Masuk๐๐ง๐ต๐ฆ๐ณ ๐ต๐ฉ๐ฆ ๐ค๐ฐ๐ฏ๐ต๐ณ๐ข๐ค๐ต ๐ด๐ช๐จ๐ฏ๐ช๐ฏ๐จ, ๐๐ด๐ต๐ณ๐ช๐ฅ ๐๐ฆ๐บ๐ฆ๐ด ๐ณ๐ฆ๐ค๐ฆ๐ช๐ท๐ฆ๐ฅ ๐๐ช๐ท๐ฆ ๐ฎ๐ช๐ญ๐ญ๐ช๐ฐ๐ฏ ๐ฑ๐ฆ๐ด๐ฐ๐ด ๐ง๐ณ๐ฐ๐ฎ ๐๐ฉ๐ฐ๐ณ ๐๐ข๐ฏ๐ต๐ฐ๐ด. ๐๐ง๐ต๐ฆ๐ณ ๐๐ณ. ๐ข๐ฏ๐ฅ ๐๐ณ๐ด. ๐๐ข๐ฏ๐ต๐ฐ๐ด ๐จ๐ช๐ท๐ฆ๐ด ๐ต๐ฉ๐ฆ ๐ค๐ฐ๐ฎ๐ฑ๐ข๐ฏ๐บ ๐ต๐ฐ ๐๐ฉ๐ฐ๐ณ, ๐๐ด๐ต๐ณ๐ช๐ฅ ๐ฏ๐ฆ๐ฆ๐ฅ๐ด ๐ต๐ฐ ๐ด๐ช๐จ๐ฏ ๐ต๐ฉ๐ฆ ๐ข๐ฏ๐ฏ๐ถ๐ญ๐ฎ๐ฆ๐ฏ๐ต. ๐๐ฉ๐ฆ ๐ค๐ข๐ฏ ๐ด๐ต๐ช๐ญ๐ญ ๐ธ๐ฐ๐ณ๐ฌ ๐ข๐ด ๐.๐ ๐ข๐ด๐ด๐ช๐ด๐ต๐ข๐ฏ๐ต ๐ฐ๐ง ๐๐ณ. ๐๐ฉ๐ฐ๐ณ ๐๐ข๐ฏ๐ต๐ฐ๐ด ๐ช๐ง ๐ธ๐ข๐ฏ๐ต๐ฆ๐ฅ.
๐๐ฉ๐ช๐ด ๐ค๐ฐ๐ฏ๐ต๐ณ๐ข๐ค๐ต ๐ฃ๐ฐ๐ต๐ฉ ๐ฉ๐ข๐ท๐ฆ ๐ณ๐ถ๐ญ๐ฆ๐ด. 1. ๐๐ฐ๐ฏ'๐ต ๐ง๐ข๐ญ๐ญ ๐ง๐ฐ๐ณ ๐ฆ๐ข๐ค๐ฉ ๐ฐ๐ต๐ฉ๐ฆ๐ณ. ๐๐ถ๐ด๐ต ๐ธ๐ฐ๐ณ๐ฌ, ๐ฏ๐ฐ๐ต๐ฉ๐ช๐ฏ๐จ ๐ฑ๐ฆ๐ณ๐ด๐ฐ๐ฏ๐ข๐ญ. 2. ๐๐ต ๐ช๐ด ๐ง๐ฐ๐ณ๐ฃ๐ช๐ฅ๐ฅ๐ฆ๐ฏ ๐ต๐ฐ ๐ช๐ฏ๐ต๐ฆ๐ณ๐ง๐ฆ๐ณ๐ฆ ๐ช๐ฏ ๐ฆ๐ข๐ค๐ฉ ๐ฐ๐ต๐ฉ๐ฆ๐ณ'๐ด ๐ฑ๐ฆ๐ณ๐ด๐ฐ๐ฏ๐ข๐ญ ๐ข๐ง๐ง๐ข๐ช๐ณ๐ด. ๐๐ต ๐ช๐ด ๐ง๐ฐ๐ณ๐ฃ๐ช๐ฅ๐ฅ๐ฆ๐ฏ ๐ต๐ฐ ๐ข๐ด๐ฌ ๐ฒ๐ถ๐ฆ๐ด๐ต๐ช๐ฐ๐ฏ๐ด. ๐๐ต ๐ช๐ด ๐ง๐ฐ๐ณ๐ฃ๐ช๐ฅ๐ฅ๐ฆ๐ฏ ๐ต๐ฐ ๐ช๐ฏ๐ต๐ฆ๐ณ๐ง๐ฆ๐ณ๐ฆ. 3. ๐๐ฐ ๐ฐ๐ฏ๐ฆ ๐ด๐ฉ๐ฐ๐ถ๐ญ๐ฅ ๐ฌ๐ฏ๐ฐ๐ธ ๐ต๐ฉ๐ข๐ต ๐ต๐ฉ๐ฆ๐บ ๐ข๐ณ๐ฆ ๐ฎ๐ข๐ณ๐ณ๐ช๐ฆ๐ฅ, ๐ฆ๐ด๐ฑ๐ฆ๐ค๐ช๐ข๐ญ๐ญ๐บ ๐ข๐ต ๐ต๐ฉ๐ฆ ๐ค๐ฐ๐ฎ๐ฑ๐ข๐ฏ๐บ. ๐๐ฉ๐ฆ๐บ ๐ธ๐ช๐ญ๐ญ ๐ซ๐ถ๐ด๐ต ๐ฑ๐ณ๐ฆ๐ต๐ฆ๐ฏ๐ฅ ๐ต๐ฐ ๐ฃ๐ฆ ๐ฎ๐ข๐ณ๐ณ๐ช๐ฆ๐ฅ ๐ช๐ฏ ๐ง๐ณ๐ฐ๐ฏ๐ต ๐ฐ๐ง ๐๐ฉ๐ฐ๐ณ'๐ด ๐ฑ๐ข๐ณ๐ฆ๐ฏ๐ต๐ด. Pinabalik ako ni Thor kinaumagahan. Pagdating ko sa office niya, nadatnan ko na siya doon kasama ang isang judge. Binasa ko ang kontrata bago ito pinermahan. โThank you po.โ Paalam ko sa judge bago ito umalis. Pag alis ng judge ay tumahimik ang paligid. Tanging ang tunog mula sa orasan ng dingding ang nagbibigay ingay sa loob. โHindi ka ba nahihilo?โ Inis na tanong niya. Kanina pa kasi ako pabalik balik sa paglalakad. Hindi ko alam kung ano ang dapat na gagawin ko. ๐๐ฏ๐ฐ ๐ฃ๐ข ๐ฌ๐ข๐ด๐ช ๐ข๐ฏ๐จ ๐ต๐ณ๐ข๐ฃ๐ข๐ฉ๐ฐ ๐ฏ๐จ ๐.๐? Tumingin ako sa kanya, umiwas din agad ng makita ang nanlilisik niyang mata na nakatingin sa akin. Napaayos ako ng tayo ng marinig ang mabigat na buntong hininga niya. Naiinis na yata sa akin. Kaya umupo na lang ako sa kaharap niyang upuan. โAnong gagawin ko?โ Nakangiting tanong ko. Alangan naman kasi na tumunganga lang ako dito maghapon. Ang boring kaya, tiningnan niya ako ng may pang iinsulto. โCan you just stay there?โ Turo niya sa kaharap na upuan. Umupo ako doon. โOkay po.โ Sabi ko pero mabilis din na tumayo ng may maalala. Pagtitimpla ko na lang siya ng kape. Mas okay na ito kaysa manatili dito sa loob. Tumatalon talon akong lumabas ng opisina niya, hindi na nag abala na magpaalam sa kanya. Paglabas ko ay sinalubong agad ako ni Mr. Lee, ang secretary niya. โPaano ka nakapasok dito?โ Malambot ang boses na tanong niya sa akin. Napangiwi ako. Bakla pala siya, sayang may itsura pa naman din. โThor Hired me.โ Nakangiting sagot ko ngunit mabilis rin akong napangiwi ng bigla niya akong kurotin sa bewang. โLuhh, sesante ka agad te, sa ginagawa mo. Tawagin mo siyang Mr. Santos.