Chapter 3

Flashback — Ang Simula ng Isang Kasunduan sa Kasal

Sa loob ng mansion, napasilip si Doña Rosa sa labas, ang ina ni Lea. Saglit lang—ngunit sapat para makita ang sasakyan, ang plaka, ang emblem.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“Alejandro,” tawag niya sa asawa, hindi maitago ang excitement sa boses. “May bisita tayo.” Lumapit si Mr. Alejandro, at nang makita ang kotse, bahagyang napangiti. Hindi gulat. Hindi kaba. Isa iyong ngiting sanay sa pagdating ng mga taong may dalang oportunidad.

Tahimik ang mansion ng pamilyang Himenez noong gabing iyon. Wala si Lea.

Isang bihirang pagkakataon—at sinigurado ni Miguel Guero na hindi niya iyon palalampasin. Huminto ang isang mamahaling kotse sa harap ng gate. Hindi flashy, hindi maingay—ngunit sapat ang presensiya para ipaalam na may dumating na hindi basta-basta. Ilang sandali pa, pinapasok na si Miguel sa loob ng mansion.

“Mr. Guero,” bungad ni Alejandro, iniabot ang kamay. “What a surprise.”

“Please,” sagot ni Miguel, tinanggap ang pakikipagkamay. “Call me Miguel.”

Nagpalitan ng tingin ang mag-asawa. Ang pangalan pa lang—Miguel Guero—ay sapat na para magbago ang himig ng gabi. Isang CEO. Isang billionaire. Isang lalaking kayang baguhin ang direksyon ng kahit anong kumpanyang mahawakan niya.

“Let’s begin,” sabi ni Miguel habang mahinahong umuupo. Hindi siya nag-aksaya ng oras. “Nandito ako dahil sa anak ninyo.” Nagkaroon ng maikling katahimikan.

“Si Lea?” tanong ni Alejandro, kalmado ang boses, ngunit may kislap ng interes sa mata. “Is there a concern?”

“None,” sagot ni Miguel nang walang pag-aalinlangan. “In fact, she would be of great value to me.” Bahagyang ngumiti si Doña Rosa, elegante at mapanuri.

“In what way?”

Hindi agad sumagot si Miguel. Hinayaan niyang bumigat ang katahimikan—sapat para ipaalala kung sino ang may kontrol sa pag-uusap. Pagkatapos, maingat niyang inilapag ang isang folder sa mesa.

“An arranged marriage,” sabi niya sa wakas, malamig at diretso. “Simple. Say yes, and everything changes.” Nanatiling tahimik ang mag-asawa, ngunit hindi sila umatras. “Mangyayari lang ito,” dugtong ni Miguel, “kung sasang-ayon kayo sa plano kong ipakasal si Lea sa akin.”

“Arranged marriage?” ulit ni Doña Rosa, bahagyang nakangiti na parang mas interesado kaysa nagugulat. “Hindi ba… old-fashioned?”

“Effective,” sagot ni Miguel. “Especially when both families benefit.” Nagpalitan muli ng tingin ang mag-asawa. Wala ni katiting na pag-aalinlangan sa kanilang mga mukha.

“At anong kapalit?” tanong ni Alejandro, diretsahan. Hindi kumurap si Miguel.

“Expansion,” sagot niya. “I’ll double what you already have. Your company will enter markets you’ve only talked about. New investors. New influence. New power.” Bahagyang umupo nang mas maayos si Alejandro.

“At ang pera?” singit ni Doña Rosa, hindi na itinago ang interes.

“I’ll make sure your wealth grows,” tugon ni Miguel. “Not just stays comfortable—but untouchable.”

Binuksan niya ang folder. Mga dokumento. Projections. Numbers na sapat para patahimikin ang kahit sinong negosyante.

“I’ll secure partnerships for your fashion empire,” dagdag niya. “Global. Long-term. At buwan-buwan, may guaranteed returns kayo—higit pa sa kasalukuyan ninyong kinikita.” Tahimik ang silid, ngunit mabigat ang hangin.

