The writer's Temptation (SSPG)

CAROLINE CERVANTES POV

"T*ngina. Unang kabanata pa lang ay na-w*t na ang f*ke ko!"

"Sino kaya ang author na ito sa totoong buhay? Mahigit isang taon na akong nakasubaybay sa stories niya. Pero wala pa rin akong clue kung sino siya."

"Author!!! Isang chapter pa please. Masyado po kayong pabitin!!"

Ilan lamang iyon sa mga comment na binasa ko. Sampung minuto pa nga lang ang nakalipas nang mai-post ko ang naging chapter sa kwentong isinulat ko. Pero inulan agad ng comments.

Alam kong mababaw lamang iyon para matuwa ako nang ganito. Pero hindi ko talaga maitanggi na mas ginaganahan akong magsulat. Oo may mga negative comments, pero hindi ko na iyon sinasagot. Alam ko namang hindi magandang ihemplo sa mga kabataan itong ginagawa ko, pero anong magagawa ko kung sa gano'ng paraan ako kumikita.. at sa gano'ng paraan ko nasusuportahan ang pag-aaral ko.

"Hysst.... kung hindi lang kasi masamang gumawa ng illegal ay hindi na ako magsusulat ng ganito," bulong ko at isinara ang secondhand kong laptop.

Iyon lang kasi ang afford ko kaya Anong magagawa ko. Alangan namang ipilit ko kung hindi talaga kaya ng bulsa.

Inalis ko ang suot kong headset at saka umalis sa ibabaw ng kama at lumabas ng kwarto. Dumiretsyo ako sa kusina para maghanap ng pagkain. Pero agad akong nanlumo ng makita kong walang laman ang maliit kong refrigerator.

"Bakit mo kasi kinalimutan?" sermon ko sa sarili ko.

Inis akong napapikit at saka muling isinara ang ref at tumalikod. Kinuha ko ang maliit kong wallet na nasa lamesa, nagsuot lang ng jacket at lumabas na ng bahay.

Mag-isa lang kasi ako sa buhay. Kaya madalas kong nakakalimutan na kailangan ko na palang bumili ng stocks para sa isa hanggang tatlong buwan kong kunsumo.

May pagkakataon naman na umaabot pa ng apat o limang buwan bago maubos ang mga pinamili ko. Dahil may araw na halos hindi na ako kumakain dahil sa pagsusulat ko.

Hindi naman kasi puwedeng basta-basta na lang akong magsulat ng kung ano-ano at i-publish agad sa platform. Kailangan pa kasi iyong pag-isapan ng mabuti kung ayaw mong madismaya ang mga nagbabasa ng story mo.

Madali lang naman mandaya... pero gusto kong lumaban ng patas dahil hindi birong magsulat tapos mandadaya ka lang.

Kung hindi mo pinaghirap ang iyong ginagawa at umaasa sa daya ay hindi ka makakaramdam ng totong saya.

"Good evening..." bati ko sa isang security guard sa labas ng convenience store.

Tumango siya at pinagbuksan ako ng pinto. At bago ako pumasok ay nagpasalamat muna ako sa kanya.

Pagpasok ko sa loob ay unang sumalubong sa akin ang malamig na hangin mula sa Aircon. Agad kong iginala ang aking paningin sa mga stall at ng makita ko ang hinahanap ko ay dumiretsyo na ako roon at nagsimulang mamili.

"Carol... ikaw pala," boses mula sa likuran ko.

Nang balingan ko ito ay nakita ko si Erik, isa sa mga staff sa store na ito at naging kasundo ko na din.

"Ayos naman.. ito cute pa rin," natatawang banat ko.

Kitang-kita ko ang pagkalukot ng kanyang itsura at kulang na lang ay itulak niya ang mukha ko papalayo sa kanya.

Maya-maya pa ay dumapo ang tingin niya sa hawak kong breast chicken. At napansin ko ang pagkislap ng kanyang mga mata at mas lalong lumaki ang ngiti niya.

"Dagdagan mo pa ng dalawa. Ako na magbabayad," mahinang wika niya.

Sandali akong natigilan at napatitig sa kanya. Pero ng makita kong seryoso siya ay ginawa ko ang sinabi niya at nagpasalamat.

"Sige... hintayin na lang kita doon sa counter," aniya.

Tumango lang ako at tumalikod na din siya.

Lumipat ako sa ibang stall upang kumuha ng kape at ibang bagay na kailangan ko. At nang matapos ako ay dumiretsyo na ako sa counter at gaya ng sinabi niya ay binayaran niya ang kalahati ng breast chicken.

At laking pasasalamat ko dahil nakatipid na naman ako. Didiretsyo na sana ako sa bahay, pero bigla kong naisip na sumilip na muna sa lawa para magpahangin kaya dadaan na muna ako roon.

"Sana ganito palagi ang buhay... tahimik at walang chismosa," mahinang usal ko at ipinatong ang palad sa ibabaw ng bridge railing para pagmasdan ang lawa.

Sobrang tahimik na ng paligid at parang ako na lang mag-isa ang nasa direksyon na kinatatayuan ko ngayon.

Ilang sandali pa ay napapikit ako nang tumama ang malamig na hangin sa aking mukha at nilipad niyon ang iilang hibla ng aking buhok.

"What a beauty night. Tiyak ay marami akong maiisip na isusulat kapag nasa ganitong lugar ako,"

Pinakawalan ko ang isang malalim na paghinga at handa ng umalis. Pero napahinto ako nang mapansin kong may kakaiba. Parang may mga tao sa ilalim ng tulay at halos lumusong na ito sa lawa.