โ Maarteng dagdag niya, umikot pa ang mata niya sa harap. โOkay,โ walang kwentang sagot ko bago siya tinalikuran. Pupunta na sana ako sa office pantry nila kung saan nakalagay ang mga tinapay at kape para kapag biglang nagutom ang kahit na sino ay pwede silang pumunta dito. Aalis na sana ako ng mapansin ko yung mestiza na dumaan sa gilid ko. Para itong modelo kung maglakad. Kumikinang ang pulang dress nito na nakikita ko sa television kapag ang bidang babae ay nagsasayaw sa bar. Sobrang iksi, halos makita na ang pisngi ng pwet niya. Tutuwad lang ito, makikita na ang tinatago. Mahaba ang kulay light brown niyang buhok na paalon. Mataas din ang sandal niya na mas lalong nag patangkad sa kanya. Tumaas ang kilay ko ng dumiretso siya sa opisina ni Thor. Napabilis tuloy ang pagtimpla ko sa kape niya. Black coffee ang ginawa ko, dalawa, para sa amin ni Thor. Inaantok na din kasi ako, dinagdagan ko na din ng dalawang tinapay. Parehong fudgee bar na chocolate flavor ang pinili ko. Nagpatulong pa ako kay Mr. Lee sa pagbukas ng pinto, mabuti na lang gentleman siya kahit bakla siya. Ngunit parang gusto kong umatras ng makitang naka kandong yung babae kay Thor. Kusang tumaas ang kilay niya ng babae ng makita ako. Habang si Thor ay walang reaksyon na nakatingin sa akin, tuwang tuwa pa talaga sa nangyayari sa kaniya. โHindi ka ba marunong kumatok?โ Inis na tanong ng babae pero hindi naman umalis sa pagkakakandong niya kay Thor. โBakit kailangan ko pa bang kumatok?โ Pagtataray ko din. Lumapit ako sa kanila at inilapag ang kape ni Thor sa lamesa. Sa sobrang lakas ng pagkakabagsak ko natapon pa ang iba. Nakita ko ang pagkunot ni Thor ng kanyang noo. ๐๐ฃ๐ข ๐ฌ๐ข ๐ด๐ฆ๐ญ๐ง, ๐ง๐ช๐ณ๐ด๐ต ๐ฅ๐ข๐บ ๐ฑ๐ข ๐ญ๐ข๐ฏ๐จ ๐ฏ๐ข๐จ ๐ข๐ข๐ต๐ต๐ช๐ต๐ถ๐ฅ๐ฆ ๐ฌ๐ข ๐ฏ๐ข. โPasensya na, hindi ko sinasadya. Sa sobrang lamig kasi nanginig itong kamay ko.โ Sambit ko bago inirapan yung babae. โBy the way Thor, hindi naman bar ito no? Bakit may nakapasok?โ โWhat theโฆ pinapatamaan mo ba ako?โ Inis na tanong niya bago tumayo at inayos ang nagusot niyang bestida. Ngumisi ako. โBakit tinamaan ka? Oopsss! Miss ilag-ilag din ah lalo na kung alam mo naman sa sarili mo na hindi ka p****k.โ Umupo ako sa pwesto ko kanina. Nakita ko ang pamumula ng buo niyang mukha dahil sa sinabi ko. Mas lalo tuloy akong napangisi. Sa sobrang tuwa ko hinigop ko yung mainit kong kape, binalik ko din ito ng mapaso ang dila ko sa sobrang init. Lihim akong napatingin kay Thor at nakita siyang nakangiti, nakita yata yung pagluwa ko sa kape. โThor doesn't like sweets.โ Ngumisi na siya ng inilahad ko kay Thor yung tinapay na kinuha ko. โKilalang kilala mo siya no?โ Sabi ko hindi pa rin binabawi ang tinapay na nakalahad kay Thor. โOf course, Iโm his ๐ง๐ช๐ข๐ฏ๐ค๐ฆ๐ฆ!