Ang lalaki sa likod ng sasakyan

Ramdam ni Saphira ang init na tumatagos sa kaniyang maputla at walang kasing puting balat. Kaunting kembot nalang at magiging ka kulay niya na ang papel dahil sa kaputian niyang taglay.

“Ija, hindi ka ba talaga sasakay? Walang dumadaan dito na mga traysikel. Ikaw rin ang mahihirapan,” paalala ni manong drayber sa kanya. Nasa sengkuwenta anyos na siguro ang edad nito.

Napa tingin siya sa kanyang bulsa at hinugot doon ang bente pesos, ito nalamang ang natitira niyang pera.

“Bente pesos nalang po ang pera ko Manong,”

Napa kamot ng ulo ang drayber.

“Eh saan kaba patungo ija?”

“May kilala po ba kayong malapit na karendirya ho dito? Iyong may telepono po? Doon lang sana ako magpapalipas ng oras,” napa isip naman kaagad ang driver kasabay ang pag tango nito.

“Sige sakay na, masiyadong mainit kapag naglakad ka pa.”

Malaking ngiti ang naging tugon ng dalaga at kaagad ng sumakay.

***

Kasalukuyang tinatawagan ni Saphira ang ibinigay na numero sa kanya ng pamilya Imperial dahil ito raw ang numero ng mga magulang niya. Ngunit naka limang ulit na siya ng tawag hindi parin niya ito makontak.

“Miss, kanina ka pa tawag nang tawag diyan, may susunod pa sa’yo.” Napa lingon kaagad siya sa kaniyang likuran.

“P-Pasensya na po talaga, maraming salamat po sa pagpapagamit ng telepono.” Walang buhay na lumabas siya sa karendirya.

Halos tatlong oras na siyang naka upo sa loob kaya kung maka tingin ang babaeng may-ari ng karendirya ay parang babalatan na siya nito ng buhay. Pa ulit-ulit niyang pinadyak padyak ang kaliwang paa niya. Gawain niya ito kapag nag-iisip at kapag hindi na niya kaya ang isang bagay o sitwasyon.

“S-Sino ba kasi talaga ako?” napa kagat labi siya ng maramdaman ang kaunting kirot sa kabilang pisngi niya. Namumula parin ito at kitang kita ang hugis ng kamay ng Ginang sa pisngi niya.

Napa tingin siya sa orasan ng karendirya at alas-tres na pala ng hapon.

“Mabuti pang umalis na ako,” kailangan niyang maghanap ng masisilungan ngayong gabi. Pwede naman siguro na sa university muna siya pumunta ngayon at kakausapin niya lang ng masinsinan ang guwardiya.

***

“Bakit mo ginawa iyon kay Saphira? Hindi mo naman siya kailangang sampalin,”

“Antonio, naririnig mo ba ang sarili mo? Ninakaw niya ang diamanteng alahas ko na ibinigya mo noong anibersaryo natin. Anong gusto mong gawin ko? Tumawa?”

“Papa, tama naman po si Mama, hindi dapat iyon ginawa ni Saphira. Pwede naman po siyang humingi ng pera sa inyo, pero mas pinili niyang magnakaw.” Mahinhin na saad ni Danica habang naka kapit parin ito sa braso ng Ama.

Napa hawak sa sintido si Antonio dahil sa mga nangyayari. Hindi niya rin naman masisi ang asawa sa naging reaksyon nito na sampalin at palayasin kaagad si Saphira dahil nagnakaw nga ito.

“Pero sana tinanong muna natin siya kung bakit niya ginawa 'yon, Linka ano nalang sasabihin natin sa pamilya niya?” napa hawak sa sintido si Antonio. Ayaw niya ng gulo at kahit papaano malaki ang naging papel ni Saphira sa pamilya nila, sa pag-aalaga kay Danica.

“Nag-aaway ba tayo dahil sa inampon mong anak, Antonio? Naririnig mo ba sarili mo, ha?”

Nakaramdam naman kaagad ng pagka taranta si Danica at nagkunwari nalang na masakit ang kaniyang mata.

