Chapter 2

Miguel’s POV

“Check the monitors,” kalmado niyang utos sa assistant. “I want to know where Lea is. Now.” Walang pag-aalinlangan, agad itong sinunod ng assistant niya.

“Yes sir, checking now.” Ilang segundo lang ang lumipas bago muling nagsalita ang assistant. “Location update, sir. Papunta siya sa bar.”

Matagal na niyang sinusubaybayan si Lea; kabisado niya ang bawat pagliko, bawat paghinto. Matagal na niya itong inaangkin sa isip niya. Kaya nang magbago ang galaw nito ngayong gabi, agad niyang nalaman na may desisyong nabuo sa loob nito—isang desisyong matagal na niyang hinihintay. At hindi siya nagkamali. Hindi umuwi si Lea.

Huminto ito sa harap ng isang bar—isang lugar na hindi niya madalas puntahan, isang lugar na pinupuntahan lamang kapag hindi na kayang dalhin ang bigat ng mundo.

“A bar?,” bulong niya. “Hindi pwedeng manatili siya dito.”

Pumasok siya makalipas ang ilang minuto. Hindi para sumabay. Kundi para manood at bantayan ang bawat galaw nito.

“Let’s rock this night!” narinig niyang sigaw nito.

Nanatiling seryoso si Miguel. Alam niyang lahat ng plano niya ay mangyayari ngayon. Ang desisyon na matagal na niyang gustong planuhin.

“Lasing na siya,” sabi niya sa sarili, nakatuon ang mga mata sa likod ng babae.

“Let her enjoy the night. Everything I planned starts tonight.”

Mula sa VIP section, malinaw ang tanaw niya. Nakita niya kung paano umorder si Lea ng unang inumin—maingat pa, parang may alinlangan. Nakita niya ang ikalawa—mas mabilis, mas walang pag-iingat. At ang ikatlo—may halong tawa na hindi umaabot sa mata.

Bawat galaw nito ay may kahulugan kay Miguel. Ang paraan ng paghawak nito sa baso. Ang pagtagilid ng ulo kapag tumatawa. Ang bahagyang pagyuko ng balikat kapag bumibigat na ang pagod.

“Hindi dapat siya nandito,” malamig niyang sabi sa sarili. “Dapat ay nasa isang tahimik siyang mundo. Isang lugar na ligtas.” Isang mundong hawak niya. Pero para sa kanya, isa na rin itong pagkakataon para magtagumpay sa plano niya.

Tumayo siya mula sa kinauupuan, inayos ang suit, at dahan-dahang naglakad papunta sa direksyon ni Lea. Hindi siya nagmadali. Alam niyang wala nang depensa ang babae—ang alak ay unti-unti nang tinatanggal ang mga pader na matagal niyang pinagmamasdan.

“Eto na ang hinihintay ko, Lea.” bulong niya.

“Sisiguraduhin kong mapapasakin ka—at wala kang magagawa.” Hinintay niya ang tamang sandali. Hinintay niyang bahagyang mawalan ng balanse si Lea. Hinintay niyang mapaupo ito, pumikit, at tuluyang bitawan ang pag-iingat.

At doon siya lumapit.

“Are you alright?” tanong niya, mababa ang boses. “Look at me.” Tumingin si Lea sa kanya, malabo, naguguluhan, ngunit hindi takot. At doon niya nakita ang bagay na matagal na niyang hinihintay.

Hindi alam ni Lea kung sino ang lalaking nasa harap niya. Hindi niya alam kung bakit siya komportable. Hindi niya alam na ang bawat segundo ay matagal nang pinlano.

“You shouldn’t be alone like this,” dagdag ni Miguel, hinawakan ang pulso nito—mahigpit pero hindi marahas. Sapat lang para manatili ito roon. At hindi tumutol si Lea.

Sa sandaling iyon, alam ni Miguel. “This is where it ends.” bulong nito

“Hindi kana makakawala.” Sa mesa, inilapag niya ang folder.

