Sampal ng katotohanan

“Ihahatid ka na namin—”

“Hindi na po kailangan,” ngumiti ang dalaga at umiling.

“Sigurado ka ba?”

“Mauuna na po ako maraming salamat po ulit.” Umalis na kaagad siya sa pulisya at nagmamadaling tumungo sa bahay nila. Pagka apak palang niya sa pinto ay kaagad na bumungad sa kanya ang mga naka empakeng gamit niya.

Patakbo siyang pumasok sa loob ng mansiyon at nakita niyang umiiyak si Danica habang naka upo ito sa silya de gulong habang pinapatahan ni Ginang Linka.

“And speaking of her, narito na ang magaling mong ampon Antonio.” Matigas na bungad ni Ginang Linka sa kanya.

“Ilang beses ko bang uulitin sa iyo Saphira na huwag kayong lumabas kapag wala kayong kasamang yaya?” umalingawngaw sa kabahayan ang boses na iyon ni Ginoong Antonio. Ayaw nilang tinatawag niya itong Mama at Papa.

Napa yuko si Saphira at hindi maiwasang tumulo na naman ang kaniyang mga luha. Kaagad niyang pinahid iyon.

“P-Pasensya na po, pinabili lang po kasi ako ni Danica ng kwek-kwek tapos—”

“Sinungaling!”

Napa angat kaagad ng tingin si Saphira dahil sa boses na iyon. Tumayo si Danica mula sa silya de gulong nito.

“Ikaw ang may gustong bumili ng kwek-kwek kaya iniwan mo ako. Sinabihan kitang natatakot akong mag-isa ngunit iniwan mo parin ako!”

“Pero ikaw—”

“Tama na!” malakas na sigaw ng Ginang at sabay turo ng mga naka empakeng gamit sa ibaba ng hagdan.

“Bumalik kami kaagad mula sa trabaho dahil may maganda sana kaming balita sa iyo, susunduin ka na ng tunay mong mga magulang. Ngunit ito ang madadatnan namin?”

Kumunot ang noo ni Saphira. Pakiramdam niya ay para siyang pinagsakluban ng langit at lupa dahil sa narinig.

“I-Ibibigay niyo nalang po ako ng ganon ganon lang?” umiwas ng tingin si ang Ama niya sa kanya. Pinahid niya ang natitirang luha sa kaniyang mga pisngi.

“Huwag ka ng mag reklamo pa at kunin mo na ang mga natitirang gamit mo sa kwarto mo. Palalampasin namin itong ginawa mong pagpapabaya kay Danica ngayon ngunit hinding hindi na ito mauulit!”

Hindi na nakipag bangayan pa si Saphira sa mga magulang niya at patakbong tumungo sa ikalawang palapag ng mansiyon at pumasok sa ika tatlong kuwarto kung saan siya naka pirme.

Ilang minuto na ang nakalipas…

“Tapos na po ba siyang mag impake Inay? Kailan siya uuwi sa kanila?”

Napa hinto sa paghakbang si Saphira sa kalagitnaan ng hagdan dahil sa narinig.

“Mamayang hapon Anak, uuwi na siya sa kanila. Mabuti nalang din at malapit na operasyon mo, hindi na natin siya kailangan.” Malumanay na saad nito kay Danica ngunit para iyong isang malaking hampas sa pagmumukha ni Saphira.

Napa higpit ang hawak niya sa hawakan ng hagdan nna gawa sa marbol gayundin sa laylayan ng suot-suot niyang itim na bag.

“Kaya nga Ina, bakit pa kasi kayo nag ampon? Mabuti nalang nakita niyo orihinal na mga magulang niya. At nalaman ko rin na mas mahirap pa raw sa daga ang tunay niyang pamilya.” Sabay tawa pa ni Danica.

“Ang Papa mo kasi, gustong gusto siya. Pabida kasi sabahay ampunan si Saphira kaya wala na ako nagging pagpipilian kundi sumunod sa gusto ng Papa mo,” Nagtawanan kaagad ang mag Ina kasabay rin nito ang pagpasok sa eksena ni Antonio kaya natahimik kaagad sila.

“Bumaba naba si Saphira?”

“Hindi pa nga hon, eh. Napaka bagal talaga na bata,” reklamo ni Linka at dinig na dinig iyon ni Saphira mula sa hagdanan ng mansiyon.

Inangat ni Saphira ang kaniyang paningin sa kisame upang hindi tumulo ang kaniyang mga luha.

“Oh Saphira, nariyan ka na pala,” simpleng ngiti lamang ang natanggap ni ng kaniyang Ama mula sa kanya.

Dati pa niya nararamdaman na hindi talaga siya tanggap sa pamamahay na ito ngunit wala siyang pagpipilian kundi pikit matang lunukin lahat ng pang-aalipusta ni Danica sa kanya.

Pikit mata niyang ininda iyon lahat.

“Mauna na po ako,” napa tingin si Saphira sa naka ngisi na mukha ni Danica habang naka upo ito sa mahabang sofa na kulay krema.

“Huwag ka munang umalis,” bumunot si Antonio sa bulsa niya ng pitaka “Heto pera, magagamit mo ito kapag meroon kang kailangan na bilhin—”

“Papa naman,” malambing na putol ni Danica sa Ama niya at inalalayan ito ng kaniyang Ina upang maka punta sa gilid ng kaniyang Ama.

“Hindi na kailangan ni Ate niyan, marami kang pera sa kuwarto mo Ate hindi ba? Akala mo hindi ko alam?”

Nagsalubong naman kaagad ang makabilaang kilay ng dalaga at hinarap si Danica. Hindi niya mawari kung ano ang ibigsabihin nito.

“Ano bang pinagsasabi mo, Danica?”

“Akala mo dahil lang hindi ako nakakakita ay hindi ko na alam na kinuha mo ang kuwintas na diamond ni Mama?”

“Ano? Totoo bai to Saphira!?” halos mabingi ang dalaga sa lakas ng boses ng Ina.

Kaagad na umiling ang dalaga, naguguluhan siya sa mga pinagsasabi ni Danica.

“Hindi po, kahit na kailan ay hindi ko magagawa iyon sa inyo—”

“At paano mo mapapaliwanag kung anong laman ng bag mo? Mama, Papa, tingnan niyo ang laman ng bag niya!” walang pasintabing kinuha ng mama niya ang black niyang shoulder bag at kaagad na ibinuhos sa sahig ang laman non at napa singhap nalang si Saphira nang makita naroon nga ang nawawalang kuwintas na diamante ng Ginang.

Isa ito sa mga regalo ng Ama noong anibersaryo nila ng asawa. Hindi maipinta ang pagmumukha ng Ina niya lalong lalo na ang kaniyang Ama.

“We adopted you, Saphira. Ganito mo ba kami pasalamatan?”

“H-Hindi…hindi ako magnanakaw!”

“Oh my god, Saphira! How could you do this to us!?” lumagapak ang walang kasing lakas na sampal sa kanang pisngi ni Saphira. Pakiramdam niya ay humiwalay ang pisngi niya sa kaniyang mukha.

“How dare you! Kami ang nagpakain sa iyo!”