‘Aray

 ! Mama, Papa!”

“Danica!” sabay na bigkas ng mga magulang niya at kaagad na pina upo ito sa sofa

“Okay ka lang anak?”

“Okay lang po ako—”

Hindi natapos ni Danica ang sasabihin niya dahil may kumatok sa pintuan nila.

“Yaya,”

“Opo Ma’am,” kaagad na tumungo ang Yaya sa pintuan at kaagad na bumalik sa sala.

“Madam, may naghahanap po kay Miss Saphira,”

Nang marinig iyon ni Danica ay kaagad na umayos ito ng tayo. Nagkatinginan naman kaagad ang mag-asawa at tumayo na kaagad si Antonio.

“Ako na ang haharap sa kanila, alalayan mo nalang muna ang anak natin.”

Inayos niya ang suot niyang puting polo at tumungo sa pintuan.

“Kayo ho ba si Ginoong Antonio Imperial?” may ngiti sa labi na tanong ng binata sa kaharap nito.Kung titingnan siguro nasa edad senkuwenta na ito. Hindi maiwasang mapa tingin ni Antonio mula ulo hanggang paa sa kaharap niya na binata.

Inilahad ni Andrus ang kaniyang kamay upang makipag kilala ngunit tiningnan lamang iyon ng kaharap niya na para bang nandidiri ito.

Paano ba naman kasi, kagagaling lang ni Andrus sa talyer at wala siyang pagpipilian kundi tuparin ang hiling ng kaniyang lola. Na sunduin ito sa mansion ng mga Imperial. Nasa edad bente-tres na si Andrus kaya medyo maligalig pa kung gumalaw ito.

“Ako nga, anong maipag lilingkod ko?”

“Ako pala ang pinsan ni Saphira—”

“Akala ko ang susundo sa kanya ang mga magulang niya?”

Napa kamot kaagad sa ulo si Andrus. Daming satsat ng matandang kaharap niya, gusto na niyang makita pinsan niyang nawawala ng halos labing-siyam na taon.

“Naka sakay pa kasi sila ng tren kaya medyo matatagalan—”

“Pinalayas na namin siya.” Biglang sabad ng isang babae sa tagiliran ni Antonio.

Nagsalubong naman kaagad ang kilay ng binata at tumawa ng mahina.

“Marunong din pala kayong mag biro Madam,”

“Hindi kami nagbibiro. Ninakawan niya ako ng diamond na kuwintas at dapat lang iyong sa kanya. Kami ang nagpalaki sa kanya—”

“Tama na Linka,” Pagputol ni Antonio sa gusto pang sabihin ng asawa. “Pasensya na at sa ganitong sitwasyon pa tayo nagkita, ngunit totoo ang sinabi—”

“Bwisit!” malakas na mura ni Andrus at patakbong lumabas ng subdibisyon. Napa tingin siya sa kaniyang relo at mas napa mura pa ng mapagtantong alas-sais na nang gabi.

Siguradong mawawalan siya ng kinabukasan sa lola niya kapag hindi niya nakita ang kaniyang pinsan. Tagaktak ang pawis na sumakay siya sa driver seat ng isang kulay black na kotse.

“Kamusta?” biglang singit ng isang baritonong boses mula sa backseat. Madilim ang kabuuan ng kotse sa loob. Ngunit kahit gaano paman kalakas ang aircon ay ramdam niya ang mainit at nakakapasong titig na nagmumula sa likuran.

Napa lunok naman ng sariling laway si Andrus.

“N-Nawawala siya,”

Narinig niya ang marahas na buntong hininga nito kaya napa pikit kaagad si Andrus. Parang nabanggit niya na lahat ng santo sa isipan niya maka ligtas lang sa lalaking nasa likuran.

“Find her then,” malumanay ngunit may awtoridad na sabi nito. Pinaharurot na kaagad ni Andrus ang sasakyan palayo sa subdivision at tiningnan ang posibleng bawat kalye na mapuntahan ni Saphira.