Chapter 6

Hindi agad siya pumasok.

Alam iyon ni Lea kahit hindi niya nakikita. May presensyang biglang pumuno sa espasyo—hindi maingay, hindi agresibo, ngunit sapat para magbago ang hangin sa paligid. Parang may isang pinto na matagal nang nakabukas, at ngayon lang unti-unting isinasara.

Tumigil ang paghinga niya sandali.

May yabag ng paa. Mabagal. Kontrolado. Walang pagmamadali.

Humigpit ang hawak ni Lea sa gilid ng sofa. Hindi siya nakatingin, pero ramdam niya ang titig—isang tinging hindi sumusukat, kundi umaangkin. Hindi niya alam kung bakit iyon ang unang salitang pumasok sa isip niya.

Pag-angkin.

“Gising ka na.”

Mababa ang boses. Kalmado. Walang bahid ng pagtataka o pag-aalala. Isang pahayag lamang, parang alam na niya ang sagot bago pa man itanong ang tanong.

Dahan-dahang tumingala si Lea.

At doon niya siya unang nakita.

Matangkad. Nakatayo sa gitna ng sala na parang natural lang na naroon siya—parang ang buong lugar ay itinayo para sa kanya. Maayos ang suot, walang lukot, walang bahid ng pagmamadali. Ang mga mata niya ay madilim, hindi malamig, ngunit hindi rin mainit. Ang uri ng tinging sanay makita ang reaksyon ng iba—at hindi kailanman nagugulat sa nakikita.

“Sino ka?” tanong ni Lea.

Hindi nanginginig ang boses niya. Iyon ang ikinagulat niya sa sarili niya. May kaba sa dibdib niya, oo, pero hindi siya natatakot. Mas malapit sa… pagkainis. Pagkalito. Isang uri ng pagkailang na ayaw magpakilala bilang takot.

Bahagyang ngumiti ang lalaki—hindi sa labi, kundi sa mata. Isang maliit, halos hindi mapansing reaksyon.

“Miguel,” sagot niya. “Miguel Guero.”

Parang may kumalabog sa dibdib ni Lea.

Guero.

Hindi niya kailangang itanong. Kilala niya ang apelyidong iyon. Kahit hindi sila magkapareho ng mundo, may mga pangalang hindi mo kailangang hanapin para malaman kung sino. Mga pangalang binabanggit nang may pag-iingat. May distansya.

“Bakit ako nandito?” diretsong tanong niya.

Hindi siya tumayo. Hindi siya umatras. Hindi rin siya umusog palayo. Nakaupo lang siya roon, tuwid ang likod, pilit hinahabol ang kontrol na parang buhangin na dumudulas sa pagitan ng mga daliri.

Lumapit si Miguel—dalawang hakbang lang. Sapat para maramdaman niya ang presensya nito nang mas malinaw. Amoy mamahaling pabango. Hindi matapang. Hindi rin matamis. Isang amoy na hindi humihingi ng pansin, pero hindi mo makakalimutan.

“Dahil wala kang ibang ligtas na lugar kagabi,” sagot niya.

“Kagabi?” ulit ni Lea. “Ano’ng nangyari kagabi?”

Hindi agad sumagot si Miguel. Sa halip, tumingin siya sa baso ng tubig sa mesa, kinuha iyon, at inilapit kay Lea.

“Uminom ka muna,” sabi niya. “You need it.”

Hindi kinuha ni Lea ang baso.

“Huwag mo akong tratuhin na parang bata,” malamig niyang tugon.

May kumislap sa mata ni Miguel—isang bagay na mabilis ding nawala. Hindi galit. Hindi pagkadismaya. Parang… interes.

“Hindi kita tinatrato na bata,” sabi niya. “Tinatrato kita bilang isang taong hindi pa handang marinig ang buong katotohanan.”

Tumayo si Lea sa wakas.

Isang maling hakbang—dahil sa sandaling iyon, naramdaman niyang bahagyang umikot ang mundo. Mabilis na umangat ang kamay ni Miguel, humawak sa braso niya bago pa siya tuluyang mawalan ng balanse.

Hindi mahigpit. Hindi marahas.

Pero sigurado.

Nagkatinginan sila sa napakalapit na distansya.

At doon, sa unang pagkakataon, may naramdaman si Lea na hindi niya inaasahan—isang kakaibang init na hindi galing sa takot. Isang uri ng pagkakakilala na wala siyang alaala kung kailan nagsimula.

Bitawan mo ako, gusto niyang sabihin.

Pero ang lumabas lang ay, “Huwag mo akong hawakan.”

Agad siyang binitawan ni Miguel.

“Fine,” sagot nito, umatras ng isang hakbang. “Pero makinig ka.”

Huminga nang malalim si Lea, pilit inaayos ang tibok ng puso.

