Chapter 4

“Nasaan ka kagabi?” tanong niya sa sarili, halos pabulong.

Pinikit niya ang mata, pilit hinuhukay ang alaala. May ilaw. May ingay. May musika. May baso sa kamay niya.

“Cheers—” halos marinig pa rin niya ang sariling boses sa isip niya. Pagkatapos—

Blangko.

“Okay,” bulong niya sa sarili. “Huminga ka lang.”

Huminga siya nang malalim, pero parang kulang pa rin ang hangin. Napatingin siya sa sarili niyang damit. Iba.

May pumapasok na mga anino sa isip niya. Isang boses—mababa, kalmado. Hindi niya makita ang mukha. Isang presensyang hindi agresibo, pero ramdam. Isang pakiramdam ng pag-alalay—hindi magaspang, hindi rin malambing.

Parang may nagbabantay.

Nagising si Lea na parang may kulang. Hindi agad sakit ng ulo ang sumalubong sa kanya—kundi isang mabigat na pakiramdam sa dibdib, na para bang may naiwang bahagi ng sarili niya sa gabing lumipas. Parang may butas sa alaala niya na kahit anong pilit niyang punan, hindi mabuo.

Dahan-dahan siyang dumilat.

Puting kisame. Tahimik. Masyadong tahimik.

Walang tunog ng lungsod, walang huni ng sasakyan, walang alarm na nagpapaalala ng oras. Walang kahit anong pamilyar. Agad siyang napaupo.

Hindi ito ang kwarto niya. Hindi rin ito mukhang hotel. Masyadong personal ang katahimikan—parang isang lugar na hindi dinadaanan ng kung sino lang. Malinis ang bawat sulok. Maayos. Kontrolado. Parang sinadyang walang bakas ng emosyon. Hinawakan niya ang sentido niya. Sumakit ang ulo niya—hindi matalim, kundi mabigat, parang pinipiga mula sa loob. Ramdam niya ang pagod sa bawat hibla ng katawan niya, isang uri ng pagod na hindi tugma sa iilang basong naaalala niyang ininom.

Malinis. Maayos. Hindi iyon ang suot niya kagabi. Nanlamig ang kanyang mga daliri.

Hindi siya ang tipo ng babaeng basta-basta nawawala sa sarili. Sanay si Lea sa kontrol—sa oras, sa galaw, sa mga desisyong kailangang tama. Hindi siya ang tipo na nagigising sa isang hindi kilalang kwarto na walang malinaw na alaala kung paano siya napunta roon.

Pero heto siya ngayon.

Tumayo siya mula sa kama, dahan-dahan, parang takot na baka bumigay ang tuhod niya. May kakaibang bigat sa balikat niya. May hapdi sa batok. May pagod sa katawan na parang may nangyaring mas mahaba, mas mabigat, kaysa sa naaalala niya. Humarap siya sa salamin

.

Siya pa rin iyon—si Lea Himenez. Maayos ang mukha, bahagyang maputla, ngunit walang sugat. Walang pasa. Walang kahit anong malinaw na palatandaan na may masamang nangyari. At iyon ang mas nakakakaba.

Nayakap niya ang sarili niya, parang sinusubukang protektahan ang isang bagay na hindi niya maipaliwanag.

“Hindi ka ganito,” mahina niyang sabi sa sarili. “Hindi ka nawawala.” Pero ang katawan niya ay tila may ibang sinasabi.

Lumabas siya ng kwarto, dahan-dahan, halos walang tunog ang bawat hakbang. Ang pasilyo ay mahaba, malamig, at napakalinis. Walang larawan. Walang dekorasyon na nagbibigay ng personalidad. Parang sinadyang gawing impersonal ang lugar—para walang makaramdam na talagang may puwang sila roon.

“Hello?” mahina niyang tawag.

Walang sumagot. Hindi takot ang unang naramdaman niya—kundi pagkailang. Isang uri ng pagkailang na parang may maling nota sa isang pamilyar na kanta.