โ Proud na sabi ng baba. Halos lumuwa ang mata ko at literal na nalaglag ang panga ko sa narinig. Napatingin ako kay Thor na tahimik lang akong pinapanood. ๐๐ถ๐ฏ๐บ๐ฆ๐ต๐ข? Ikakasal na pala ang lalaking ito? Pero kasal na kami? Sasabihin ko na sana na ako ang asawa ng maalala ang mga rules, bawal malaman ng iba na kasal kami. Babawiin ko na sana ang kamay ko na naka lahad pa rin sa harap nila ng bigla itong hawakan ni Thor at kinuha ang tinapay na binibigay ko. Pareho kaming hindi makapaniwala ng babae na nakatingin sa kanya. Akala ko ba hindi ito mahilig sa sweet? Bakit binuksan na niya yung tinapay ko. โSofia, you need to leave, me and Astrid have something need to do.โ Maawtoridad na sambit nito. Wala naman ng nagawa si Sofia, halata sa boses ni Thor na hindi na magbabago ang isip niya. Tinaliman ako ng tingin ni Sofia bago padabog na umalis ng opisina. Sinundan ko ito ng tingin. Mapapangasawa niya ba iyon? Parang hindi naman, ang lamig ng pakikitungo ni Thor sa kanya eh. Pero bakit hinayaan niya na kumandong? โStop looking at her that way.โ Mahina siyang natawa kaya binalingan ko siya ng tingin. โCome here,โ utos niya. Napalunok ako. Inalala ang mga ginawa ko kanina. Ang tanga mo Astrid, bakit mo naman ginawa yun sa bisita niya? Huminga ako ng malalim upang makakuha ng lakas bago lumapit sa kanya. โThorโฆโ Halos mapatili ako ng bigla niya akong hatakin paupo sa binti niya. โAnong ginagawa mo?โ Sinubukan kong tumayo ngunit pinulupot niya yung braso niya sa bewang ko. Lumabas ang ngisi sa labi niya. โI think you're jealous of what you saw, so I'll let you sit on my lap.โIlang araw na ang nakalipas magmula nang magising si Thor at hindi ako maalala.Isang linggo na ang lumipas sa sunod-sunod na pagsusuri at gamutan. Unti-unti na siyang lumalakas, bagay na labis kong ipinagpapasalamat. Hindi ko siya iniwan; nanatili ako sa tabi niya kahit na yelo ang pakikitungo niya sa akin. Kung kailangan kong magsimula sa simula, gagawin ko. Dahil kung may natutunan man ako sa lahat ng pinagdaanan namin, iyon ay ang katotohanang walang madaling laban pagdating sa taong mahal mo.Ngayong hapon, pumasok ako sa kanyang kwarto bitbit ang prutas na binalatan ko. Saktong nakita ko siyang hawak ang photo album na iniwan ko sa kanya noong isang gabi. Nakatitig siya sa isang partikular na pahinaโang litrato kung saan nasa loob kami ng bahay, parehong may malalaking ngiti habang nakatingin sa isaโt isa nang may purong pagmamahal.Nang marinig niya ang gulong ng wheelchair ko, mabilis niyang isinara ang album at inilapag ito sa gilid, binalot muli
Ilang oras matapos ang marahas na katotohanang sumampal sa akin, nanatili pa rin ako sa sulok ng madilim at malamig na pasilyo ng ospital. Karga ko si Astria na sa wakas ay nakatulog na rin pagkatapos ng walang humpay na pag-iyak. Basang-basa pa rin ng luha ang kanyang maliliit at namumulang pisngi. Ang sakit na idinulot ng pagtanggi ni Thor sa sarili niyang dugo at laman ay tila isang lason na dahan-dahang pumapatay sa bawat hibla ng aking puso. "Hija..." Lumapit si Mama sa akin, may hawak na baso