay.”

Paglingon ko para umalis, nagsalita ulit siya. “Don't knock every time you enter this room.” Napalingon ako. “Bakit po?”

“Because you're working here.” Diretso ang tingin niya sa akin. “If the door is open, come in.” Tumango ako. “And if it's closed?” tanong niya na parang batang pinaparangalan ako. “Hindi po ako papasok.” Hindi na siya nagsalita pa kaya lumabas na ako.

Habang naglalakad papuntang kitchen, napailing ako. “Black coffee. No sugar. Open door, come in. Closed door, don't enter.”

Huminga ako nang malalim. “Madali lang.”

Pagbalik ko, inilagay ko ang kape sa tabi ng laptop niya. “Your coffee.”

“I can see that.”

Napangiwi ako nang bahagya. Okay. Hindi na ako nagsalita. Pero bago ako tuluyang makalabas, tinawag niya ako.

Huminto ako. “Yes?”

Itinaas niya ang isang folder. “Organize these.”

Maingat ko iyong kinuha. “By date?” tanong ko. “Yes.” He answered.

“Oldest to newest?” tanong ko ulit, tumango lang siya kaya nagkibit-balikat na lang ako “Owkay.”

“Don't mix the contracts with the financial reports.” Command niya. “Opo.”

Bumalik ako sa staff area at sinimulang ayusin ang documents. Sanay ako sa ganitong trabaho dahil marami akong ginawang file organization noong nag-aaral ako. Hindi man ito maid work, alam kong may advantage pa rin ang mga natutunan ko.

Makalipas ang halos isang oras, tapos na ako. Bumalik ako sa study. Bukas pa rin ang p***o. Pumasok ako at sinubmit sa kanya ang ginawa ko. “Done.” Itinaas ni Adrian ang tingin.

Inilapag ko ang folder sa desk. “I arranged everything by date. Separate po yung contracts and financial reports.”

Binuksan niya ang folder. Tahimik niyang chineck ang bawat section. Hindi ako umalis. Hindi ko alam kung bakit hinihintay ko ang reaction niya.

Makalipas ang ilang segundo, isinara niya ang folder. “Good.” Isang salita. Pero hindi ko alam kung bakit parang gusto kong ngumiti. “Thank you.”

Tumingin siya sa akin. “Why are you thanking me?”

“Because sinabi niyo pong good.”

“It's an observation.”

Napangiti ako nang bahagya. “Okay.”

Muli siyang bumalik sa laptop. Pero bago ako lumabas, nagtanong siya.

 “You have a degree.” Tumango ako. “Yes.”

“And you're working as a maid.” May kung anong bigat sa tono niya. Diretso kong sagot, “Kailangan ko po ng trabaho.”

Tahimik siya.

“There's nothing wrong with honest work,” dagdag ko. Bahagyang gumalaw ang panga niya. “I didn't say there was.”

“Pero parang—”

“Don't assume what I'm thinking.”

Naputol ako. “Sorry.” Mahinang bulong ko pero sapat lang para margining niya.

Muli siyang tumingin sa akin. “Stop saying sorry.”

Napabuntong-hininga ako. “Okay.”

Ilang segundo siyang tahimik bago nagsalita.

“Your degree isn't useless here.”

Napatingin ako sa kanya. Pero nakabalik na ang tingin niya sa laptop. Parang wala siyang sinabi. Napangiti ako nang bahagya. “Thank you.” Hindi siya sumagot kaya walang paalam na lumabas na lang ako.

Bandang tanghali ay may dumating na bisita. Habang naglalakad ako palabas ng kitchen dala ang tray, narinig ko ang isang lalaki na nagsasalita.

“Adrian.”

Napatingin ako. Isang lalaking naka-dark suit ang nakatayo sa entrance. Matangkad at mukhang halos kasing-edad ni Adrian. May dalawang lalaking kasama. Pababa si Adrian ng hagdan. Nang makita niya ang bisita, hindi siya ngumiti.

“Marcus.” Tawag niya sa isang lalaki.

Nagkatinginan sila. Hindi ko alam kung bakit biglang naging mabigat ang atmosphere. Napansin yata ni Marcus ang presence ko.

“She’s new?”

Bago pa ako makapagsalita, sumagot si Adrian. “She works here.”

“That wasn't my question.” Mabilis na sagot nung lalaki na Marcus ang pangalan.

Bahagyang nanigas ang panga ni Adrian. “Then ask a better one.”

Tumahimik si Marcus. Ako naman ay dahan-dahang umatras.

Pero bago ako makalayo, nagsalita si Adrian. “Elena.” Napatingin ako. “Go upstairs.”

“Pero may dala po akong—”

“Leave it.” Mababa ang boses niya. Walang puwang para makipagtalo.

Tumango ako. “Opo.” Mabilis akong umakyat. Pero bago ako tuluyang mawala sa hagdan, narinig ko ang boses ni Marcus. “She doesn't look like the type you usually hire.”

Hindi ko na narinig ang sagot ni Adrian. At kahit ayaw kong aminin, na-curious ako.

Pagbalik ko sa kwarto, nakita ko ang isang maliit na note sa ibabaw ng desk.

7:00 A.M.

ADRIAN'S STUDY.

Napabuntong-hininga ako. “Alam ko na.”

Inilapag ko ang note at nagsimulang mag-ayos ng gamit. Maya-maya, narinig ko ang yabag sa hallway. Mabagal. Pamilyar. Huminto ang yabag sa tapat ng p***o ko. Nanigas ako. Ilang segundo ang lumipas bago bumukas ang p***o.

Si Adrian. Nakatayo siya sa doorway, nakasuot ng dark shirt at may hawak na car keys.

“Tomorrow, you're coming with me.” Napakunot ang noo ko. “Saan po?”

“Business meeting.” Maikling sagot niya. Napatingin ako sa suot kong uniform. “Pero maid lang po ako.”

“You won't be tomorrow.”  Napatingin ako sa kanya. “Then ano po ako?” Hindi siya sumagot agad. Sa halip, pumasok siya nang isang hakbang. “You're coming as my guest.”

“Bakit ako?” tanong ko. “Para saan?” dagdag na tanong ko.

Diretso ang tingin niya sa akin. “That's something you'll find out tomorrow.” Napabuntong-hininga ako. “Adrian, kung may gagawin akong hindi tama—” pinutol niya ang sasabihin ko, “you won't….”  “because I'll be there.” Dagdag niya.

Tahimik ako. Then he added, “Be ready at seven.” Tumalikod siya. “Wait.” Huminto siya.

“Ano ang susuotin ko?” tanong ko. Sandali siyang tumingin sa akin. “Something appropriate.” Pagkatapos ay umalis siya. Naiwan akong nakatingin sa pintuan.

Hindi ko alam kung anong business meeting ang pupuntahan namin. Hindi ko rin alam kung bakit kailangan niya ako roon. Pero may isang bagay akong sigurado.

Hindi ako pinasok ni Adrian Virelli sa mundong ito nang walang dahilan. At bukas, malalaman ko kung ano iyon.