Bumalik siya sa kwarto, umupo sa gilid ng kama, at hinawakan ang ulo.

“Mag-isip ka,” utos niya sa sarili. “Kailangan mong alalahanin.” Pero ayaw sumunod ng isip niya. Sa halip, emosyon ang umapaw. Pagod.

Hindi pisikal—kundi emosyonal. Yung pagod na galing sa pagiging laging maayos. Sa pagiging laging responsable. Sa pagiging laging matatag kahit may bumabasag sa loob. Unti-unting namuo ang luha sa mata niya.

Hindi niya alam kung bakit siya umiiyak.

Walang malinaw na dahilan. Walang malinaw na alaala.

Pero naroon ang bigat.

Tahimik ang iyak niya. Walang hikbi. Walang tunog. Parang ayaw niyang may makarinig—kahit siya mismo

“O baka pagod lang talaga ako,” bulong niya, pinupunasan ang luha. “Baka sobra lang.”

Pero kahit sinasabi niya iyon, may bahagi sa loob niya na hindi naniniwala.

Dahil may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya—parang may matang nakatingin kahit mag-isa siya. Parang may presensyang hindi umaalis kahit wala siyang nakikita.

Isang pakiramdam ng pagiging… napansin.

Hinawakan niya ang pulso niya. Normal ang tibok. Buhay siya. Gising.

Ngunit parang may bahagi ng sarili niya ang naiwan kagabi.

At hindi niya alam kung saan.

Tumayo siyang muli, lumakad pabalik sa bintana. Sa labas, tahimik ang paligid. Maayos. Kontrolado. Parang walang puwang para sa gulo.

“Uuwi ako,” sabi niya sa sarili. “Maliligo. Magtatrabaho. Babalik sa dati.”

Pero kahit sinasabi niya iyon, may bigat sa bawat salita.

Dahil alam niyang—May mga gabing hindi basta nalilimutan.

May mga sandaling kahit hindi mo maalala, may iniwang marka.

At may mga umagang tulad nito—kung saan kahit wala kang sagot, ramdam mong may nagsimula.

At habang nakatayo siya roon, nag-iisa, hawak ang sarili niyang mga braso—

Hindi niya alam kung ano ang nangyari kagabi.

Pero alam niya ito: Hindi na siya eksaktong tulad ng kahapon.

At ang pakiramdam na iyon—ang pagkawala, ang bigat, ang katahimikan—

Ay hindi basta mawawala at hindi niya alam, ang kapalaran niya ay napirmahan na.

May bahagyang panginginig ang mga daliri ni Lea habang hinahanap ang cellphone niya. Nasa bedside table iyon—fully charged. Nanlamig ang sikmura niya. Hindi niya matandaan kung kailan niya ito isinaksak. Wala ring kahit anong tawag o mensahe na hindi niya kilala. Parang may isang gabi sa buhay niya na sadyang binura, maingat at malinis.

Sinubukan niyang tawagan ang isang kaibigan. Walang sagot. Parang ayaw ng mundo na may makaalam kung nasaan siya ngayon.

Ibinaba niya ang telepono at napaupo muli. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naramdaman niyang maliit siya. Hindi dahil may nanakit—kundi dahil may kumuha ng isang bagay na hindi niya namalayang ibinigay.

Isang desisyon. Isang sandali ng kahinaan. Isang gabi na hindi niya maalala, ngunit malinaw ang epekto.

May biglang kumislot sa dibdib niya—hindi takot, kundi isang kakaibang pakiramdam ng pagkakabit. Parang may isang hibla na mahigpit na nakatali sa kanya, hinihila siya sa isang direksiyong hindi niya pa nakikita.

Hindi niya alam kung sino ang nagdala sa kanya rito. Hindi niya alam kung bakit pakiramdam niya ay ligtas—pero hindi malaya.

At sa katahimikan ng kwartong iyon, isang katotohanan ang unti-unting lumulutang—

May mga gabing hindi mo naaalala, pero habambuhay kang susundan ng mga desisyong ginawa para sa’yo.