“Ano’ng relasyon ko sa’yo?” tanong niya. “At bakit parang alam mo na ang lahat habang ako—” Naputol ang salita niya. “—habang ako ang walang alam.”

Tumahimik si Miguel saglit. Isang desisyong pinag-isipan, hindi iniiwasan.

“May kasunduan,” sabi niya sa wakas. “Na ginawa bago ka pa man magising kanina.”

Nanlaki ang mata ni Lea. “Kasunduan?”

“Between families,” dagdag niya. “Between interests.”

“Hindi ako interes,” mariin niyang sagot.

Ngumiti si Miguel—ngayon, bahagya na sa labi.

“Lahat tayo ay interes sa tamang konteksto,” sabi niya. “Ang kaibahan lang, ikaw—” tumigil siya sandali, “—ikaw ang pinaka-mahalaga.”

Nanlamig ang batok ni Lea.

“Kung may kasunduan,” sabi niya, mabagal ngunit matalim ang bawat salita, “wala akong pinirmahan.”

“Hindi mo kinailangan,” sagot ni Miguel.

Parang sinampal siya ng hangin.

“Excuse me?”

Lumapit muli si Miguel, pero ngayon ay mas maingat, parang alam niyang isang maling galaw lang ay puputok ang tensyon.

“Listen to me,” sabi niya, mas mababa ang boses. “Wala akong balak saktan ka. Wala ring nangyaring masama kagabi.”

“Then why do I feel like something was taken from me?” singhal ni Lea.

Hindi sumagot si Miguel kaagad.

At sa katahimikang iyon, mas naging malinaw ang lahat.

“Because something changed,” sabi niya sa wakas. “And change always feels like loss at first.”

Mahigpit na kinuyom ni Lea ang kamao niya.

“Hindi mo ako kilala,” sabi niya. “Hindi mo alam kung sino ako.”

Ngumiti si Miguel—isang ngiting puno ng katiyakan.

“Kilala kita,” sagot niya. “Mas matagal pa kaysa sa inaakala mo.”

Naglakad siya palayo, kinuha ang isang folder mula sa mesa, at inilapag iyon sa harap ni Lea.

“Basahin mo,” sabi niya. “Hindi ngayon. Hindi mamaya. Kapag handa ka na.”

“Ano ‘to?” tanong ni Lea, pero hindi pa rin niya hinahawakan.

“Ang bagong realidad mo,” sagot ni Miguel. “At kung bakit ka nandito.”

Tumigil siya sa may pinto.

“At Lea,” dagdag niya, hindi lumilingon. “You’re safe. I made sure of that.”

Huminto ang oras sandali.

“Bakit?” tanong ni Lea, halos pabulong.

Tumigil si Miguel. Saglit. Pagkatapos, bahagya siyang tumingin sa balikat.

“Because from the moment you stepped into my life,” sabi niya, mabagal at malinaw, “I decided you would never belong anywhere else.”

At tuluyan na siyang lumabas.

Naiwan si Lea sa gitna ng katahimikan, nakatitig sa folder na parang isa itong bomba na sasabog sa oras na hawakan niya.

Hindi pa niya alam ang laman nito.

Pero alam niya ito—

Anuman ang binuksan niyang pinto kagabi, hindi na siya makakabalik sa dati.

At ang lalaking iyon…

Hindi siya basta sagot.

Siya ang simula ng gulo.

Nanatiling nakatayo si Lea kahit umalis na si Miguel sa kanyang harapan. Hindi siya agad gumalaw. Parang kapag kumilos siya, may isang bagay na tuluyang mababasag sa loob niya—isang ilusyon na matagal na niyang kinakapitan.

Tahimik ang penthouse, ngunit sa loob niya ay may sigaw.

Hinawakan niya ang folder sa dibdib niya, parang gustong pigilan ang sarili na buksan ulit ito. Alam niyang kahit anong basahin pa niya, hindi magbabago ang laman. Hindi mawawala ang mga pirma. Hindi mabubura ang mga desisyong ginawa para sa kanya—nang wala siya.

Lumapit siya sa bintana. Mula roon, kita niya ang lungsod. Malawak. Maliwanag. Malaya. Ngunit pakiramdam niya ay masikip ang hangin.

Ganito pala ang pakiramdam ng makulong nang walang rehas.

Hindi siya sinaktan. Hindi siya tinakot. Ngunit inalisan siya ng direksyon—at mas masahol iyon.

Sa likod niya, naroon pa rin ang presensya ni Miguel kahit wala na siya sa silid. Parang marka sa balat. Parang aninong ayaw mawala.

“I won’t disappear,” bulong niya. “Hindi ako magiging tahimik.”

Ngunit kahit may apoy sa dibdib niya, alam niyang hindi simpleng lalaki ang kalaban niya.

At kung gusto niyang mabawi ang sarili niya, kailangan niyang matutong lumaban sa loob ng mundong kontrolado nito.

.