Pinagmasdan ko iyon nang mabuti at agad na nanlaki ang aking mga mata ng makita kong may itinapon sila sa lawa.

"Imposibleng basura iyo--"

At tama nga ang hinala ko. Hindi basura kundi katawan ng taong nakabalot sa puting bagay ang kanilang itinatapon sa tubig.

Sa takot ko ay napaluhod ako sa simento. Tinatakpan ang bibig gamit ang malamig at nanginginig kong palad.

"What did I just w-witness?"

Dali-dali kong kinuha ang aking cellphone sa bulsa upang makakuha ng evidensya. Pero bago pa man ako makatayo ulit ay umalingawngaw ang boses ng isang lalaki mula sa aking likuran.

"ANONG GINAGAWA MO?!" nanggagalaiti niyang sigaw sa akin.

Hindi ko na alam kung ano ang kasunod na nangyari. Natagpuan ko na lamang ang sarili kong tumatakbo at walang lingon-lingon.

"HEY!!" muling sigaw isa.

Wala na akong pakialam kahit naiwan ang tsinelas ko. Sinuguro ko lamang ang cellphone ko at walang tigil na tumakbo hanggang sa may nakita akong isang madilim na eskinita. Lumiko ako roon at agad na naghanap ng matataguan.

Maya-maya nga lang ay narinig ko na ang kanilang mga yabag. At sa takot ko ay tinakpan ko ang aking bibig at pinipigilang humagulgol.

"Where is she?!" galit na sigaw ng isa sa kanila.

"P*ta! isang babae lang ay hindi niyo pa mahuli! mga walang kwenta!" dugtong niya.

Ilang minuto pa silang nanatili sa harapan ng pinagtataguan ko... tinatakpan ko pa rin ang aking bibig hanggang sa tuluyan na silang nakalayo..

I waited for a few minutes, my heart was still pounding, before slowly peeking out from the dark corner where I had hidden. And elief washed over me, thinking I was finally safe.

But my stomach dropped the moment I saw him. A tall man, standing just a few feet away, leaning casually against the wall. At bago pa man ako makalayo ay nahawakan na niya ang buhok ko at marahas iyong hinila.

“Hello there, baby girl…” Aniya sa nakakakilabot na boses.

But Instinct kicked in. I swung my head sharply and bit down hard on his hand. He screamed and released my hair. Kinuha ko ang pagkakataong iyon at tinuhuran siya dahilan para mapaluhod siya sa lupa at mamilipit sa sakit.

Nagsimula ulit akong tumakbom At sa sobrang pagkabalisa ay hindi ko napansin na may tao pala sa harapan ko. Para akong bumangga sa isang poste dahil sa tigas niyon.

Akala ko ay babagsak na ako sa lupa. Pero hindi iyon nangyari dahil naramdaman ko ang malaki nitong kamay na sumalo sa aking bigat.

Nagtama ang aming mga mata, pero nabawi ko rin iyon kaagad ng marinig ko ang boses ng mga lalaking humahabol sa akin.

“P-please… help me!” takot na takot kong saad at halos kumapit na sa kanyang balikat.

He stared at me for a tense, endless few seconds before nodding ever so slightly.

And that’s when I heard them again, the men who had chased me earlier.

“Give her to us! Now!” he screamed.

The man beside me didn’t even flinch. He merely smirked, almost amused as he looked at them.

“You don’t want to yell at me…” His voice was low, confident.

Before I could protest or panic, he moved, swiftly lifting me onto his back, holding me tight against him.

"Five steps away from me,” he instructed, his voice calm but edged with authority.

I swallowed hard, heart hammering, and obeyed, counting each step under my breath.

The men who had been chasing me burst into the alley, their shouts turning into snarls. They lunged at him with knives and blunt objects, thinking he’d be as easy to take down as me.

Ninigas ako sa aking kinatatayuan habang nanonood sa kanila. At kahit isang beses man lang ay hindi ko nakitang tinamaan ang lalaking tumulong sa akin.

He moved like a predator, fluid and precise, almost too fast for my eyes to follow. One by one.

I couldn’t tear my eyes away. He ended them… with his own hands. It wasn’t just fighting, but an execution.

When it was over, he stood there, chest rising and falling steadily, while I felt my knees weaken.

Then slowly.... he turned to face me.

Blood. There was blood smeared across his face, streaking onto his shirt and hands. He wiped it away, slowly, deliberately, but never broke our eye contact.

My throat went dry. I couldn’t move noe speak.

“You shouldn't ask strangers for help, young lady,” biglang sambit niya at nakatayo na siya sa harapan ko.

“You’re lucky because you bumped into someone like me…” I swallowed, trying to form words, but my lips trembled.

He took a step closer, and his gaze bore into me. “Pero paano kung ibang tao ang nakasalubong mo… at ang tulong na ibinigay sa iyo ay may kapalit? What would you do?”

Hindi ako nakapagsalita at nagkatingin lang talaga sa kanya. Akala ko ay tatalikod na siya, pero nagulat ako nang bigla niyang hinawakan ang aking panga.

At bago pa ako makagalaw ay siniil niya ng halik ang aking labi. Para akong kakapusin ng hininga dahil hindi niya kaagad binitawan ang labi ko.

And when he finally did. I pushed him as hard as hard as I can. I took a stepped back away from him.

"There... that's it. You should not trust anybody especially when it's a man. Trust no one because that is the only way for you to survive." Wika niya at pagkatapos niyon ay agad niya akong tinalikuran.

Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa unti-unti siyang nawala. Pero ako... nakatayo pa rin at nakahawak sa aking labi.

"Hindi ganitong first kiss ang inaasahan ko..." sa isip ko.

TO BE CONTINUED...