ng tubig. "Uminom ka muna. Kailangan mong maging malakas para sa anak mo. At para na rin sa sarili mo." Kinuha ko ang baso ngunit nanatili lang itong nakatigil sa aking kandungan; hindi ko magawang uminom. "Ma... paano naging ganoon kalupit ang tadhana? Kung kailan wala na si Sofia, kung kailan gising na si Thor... doon pa ba kami tuluyang nabura sa buhay niya?" Ang boles ko ay basag na basag, gumaralgal sa tindi ng dalahin. "Wala ako... wala kami sa alaala niya." Hinaplos ni Mama ang li
Habang lumilipas ang mga araw na nakasama ko si Thor, mas lalo akong nahuhulog sa kanya. Kaya naman talagang gumuho ang mundo ko sa mga binitiwan niyang salita. โWho are you?โ Ang boses na datiโy nagbibigay sa akin ng kalinga at init, ngayon ay parang isang matalim na kutsilyo na dumeretso sa puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa mga mata ni Thorโmga matang gising, ngunit walang bakas ng kahit anong pagkakakilanlan sa akin. โL-Loveโฆ hindi mo ba ako naaalala?โ nanginginig kong tanong. Pilit kong hinigpitan ang hawak sa kamay niya, umaasang sa pamamagitan ng balat sa balat ay may kislap na babalik sa kanya. โAko itoโฆ si Astrid. Ang asawa mo.โ Ngunit marahan niyang binawi ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak ko. Isang reaksyon na mas masakit pa kaysa sa anumang sampal. Napalunok ako habang pilit na pinipigilan ang paghagulhol. โAsawa?โ mahinang ulit ni Thor. Kumunot ang kany
Apat na araw na ang lumipas mula noong gabing dumanak ang dugo sa ICU ward. Inilipat kami ng mga tauhan ni Matteo sa isang pribado at mas ligtas na suite sa pinakatuktok ng ospitalโisang lugar na binantayan na ng tatlong patong ng mga armadong gwardya. Wala na si Sofia. Alam kong dapat ay payapa na ang isip ko, pero tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, naririnig ko pa rin ang huling halakhak niya bago siya tuluyang bumagsak sa semento. Ngunit ngayon ang February 10. Ang mismong araw ng kaarawan ng aming anak na si Astria. "Happy birthday, anghel ko," bulong ko habang hinahalikan ang noo ni Astria na nakaupo sa aking kandungan. May maliit na cupcake sa ibabaw ng lamesa na may nag-iisang kandila. Walang malaking handaan, walang ingay. Ang tanging hiling ng anak ko, tulad ng lagi niyang sinasabi, ay ang magising na ang kanyang Papa. Inilapit ko ang aking wheelchair sa gilid ng kama ni Thor. Hawak ni Astria ang maliit niyang laruan habang ang isa niyang kamay ay pilit na inaabot an