Ang kontratang matagal nang naghihintay.

Hindi niya minamadali si Lea. Hindi niya tinatakot. Hindi niya kailangan.

Ang alak ang gumawa niyon para sa kanya. At nang pumirma ang babae—

Alam ni Miguel na tapos na ang paghihintay. Sa labas ng bar, habang tahimik na nakasara ang pinto, tumingin si Miguel sa dilim ng kalsada.

“You never knew,” sabi niya sa sarili. “That I was already there… long before tonight.”

Sa loob ng bar, tuluyang naglaho ang babaeng akala’y walang nakapapansin.

At sa katahimikan ng VIP lounge, umupo si Lea sa sofa na parang nawalan ng bigat ang katawan. Mabigat ang talukap ng mga mata niya, mabagal ang paghinga, at ang mundo ay unti-unting nagiging malabo. Hindi niya namalayan kung kailan napalapit nang tuluyan si Miguel—kung kailan ang presensiya nito ay naging tanging malinaw sa gitna ng kalituhan.

“Relax,” mahinang sabi ni Miguel, halos isang bulong na idinidikit sa tenga niya. “I’ve got you.”

At naniwala si Lea—ngunit hindi pa rin niya ito masilayan nang malinaw dahil sa hilo dulot ng pag-inom.

Isang kamay ang umalalay sa likod niya, ang isa ay humawak sa kanyang kamay—mahigpit, sigurado, parang matagal na itong may karapatang hawakan siya. Hindi siya nanlaban. Hindi siya nagtanong. Ang pagod at alak ay mas malakas kaysa sa kahit anong pagdududa.

Sa labas ng bar, tahimik na umandar ang kotse ni Miguel. Walang ilaw. Walang saksi. Ang lungsod ay patuloy na gumagalaw, walang kaalam-alam na may isang buhay na tuluyan nang inililihis ang direksiyon. Habang nakasandal si Lea sa upuan, bahagyang gumalaw ang kanyang ulo, at sa pagitan ng antok at ulirat, isang pangalan ang muntik na lumabas sa kanyang labi—ngunit hindi niya ito natuloy.

Ngumiti si Miguel. Ngiting kontrolado ang lahat. Hindi dahil masaya siya. Kundi dahil sigurado siya.

Matagal na niyang pinaghandaan ang gabing ito. Ang bawat hakbang. Ang bawat desisyon ni Lea na akala nito ay kanya. Ang bawat pagkakataong hinayaan niyang mapagod ito, masaktan, at maniwalang mag-isa.

“Sleep,” bulong niya, ang boses ay parang utos na hindi kailanman tinututulan. “You’re safe now.” Pero ang kahulugan ng safe—iyon ang hindi alam ni Lea.

Sa likod ng saradong pinto ng kotse, sa gitna ng madilim na kalsada, nagsimula ang isang kwentong walang balikan. Isang kasunduan na pinirmahan nang walang alaala. Isang buhay na unti-unting kukulong sa ginhawa, yaman, at kontrol.

At habang papalayo sila sa ilaw ng bar, isang bagay ang malinaw kay Miguel—

Hindi na niya kailangang maghabol.

Dahil mula sa gabing iyon,

si Lea ay pumirma sa isang kasunduang kasal na hindi niya kailanman ginusto..

Hindi niya kailangang pilitin ang tadhana. Matagal na niya itong hinulma. Sa bawat hakbang na inakala ni Lea na kanya, may aninong sumusunod—siya. Sa bawat desisyong akala nito ay pansamantala, may wakas na siyang itinakda. Habang dumadausdos ang lungsod palayo sa salamin ng kotse, naramdaman ni Miguel ang katahimikang matagal niyang hinintay. Wala nang ingay. Wala nang sagabal. Ang mundo ay umayon sa plano niya. At sa pagitan ng dilim at ilaw, isang bagay lamang ang sigurado—ang gabing ito ang simula ng isang pag-aangking hindi na niya kailanman bibitawan.