“Of course,” dugtong ni Miguel, tila kaswal lang. “This stays between us.”

Napatingin si Doña Rosa. “Paano si Lea?”

“Hindi niya kailangang malaman,” sagot ni Miguel, malamig ngunit maingat ang tono. “At mas mabuti kung hindi.” Sandaling nag-isip ang mag-asawa—hindi dahil sa konsensiya, kundi dahil sa kalkulasyon.

“Guero?” muling tanong ni Doña Rosa, tila sinisiguro. “The… CEO billionaire, right?”

Isang bahagyang ngiti ang sumilay sa labi ni Miguel. “The same.”

Huminga nang malalim si Alejandro. “And you’ll take care of her?”

“I’ll make sure she’s taken care of,” sagot ni Miguel. Walang emosyon. Walang pangako ng lambing—ngunit puno ng katiyakan.

Tahimik. Pagkatapos—

“Alright,” sabi ni Doña Rosa, halos walang pag-aalinlangan. “Kung ito ang makakabuti sa dalawang pamilya.” Tumango si Alejandro.

“We agree.” Isang kasunduan ang nabuo.

Isang desisyong binuo ng yaman, ambisyon, at kasakiman—habang ang babaeng sentro ng lahat ng ito ay walang kaalam-alam.

Tumayo si Miguel, inayos ang cuff ng kanyang suit.

“Check my schedule,” utos niya sa assistant, malamig at kontrolado ang boses. “Do I have anything lined up for today?”

Mabilis na gumalaw ang mga daliri ng assistant sa tablet. “You have a board meeting at ten, sir. Followed by a private meeting with the investors this afternoon.”

Tumango si Miguel, parang inaasahan na ang lahat. “Good,” sagot niya. “Clear the rest.”

“Yes, sir.” Isinara ni Miguel ang mga mata sandali, isang mabagal na paghinga—hindi dahil sa pagod, kundi dahil tapos na ang isang mahalagang hakbang. Ang kasunduan ay napirmahan. Ang pamilya ay sumang-ayon. Ang daan ay malinaw na.

“Let’s go to the company,” dagdag niya. “There’s work to be done.”

Umandar ang kotse, tahimik ngunit mabigat ang presensya. Sa likod ng malamig na salamin, isang ngiting halos hindi mapansin ang sumilay sa labi ni Miguel.

Ang plano niya ay gumagalaw nang eksakto sa gusto niyang takbo.

At si Lea—Hindi pa niya alam na habang abala siya sa sariling mundo, ang kapalaran niya ay tahimik nang isinasara sa likod ng mga pintong hindi na muling bubuksan..

Sa kabilang panig ng lungsod, walang kaalam-alam si Lea na ang kanyang pangalan ay isinulat na sa mga papeles na hindi niya pinili. Habang ang mga magulang niya ay tahimik na nagsasaya sa bagong bukas na pintuan ng kapangyarihan, ang kinabukasan niya ay unti-unting ikinukulong sa ilalim ng mga pirma at kasunduang walang pahintulot. Walang bulaklak. Walang tanong. Walang pagpipilian.

Para kay Miguel, hindi ito tungkol sa pag-ibig. Isa itong estratehiya—isang perpektong hakbang sa larong matagal na niyang nilalaro. Ang kasal ay hindi pangako, kundi pag-aari. Isang paraan para tiyaking ang isang bagay na minsan pa lamang niyang nakita ay hindi na kailanman mawawala sa kanyang kontrol.

Sa katahimikan ng kanyang sasakyan, pinagmamasdan niya ang repleksyon ng sarili sa salamin—kalma, sigurado, at walang bahid ng alinlangan. Hindi niya kailangang habulin si Lea. Hindi niya kailangang pilitin ang mundo. Dahil mula sa sandaling iyon, ang mundo ang kusa nang umayon sa kanya.

At habang patuloy ang pagtakbo ng oras, isang katotohanan ang hindi na mababago—

ang kasunduang sinimulan sa likod ng mga saradong pinto ang siyang magiging tanikala ng isang babaeng hindi kailanman tinanong kung handa na ba siyang ikasal.