Chapter 4

“You have no idea whose necklace you're wearing, do you?” Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Isabella. Hindi ko alam kung bakit parang biglang bumigat ang necklace sa leeg ko.

Kanina, isa lang itong simpleng accessory para sa isang papel na kailangan kong gampanan. Ngayon, parang may sarili na itong kahulugan. Napahawak ako rito habang nakatingin kay Isabella.

“Anong ibig mong sabihin?” Hindi siya agad sumagot. Sa halip, tumingin siya sa direksyong nilakaran ni Adrian. Then back at me. “Ask him.”

“Bakit hindi ikaw ang magsabi?” Bahagya siyang ngumiti, pero malungkot ang expression niya. “Because it's his secret.”

“Secret tungkol sa necklace?” tanong ko. “About you,” sagot niya.

Nanigas ako. “Ako?” Tumango siya nang mabagal. “Your surname.” Napakunot ang noo ko. “Reyes?”

“Yes.” Maikling sagot niya.

“Anong meron sa apelyido ko?” Bago pa siya makasagot, may narinig kaming yabag mula sa kabilang hallway. Pareho kaming napalingon. Si Adrian. Mabilis siyang naglalakad papunta sa amin.

Nang makita niya si Isabella sa harap ko, lalong tumigas ang expression niya. “Isabella.”

Isang salita lang. Pero malinaw ang warning sa tono niya. Bahagyang tinaas ni Isabella ang dalawang kamay na parang sumurender.  “I wasn't telling her anything.” Sabay ngisi.

“Then leave.” Malamig ang sagot niya. Hindi gumalaw si Isabella. Sa halip, tumingin siya sa akin. “Ask him why he chose you.”

Pagkasabi niya noon, tumalikod siya at naglakad palayo. Napatingin ako kay Adrian. Tahimik siya. Walang expression.

Pero sa pagkakataong iyon, alam kong may tinatago siya.

Tahimik ang biyahe pabalik. Hindi ako sanay na ganito katahimik ang isang sasakyan. Walang music. Walang maliit na usapan. Tanging tunog ng makina at mahinang ingay ng kalsada ang maririnig.

Nakatitig ako sa bintana habang pilit na inaayos ang mga iniisip ko. Why did the old man recognize my surname? Why did Isabella recognize the necklace?

And most importantly... why did Adrian choose me?

Napatingin ako sa kanya. Pareho pa rin ang expression niya. Controlled. Cold. Parang walang nangyari. Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

“Puwede ba akong magtanong?”

“Ask.”

“Bakit ako?” Tahimik siya. “Sa dami ng puwedeng samahan ka sa meeting, bakit ako?”

No answer. “May mas maganda naman siguro.” His jaw tightened slightly. “That isn't relevant.”

“Relevant siya sa akin.” Hindi siya sumagot. Kaya nagpatuloy ako. “Hindi ako sanay sa mundo ninyo. Hindi ako sanay sa mga business meeting. Hindi ko kilala ang family mo. Maid lang ako.”

“You're more than capable.” Saad niya. Napatingin ako sa kanya. Hindi ko inaasahang iyon ang sasabihin niya. “That's not what I mean.”

“I know.” Sabi niya.

“Then answer me.”

Saglit siyang natahimik. “You were available.” Napatingin ako sa kanya nang masama.

“What?”

“Napaka-romantic naman ng dahilan.”

Bahagyang kumunot ang noo niya. “Did I say it was romantic?”

“Hindi.”

“Then don't make it one.” Napairap ako at bumalik sa pagkakatitig sa bintana. Cold. Talagang cold. Pero ilang segundo lang ang lumipas nang magsalita siya ulit.

“And you don't ask unnecessary questions.” Napalingon ako. “Para sa'yo unnecessary.”

“Yes.”

“Para sa akin hindi.” Natahimik siya.

Hindi ko alam kung bakit parang may maliit na bahagi sa akin na natutuwa kapag hindi ako basta-basta sumusunod sa kanya.

Pagdating namin sa mansion, hindi na ako dumiretso sa room ko. Sumunod ako kay Adrian hanggang sa study niya. Pagpasok namin, isinara niya ang p***o. Tumayo ako sa gitna ng room. Siya naman ay naglakad papunta sa desk.

Inilapag niya ang car keys at saka tumingin sa akin. “Sit.”

Umupo ako sa upuan sa harap ng desk. Hindi siya agad umupo. Sa halip, nakatayo lang siya habang nakatingin sa akin. “First, the necklace.”

Napahawak ako rito. “Kanino ito?”

“Mine.” Sagot niya. Napakunot ang noo ko. “Sa'yo?”

“Yes.”

“Then bakit parang kilala ito ni Isabella?” Hindi siya sumagot agad. “Because it belonged to my mother.” Nawala ang anumang ekspresyon sa mukha ko.

“Your mother?” tanong ko. Tumango siya. “Why would you give it to me?”

“Because I needed you to look like you belonged beside me.” Napakunot ang noo ko. “That's it?”

“Yes.”

“Hindi ako naniniwala.”