Ang putok ng baril ay parang kulog na yumanig sa apat na sulok ng ICU. Sa tindi ng lakas ng tunog, tila nabingi ako ng ilang segundo. Nakita ko kung paano tumalsik ang hiringgilya mula sa kamay ni Sofia nang tamaan ng bala ang kanyang braso. Napasigaw siya sa matinding sakit, hawak ang kanyang duguang pulso habang umaatras patungo sa gilid ng bintana. Sa may pintuan, nakatayo si Matteo. Hawak ang kanyang rebolber na may umuusok pang dulo, ang kanyang mukha ay parang sa isang demonyong handang pumatay. "Sabi ko sa iyo, Sofia..." malamig na pahayag ni Matteo habang mabilis na humahakbang papalapit, ang dulo ng baril ay nakatutok na ngayon sa pagitan ng mga mata ng babae. "Ang ospital na ito ang magiging huling hantungan mo." Ngunit bago pa man makalapit nang tuluyan si Matteo, isang malakas na kalabog ang narinig ko mula sa labas ng pasilyo. Biglang may sumabog na smoke grenade sa tapat mismo ng nakabukas na pinto ng ICU. Ang makapal, kulay-abo, at nakasasakal na usok ay mabilis na pu
"Sigurado ka bang malinis ang buong paligid, Shan?" tanong ko habang nakatitig sa mga monitor ng CCTV sa security room ng ospital. Tatlong araw na ang nakalilipas mula nang mamatay ang espiya sa fire exit, ngunit hanggang ngayon ay nananatiling tahimik ang buong building. "Yes. Nagtaas tayo ng red alert noong unang gabi dahil sa burner phone na nakuha mo, pero mukhang naging false alarm ang inaasahan nating paglusob. Walang cleanup crew na dumating," sagot ni Shan habang humihigop ng kape. "Baka natunugan ni Sofia na nahuli mo ang tauhan niya." Bumuntong-hininga ako. Kahit papaano ay nakaramdam ako ng kaginhawaan dahil nanatiling tahimik ang mga nagdaang araw. Ngunit hindi kami basta magpapakampante; baliw na si Sofia. Ang sakit lang isipin na dahil sa labis na pagmamahal ay nasiraan siya ng isip. "Huwag kayong pakasisiguro. Ang kalmado ng bagyo ay palatandaan lang na may mas malaking delubyong darating," malamig kong paalala bago ako tumayo para tingnan ang lagay nina Astrid sa ita
๐ป๐๐๐ ๐บ๐๐๐๐๐ ๐ท๐๐๐๐ ๐๐ ๐ฝ๐๐๐I know myself. Kahit gaano ako kalasing; hindi ko magagawang lokohin ang asawa ko. Ngunit, hindi ko matanggap na wala akong maalala ng araw na iyon ngunit sigurado ako; hindi ko kayang ipagpalit si Astrid sa kahit kanino, lalo na kay Sofia. May kung an
Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa akin, bawat hakbang ay tila may kasamang bigat ng libu-libong pagsisisi. Huminto siya nang may dalawang hakbang ang distansya mula sa akinโisang distansyang tila bakod na naghihiwalay sa aming magkaibang mundo. Pinanatili niya ang puwang na iyon, kahit pa sa k
Nagising ako sa puting kisame at sa pamilyar na amoy ng ospital. Ngunit bago ko pa man maiproseso ang nangyari, mabilis akong bumalik sa katinuan nang marinig ko ang mahinang bulungan sa loob ng silid ni Astria. Pagtingin ko sa pinto, naroon ang isang matandang lalaki na may awtoridad sa bawat gala
Ang bawat segundo sa loob ng ICU ay tila isang taon ng paghihirap. Ang tunog ng defibrillator na tumatama sa dibdib ni Astria ay tila ba sa puso ko rin humahagupit."Charge to 100! Clear!" sigaw muli ng doktor.Nakita ko ang muling pagtalon ng maliit na katawan ng anak ko. Nanatili akong nakaluhod







