Chapter 002

“So, what work do you prefer?”

Malamig ang boses na simula niya ng makaupo sa mamahalin niyang itim na upuan.

Nilibot ko ang tingin pagpasok ko sa loob ng opisina niya. Walang kabuhay buhay. Dalawang kulay lang ang nakikita ko, kulay itim at abo lang. Umangat ang ulo ko sa lalaking prenting nakaupo sa harap ko, seryoso at matalim ang mata niya habang pinapanood ako.

Napansin ko ang daliri niyang nilalaro ang labi niya habang seryoso na nakatingin sa akin. Umiwas ako ng tingin ng may naalala.

“K-Kahit ano po.” Nahihiyang sagot ko, napahigpit ang pagkakahawak ko sa aking folder.

Ramdam ko ang kaba sa aking buong katawan. Paano nakakatakot naman kasi ang kaharap ko na lalaki. Parang sobrang taas niya, at kung titignan parang ang hirap niyang abotin.

𝘗𝘢𝘳𝘢𝘯𝘨 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘢𝘬𝘰 𝘴𝘪𝘯𝘢𝘮𝘣𝘢 𝘯𝘰𝘰𝘯 𝘢𝘩?

Napakagat ako ng labi. Naalala ang nangyari sa amin. Astrid, focus, masyadong mataas ang lalaking nadali mo. Baka mamaya isipin isa kang malandi.

“Be my P.A then.” Sambit niya.

Lumaki ang tenga ko sa narinig. Kusang kumawala ang ngiti sa labi ko. Halos lapitan ko pa siya sa sobrang saya, mabuti napigilan ko ang sarili ko.

“Talaga po? Tanggap na ako?” Halos tumalon na ako sa saya.

Mabuti pa ang boss madaling pakiusapan, eh yung mga tauhan niya? Mas mahigpit pa sa amo, grabe.

𝘈𝘯𝘰 𝘱𝘰 𝘺𝘶𝘯𝘨 𝘗.𝘈?

“Do you have a resume?”

“Ano po yung P.A”

Sabay kaming nagsalita. Nakita ko ang pag igting ng panga niya at pagtalim ng titig niya sa akin, hindi siya makapaniwala sa tanong ko.

Nahihiya naman akong ngumiti bago inilabas mula sa folder ko ang resume na hinahanap niya. Lumapit ako mula sa harap niya at inilapag sa mamahalin itim na lamesa ang resume ko.

Pinulot niya ito at halos mabura na ang mukha sa pagkunot ng buo niyang mukha. “Ang kapal ng mukha mong pumasok bilang secretary ko eh hindi ka naman nakapagtapos ng pag-aaral.” Hindi makapaniwala na sambit niya.

Napalunok ako. Nakaramdam ng hiya. Tama nga naman siya, patapos na sana ako ng high school, isang taon na lang ng tumigil ako.

𝘒𝘢𝘴𝘢𝘭𝘢𝘯𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘬𝘪𝘵 hindi 𝘢𝘬𝘰 𝘯𝘢𝘬𝘢𝘱𝘢𝘨𝘵𝘢𝘱𝘰𝘴 𝘶𝘺.

“Pero madiskarte ako.” Malakas ang loob na sambit ko.

Sinulyapan niya ako bago ibinaba ang resume. “You don’t even know what P.A means!” Nakakainsultong sabi niya.

“Ang sabi ko, madiskarte ako sir, hindi ko naman sinabing matalino ako.” Halos umikot ang mata ko pero mabilis din ngumiti ng makita ang pagtalim ng mata niya sa akin. “Promise sir gagalingan ko. Paghuhusayan ko ang trabaho 𝘬𝘰—”

“What is P.A?” Seryoso na naman siya. Nakita ko ang pag ngisi niya bago sumandal sa kanyang upuan. Parang inaasar ako.

Nahihirapan akong lumunok. Nagsimula na din mamawis ang palad ko dahil sa kaba. Sobrang lamig naman dito sa opisina niya pero pinagpapawisan ang kili-kili ko.

“Hindi ko alam kung ano iyong P.A pero kapag sinabi mo sa akin malalaman ko sir.” Nahihiya kong sagot.

Muli niyang nilagay ang kamay niya sa kanyang bibig habang nakatingin sa akin. Napansin ko rin ang pagkislap ng mga mata niya. Tumango tango pa siya.