Bahagyang tumalim ang tingin niya pero binalewala ko. Tumahimik siya. Napansin kong bahagyang gumalaw ang kamay niya sa gilid ng desk. First sign iyon na may bagay na ayaw niyang pag-usapan. Pero hindi ako umatras.

“Why does your family know my surname?” muling tanong ko.

Dahan-dahan siyang umupo sa kabilang side ng desk. “Because your family and mine have history.”

“Anong klaseng history?” Hindi na naman siya sumagot.

Napabuntong-hininga ako. “Adrian, kung may connection ang pamilya ko sa inyo, may karapatan akong malaman.”

Malamig siyang tumingin sa akin. “Your right to know doesn't mean I have to tell you everything.”

Napatahimik ako. Masakit iyon. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil umaasa akong kahit kaunti, pagkakatiwalaan niya ako. Pero wala. Tumayo ako. “Fine.” Napatingin siya sa akin. “I'll go.”

“Sit down.” Utos niya. Napahinto ako. “Why?”

“Because we're not finished.”

“Pero sinabi mo nang wala kang sasabihin.”

“I said I won't tell you everything.” Tinitigan ko siya. Hindi ko alam kung maiinis ako o matutuwa. Sa huli, bumalik ako sa upuan. “Then tell me something.”

Tahimik siyang nakatingin sa akin. “Your mother knew my father.”

Napakurap ako. “Paano?”

“Through work.”

“Anong work?” tanong ko.

“Your mother worked for my family.” Parang may biglang kumalabog sa dibdib ko.

Hindi ako agad nakapagsalita. Hindi ko kailanman narinig mula sa nanay ko na nagtrabaho siya para sa isang pamilyang tulad ng Virelli.

“Sigurado ka?” tanong ko.

“Yes.” Sagot niya. “Bakit hindi niya sinabi sa akin?”

“That's something you should ask her.” Napayuko ako. Maraming tanong ang biglang pumasok sa isip ko. Pero bago pa ako makapagsalita, tumayo si Adrian.

“That's enough for tonight.” Saad niya. Napatingin ako sa kanya. “Hindi pa.” saad ko. Marami pa akong gustong malaman.

“I'm done talking.” He said. “Pero ako hindi,” muling saad ko. Malamig ang tingin na tumitig siya sa akin at nagsalita, “then you'll have to wait.”

“Hindi ako sanay maghintay.” Matapang kong sinagot.

“I noticed.” He simply said. Napairap ako. “Ang yabang mo.” Bulong ko pero sapat para marinig niya. Tumigil siya. Ilang segundo niya akong tinitigan. Hindi ko alam kung galit ba siya. Pero hindi niya ako sinaway.

Sa halip, lumapit siya sa akin. Huminto siya sa harap ko. “Tomorrow, you're back to being my maid.” Napatingin ako sa kanya. “Good,” sagot ko.

“You're disappointed?” tanong niya. “Hindi.”

“Liar.” Sabi niya. Napatingin ako sa kanyang mga mata. Hindi ko alam kung bakit parang masyadong personal ang simpleng salitang iyon. “Good night, Adrian.” Saad ko bago ako tumalikod.

Pero bago ko maabot ang p***o, narinig ko ang boses niya. “Elena.”

Huminto ako. “Don't take off the necklace.”

Dahan-dahan akong napalingon. “Bakit?” Malamig ang mukha niya. “Because someone may recognize what it means.”

Napahawak ako sa necklace. “Someone?” Hindi siya sumagot. Binuksan ko ang p***o. Pero bago ako tuluyang makalabas, narinig ko siyang magsalita. “And if anyone asks where you got it...”

Huminto ako. “Tell them I gave it to you.” Napakunot ang noo ko. “Why?”

Diretso siyang nakatingin sa akin. “Because from now on, that's the only answer you're allowed to give.”

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Nakahiga ako habang nakatitig sa necklace. Hindi ko alam kung bakit parang biglang nag-iba ang lahat. Kahapon, trabaho lang ang kailangan ko.

Ngayon, nalaman kong may koneksyon pala ang pamilya ko sa Virelli family. At ang necklace na suot ko ay pag-aari pala ng ina ni Adrian. Pero may isang tanong na paulit-ulit kong iniisip. Ano ang tunay na dahilan kung bakit niya ako pinili?

Bumangon ako at lumapit sa salamin. Inangat ko ang necklace. May maliit na pendant sa gitna na hindi ko napansin kanina. Maingat ko itong hinawakan. At nang baligtarin ko iyon, may nakita akong maliit na ukit sa likod.

E.R.

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi iyon pangalan ng ina ni Adrian. Hindi rin iyon pangalan ng kahit sinong Virelli.

E.R. Elena Reyes. Napatigil ang paghinga ko. “Hindi puwede...” Dahan-dahan kong hinaplos ang ukit. Hindi iyon bagong gawa. Luma na ang pendant.

Ibig sabihin...

Bago pa ako dumating sa Virelli Mansion, bago pa ako mag-apply bilang katulong... may pangalan ko na sa necklace na pagmamay-ari ng pamilya Virelli.

At sa unang pagkakataon, isang nakakatakot na posibilidad ang pumasok sa isip ko. Baka hindi ako ang nakahanap sa Virelli Mansion.

Baka matagal na nila akong hinihintay.