Chapter 5

Baka matagal na nila akong hinihintay. Hawak ko ang pendant na ibinigay ni Adrian. Tinitigan ko ang maliit na ukit sa likod nito.

E.R. Elena Reyes. Hindi puwedeng coincidence lang iyon. Pero kung talagang akin ang initials na iyon, bakit nasa isang necklace ng ina ni Adrian ang pangalan ko?

At bakit parang alam ni Adrian ang sagot pero ayaw niya akong bigyan ng kahit isang diretsong paliwanag?

Tumayo ako at humarap sa salamin. Nakabitin pa rin sa leeg ko ang necklace. Naalala ko ang sinabi niya. Don't remove it. Mas lalo akong naging curious.

Bumaba ako sa kitchen. Nandoon si Liza, abala sa paghahanda ng breakfast. Pagkakita niya sa akin, napatingin siya sa necklace.

“Liza,” tawag ko. “What?”

“May alam ka ba tungkol dito?” tanong ko at pinakita sa kanya ang hawak ko.

Ipinatong niya ang hawak na kutsara at tumingin sa akin.

“About the necklace?” Tumango ako.

“Alam mo kung kanino iyon?” tanong ko. “Alam kong kay Madam iyon dati.” Sagot niya.

“Madam?” tanong ko.

“Mother ni Sir Adrian.”

“May pangalan ba siyang Elena?” tanong ko. “Hindi ko alam. Basta ang alam ko hindi mo daota pinapakialam man yan.” Sagot niya.

“Paano ko hindi papakialaman? Nakasulat ang initials ko sa likod.”

“May nakita ka?” tanong niya. “E.R.” sagot ko.

Natahimik siya. “Please.” Saad niya. Lumapit siya at bahagyang hinawakan ang braso ko. “Kapag may sinabi sa'yo si Sir Adrian, sundin mo na lang.”

“Bakit?” tanong ko.

“Because he knows what he's doing.” Sagot niya.

Bago pa ako makasagot, narinig namin ang mabibigat na yabag mula sa hallway.

Pareho kaming napalingon. Si Adrian. Nakatayo siya sa entrance ng kitchen, naka-black suit at may hawak na cellphone. Malamig ang mukha niya, pero mas malamig ang tingin niya nang makita ang necklace.

“Leave us.” Agad na umalis si Liza. Naiwan kaming dalawa. “Why were you asking her about the necklace?” tanong niya.

“Because you refuse to answer me.” Sagot ko.

Lumapit siya nang ilang hakbang. “That's not an answer.” Saad niya.

“Neither are yours,” matapang na sagot ko.  Huminto siya sa harap ko. “Watch your tone, Elena.”

“Then stop treating me like I don't deserve an explanation.” Mabilis na sagot ko.

Bahagya niyang tinaas ang kilay. “You want an explanation?” tanong niya.

“Yes.” Sagot ko.

“Fine.” Saad niya. Mukhang sasabihin na niya lahat sa akin. “Your mother worked here.” Dagdag niya na ikinakunot ng noo kasi alam ko na iyon. Sinabi na niya eh.

“That's not enough.” Saad ko.

“She worked directly for my mother.” Dagdag niya. Napakunot-noo ako. “Doing what?”

“Personal assistant.” Sagot niya. Hindi ko napigilang mapaatras nang kaunti. “Nanay ko?” pagk-klaro ko. Tumango lang ng ng isang beses.

“Pero ang alam ko, housekeeper siya.” Saad ko.

“That's what you were told.”

“By whom?” tanong ko. Hindi na naman siya sumagot kaya, “Adrian.”

“My mother trusted very few people.” Sabi niya.

“Kasama ba ang nanay ko?” tanong ko. Maikli lang na tumango ulit siya. “Then why did she leave?” tanong ko ulit.

“Because she had to,” tumingin siya sa mga mata ko. “That's all you're getting for now.” Sabi niya kaya napailing ako. “Hindi puwedeng ganyan.” Sabi ko.

Lumapit pa siya. “Everything in this house has a reason.”