“I have a proposal for you.” Simula niya. “Tatanggapin kita sa trabaho pero pumayag ka muna sa gusto ko.” Huminga siya ng malalim bago ako tinitigan ng maayos.

Hindi ko maiwasan mailang sa klase ng titig niya. Nagtataka tuloy ako sa itsura ko ngayon. Isang araw na akong hindi naliligo pero maayos naman ang red dress na suot ko. Kahit walang make up, ayos lang, hindi naman beauty pageant ang pinuntahan ko para magpaganda.

Hindi ako nagsalita, hinintay ko lang ang sasabihin niya. Bigla tuloy akong kinabahan.

“Be my wife….”

Laglag ang panga ko at halos lumuwa ang mata ko sa sinabi niya. Hinintay ko na isunod niya ang mga it’s a prank, pero hindi niya binawi ang sinabi niya.

“My fake wife, actually!” 

“Bakit ako?” Halos tumaas ang boses ko dahil sa kaba.

Gwapo naman siya tapos sa isang hampas lupa pa na kagaya ko siya mag proposed. Sa sobrang gwapo na ba niya hindi na siya nakukuntento sa mga magagandang ka level niya?

“Because you need money, and I want my company.” Seryoso siyang nakatingin, hindi tinatanggal ang mata sa akin. “ My parents want me to get married. I can’t disappointed them.”

Muli akong napalunok. Hindi makapaniwala sa mga naririnig. Kaya nga, bakit ako? Impossible naman sa sobrang gwapo niyang iyan wala siyang natitipuan? Sure naman akong papatolan siya.

“Ang bata mo pa sir, gusto na agad ng parents mo na maikasal ka?” Kung titignan, mukhang magka age lang kami.

Besides, I’m still yung, yang, yong. Shit Bata pa ako, Twenty one ko lang tapos kasal agad? Pero fake naman, pwede na?

Sumilay ang maliit na ngiti sa labi niya at hanga sa mukha niya habang nakatingin sa akin. Nang makitang nakatitig ako sa kaniya ay tumikhim siya bago muling binalik ang seryoso niyang mukha.

Napanguso ako. Mas maganda siyang pagmasdan kapag nakangiti siya. Mas lalo siyang gumagwapo.

“I am already twenty-nine, miss.”

Teka, ang lakas ng hangin. Bigla akong nawalan ng balanse sa narinig. “Twenty-nine ka na?” Hindi ko na naman napigilan mapasigaw.

Lumapit na ako sa kanya at mula sa gitnang lamesa ay inilapit ko ang mukha ko sa mukha niya. Kumunot ang noo ko, ang ganitong mukha, malapit ng mabura sa kalendaryo ang edad?

Kung twenty-nine na niya. Napahawak ako sa bunganga ko ng may marealize. Tang ina, bente kwatro siya ng may nangyari sa amin?

Mariin akong napapikit ng itulak niya ang noo ko gamit ang hinlalaki niya. “Overreact?” Inis na sabi niya.

Ilang beses kong ipinikit ang mata ko. “Hindi lang ako makapaniwala.” Umayos na ako ng tayo, para kasi akong malanding babae na nakatuwad sa harap niya.

“So, do you agree, miss?”

Seryoso ko siyang tinitigan. Wala yata sa bokabolaryo ng lalaking ito ang salitang pagbibiro. “Ano naman ang mapapala ko sa pagsang ayon ko sa pekeng kasal na iyan?” Matapang na tanong ko .

“Name your price, I can pay you how much you want.” Itinukod nito ang dalawang siko sa lamesa bago pinagdikit ang kamay niya. “Name it, Astrid.”

“Pera?” Napaupo na ako sa harap niyang upuan. Kanina pa ako nakatayo , hindi man lang siya nagmalasakit na paupuin ako.

“Yes, money!” Ulit niya.

Ito na ba ang sagot sa mga hinihiling ko? Mariin akong napapikit, bahala na. Mas mabuti ng maging desperada sa pera, lahat naman ng tao mukhang pera.

“Sabihin mo kung ano ang mga kasunduan bago ako pumerma.”

Nakita ko ang pag ngisi sa labi niya. Sa mga tingin pa lang niya para na niya akong hinuhusgahan. Umiwas ako ng tingin.

Lahat kaya kong gawin, matulungan lang ang nag-iisang kakampi ko sa buhay.