“Then tell me the reason I'm here.” Diretso kong sinabi iyon. Hindi siya gumalaw. “Why did you approve my application?” tanong ko. Wala na naman akong narinig na sagot niya. Hindi siya nagsalita.

“Hindi naman random ang pagkakakuha mo sa akin, hindi ba?”

His eyes stayed on mine. “No.”

“Then you knew who I was.” Tumango siya at nakatitig lang sa akin. “Before I came here?”

“Yes.” Sagot na niya. Napahigpit ang hawak ko sa pendant. “So you hired me because I'm a Reyes?”

“Partly.” Sagot niya, medyo tumataas na ang dugo ko sa inis. Kahit pa siya si Adrian wala na akong pakialam kung masapak ko siya.

“Partly?” pag-uulit ko sa sagot niya.

“I needed to see if you were really her daughter.” Sagot niya.

“Her? Nanay ko? So you were testing me?” sunod-sunod na tanong ko.

“I was observing you.” Sagot niya gamit ang malalim na boses.

“That's worse.” Saad ko. Hindi man lang siya nag-deny. “May isa pa akong tanong. Why did you give me your mother's necklace?”

Tahimik na naman siya. This time, mas matagal. Then he looked directly at the pendant.

“Because she left instructions.” Napatigil ako.

“What instructions?” curious na tanong ko.

“Because she left instructions. Not for me, but for you.”

“What?” naguluhan ako. “Before she died, my mother left a box.” Bago ko pa tanungin kung anong nasa loob ng box na iyon ay mukhang nahulaan na niya ang itatanong ko kaya siya na agad ang nagsabi, “documents.”

“About my mother?” tanong ko. “Yes.” Sagot niya.

“Nasaan? And where?” gusto kong malaman kung anong nilalaman ng mga documents na iyon. At anong mga connections nito sa lahat.

“You're not ready.” Saad niya. Napailing ako. “You don't get to decide that.” Sabi ko.

“I do when your safety is involved.” Sabi niya na ikinataka ko. Really Adrian Virelli, may kahinaan din pala.

“Safety?” tanong ko.

“Someone has been watching the mansion.” Nanlamig ako. “Someone has been asking questions about you,” dagdag niya

“Who?” tanong ko. “I'm finding out.” Sagot niya.

Biglang nag-iba ang pakiramdam ko sa mansion. Parang may mga mata sa bawat sulok. “Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Because I didn't know who I could trust.”

“Kasama ako?” tanong ko. Then he said, “I'm still deciding.” Bago pa ako makapagsalita, tumunog ang cellphone niya. Tiningnan niya ang screen. Nagbago ang expression niya. “Stay here.” “Don't leave the kitchen,” dagdag niya. Aangal pa sana ako pero pinutol na niya ako sa pagsasalita gamit ang pagiging boss niya. “That's an order.”

Lumakad siya palayo. Pero bago siya tuluyang makalabas, tinawag ko siya. “Adrian.” Huminto siya. “Kung may taong naghahanap sa akin…” Huminga ako nang malalim.

“…bakit parang mas natatakot ka kaysa sa akin?” Hindi siya lumingon. Ilang segundo siyang nanatili roon.

Then he answered. “Because I know what happened to the last person who wore that necklace.”

At tuluyan siyang umalis. Naiwan akong nakatayo sa gitna ng kitchen, tulala. Hindi ko namalayan na mahigpit ko palang hawak ang pendant. Hanggang sa may narinig akong mahinang tunog mula sa likuran ko.

Click. Napalingon ako. Walang tao. Pero bahagyang nakabukas ang maliit na p***o papunta sa service hallway. At sa sahig, may isang puting sobre. May pangalan ko sa ibabaw.

ELENA REYES. Hindi ko alam kung sino ang nag-iwan nito. Pero alam kong hindi iyon aksidente. Dahan-dahan kong pinulot ang sobre. Nanginginig ang kamay ko habang iniikot ko iyon.

May isang linya sa likod. “Huwag kang magtiwala kay Adrian Virelli.”

Kung gusto akong balaan ng taong ito, bakit niya alam ang pangalan ko? At mas nakakatakot ang isa pang tanong. Kung hindi ako dapat magtiwala kay Adrian…

kanino ako dapat maniwala?