เข้าสู่ระบบNanatili akong nakatayo, hindi pa rin lubos na maiproseso ang presensya niya sa loob ng kwartong ito. Ngunit ang kanyang mga mata—puno ng lungkot at pagsisisi—ay tila nag-iba ang kislap nang dumaong ang mga ito kay Astria. Dahan-dahan siyang naglakad palapit, ang bawat hakbang ay maingat na tila natatakot siyang mabasag ang katahimikang namamayani. Sa bawat segundo ng kanyang paglapit, malinaw na makikita sa kanyang mga mata ang nag-uumapaw na pagmamahal at matinding pangungulila para sa kanyang apo."Astria..." halos pabulong niyang sambit.Hindi ko alam kung dapat ba akong humarang o hayaan siyang lumapit. Sa kabila ng lahat ng galit ko sa pamilya nila, hindi ko maikakaila ang luhang nagbabadyang pumatak mula sa mga mata ni Tita Sonya habang nakatitig sa inosenteng mukha ng anak ko."Lola?" nanghihinang tanong ni Astria, ang kanyang maliit na kamay ay pilit na umaabot sa hangin.Sa sandaling iyon, tila gumuho ang pader na pilit kong itinatayo sa pagitan namin. Naintindihan ko na sa
𝑨𝒔𝒕𝒓𝒊𝒅 𝑹𝒆𝒚𝒆𝒔 𝑷𝒐𝒊𝒏𝒕 𝒐𝒇 𝑽𝒊𝒆𝒘Dahan-dahan; bawat hakbang ko palayo sa kanya ay kasingbigat ng tungkuling kailangan nang wakasan. Bawat tapak ko sa malamig na sahig ng ospital ay tila pag-iwan sa mga piraso ng sarili ko na pilit kong binuo para sa amin, ngunit ngayon ay durog na durog na.Handa na ako; handa na akong kalimutan ang lahat ng pinagsamahan namin. Hindi na sapat ang nararamdamang pagmamahal para manatili pa kami sa isa't isa, lalo na kung ang pundasyon ng pagsasama naming iyon ay puro na pala lason at kasinungalingan. Ngayon ko lang napagtanto—kahit anong pilit naming ayusin, meron at meron talagang gagawa ng paraan para paghiwalayin kami. Siguro, ang tanging paraan para hindi na kami masaktan pa ay ang tuluyan nang bitawan ang mga kamay na hindi na rin naman marunong humawak nang tapat.Pumasok ako sa kwarto ng anak ko at agad na isinara ang pinto. Ikinandado ko iyon—isang tunog na naging simbolo ng pagtatapos ng ugnayan ko kay Thor. Hinarap ko si Dr. St
𝑻𝒉𝒐𝒓 𝑺𝒂𝒏𝒕𝒐𝒔 𝑷𝒐𝒊𝒏𝒕 𝒐𝒇 𝑽𝒊𝒆𝒘I know myself. Kahit gaano ako kalasing; hindi ko magagawang lokohin ang asawa ko. Ngunit, hindi ko matanggap na wala akong maalala ng araw na iyon ngunit sigurado ako; hindi ko kayang ipagpalit si Astrid sa kahit kanino, lalo na kay Sofia. May kung anong mali sa mga nangyari—isang malaking butas sa memorya ko na tila sadyang ipinunla doon para wasakin ang buhay ko.Kaya naman pinuntahan ko agad siya sa kwarto niya. Doon ay nakita ko ang kanyang pagod at pananakit. Nanatili akong nakatayo sa tabi ng kanyang kama, hindi nagpapakita ng anumang emosyon habang tinititigan ang kanyang kalagayan. Wala akong balak na pagaanin ang loob niya; narito lang ako dahil kailangan kong mabuo ang puzzle na sumisira sa amin ni Astrid."Thor... Mabuti at dinalaw mo ako," mahinang sabi ni Sofia habang pilit na inaayos ang kanyang pagkakahiga. Sa kabila ng pamimilipit sa sakit ay nagawa pa niyang ngumiti nang may halong pait.Hindi agad ako nagsalita. Pinagma
Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa akin, bawat hakbang ay tila may kasamang bigat ng libu-libong pagsisisi. Huminto siya nang may dalawang hakbang ang distansya mula sa akin—isang distansyang tila bakod na naghihiwalay sa aming magkaibang mundo. Pinanatili niya ang puwang na iyon, kahit pa sa kanyang mga mata ay malinaw na mababasa ang nag-uumpugang pananabik at matinding kalungkutan.Sa gitna ng malamig at tahimik na hallway, naroon ang dalawang pusong parehong sugatan ngunit magkaiba ang pinanggalingan ng hapdi. Sa kabila ng pisikal naming paglalapit, hindi maikukubli ang milya-milyang distansyang namamagitan sa amin—isang bangin na binuo ng mga pagkakamali at lihim. Doon, walang naglakas-loob na magsalita; tanging ang nagdurusa naming mga puso lamang ang tila nag-uusap sa gitna ng nakabibinging katahimikan."Mahal..." halos pabulong niyang tawag, ang kanyang boses ay nanginginig at tila nagmamakaawa. "P-Pwede ba tayong mag-usap?"Sa isang sandali, naramdaman ko ang dahan-dahang
Nagising ako sa puting kisame at sa pamilyar na amoy ng ospital. Ngunit bago ko pa man maiproseso ang nangyari, mabilis akong bumalik sa katinuan nang marinig ko ang mahinang bulungan sa loob ng silid ni Astria. Pagtingin ko sa pinto, naroon ang isang matandang lalaki na may awtoridad sa bawat galaw—isang tanyag na neurosurgeon na tanging sa mga balita ko lang nakikita."I am Dr. Sterling," maikli niyang pakilala habang tinitingnan ang chart ni Astria. "I’m here because of Mr. Thor. He made sure I flew in immediately to take over this case."Napahawak ako sa aking dibdib. Kahit itinaboy ko na siya, kahit sinabi ko nang ayaw ko na siyang makita, ang anino pa rin ni Thor—ang arkitekto ng aking pagkawasak—ang pilit na humahatak sa amin pabalik sa kanya. Sa gitna ng aking pagkalito at pait, bigla kong naramdaman ang isang mahinang kurot sa aking palad habang hawak ko ang kamay ng aking anak.Napatingin ako sa kamay ni Astria—bahagyang gumalaw ang kanyang maliit na daliri."Gumalaw siya...
Nanatiling nakapako ang mga paa ni Thor sa sahig ng ICU, tila hindi nararamdaman ang hapdi ng sampal na namumula pa rin sa kanyang pisngi. Sa halip na gumanti o magalit, nanatili siyang nakayuko, tinatanggap ang bawat titig na puno ng paghuhusga mula sa pamilya ko. Ang dating makapangyarihang billionaire na kayang paikutin ang mundo sa isang kumpas lang, ngayon ay mukhang lupaypay at tinalo ng sarili niyang pagsisisi habang nakatingin sa direksyon ng anak naming si Astria."Hindi ako narito para gumawa ng gulo," basag na wika ni Thor, ang kanyang boses ay halos pabulong na lang sa gitna ng tensyon sa silid. Dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang paningin, diretso sa mga mata ko na pilit umiiwas sa kanya. "Kahit sa labas lang ng pinto, Astrid... hayaan mo lang akong magbantay. Hindi ako aalis hangga't hindi ko nasisigurong ligtas ang anak natin, kahit itaboy niyo pa ako nang paulit-ulit."Ang sakit isipin; halos mahawakan ko na siya sa lapit ng espasyo sa pagitan naming dalawa, ngunit
“Bitawan mo ako.” Sinubukan kong tanggalin ang pagkakahawak niya sa pulsohan ko ngunit mas lalo lang niya itong hinigpitan. “Ano ba nasasaktan ako.” Reklamo ko dahil halos madurog na ang buto ko sa ginagawa niya.Tuloyan na niyang binitawan ang kamay ko. Mariin akong napangiwi ng maramdaman ang hap
Hindi umuwi ng gabing ‘yon si Thor. Sobrang nag aalala ako sa kaniya pero wala naman akong alam na paraan para makausap siya.Kinaumagahan nag text sa akin si Divine, ang kaibigan ko, na siyang nagbabantay kay Astria ngayon.“Mama!” Masaya akong niyakap ng anak ko, ginantihan ko naman ito ng mahigp
“Bitawan mo ako.”Nakakairita ang matinis niyang sigaw. Sinubukan niyang abotin ang buhok ko pero hindi niya magawa.Sa isang iglap, hindi ko naramdaman ang pagkirot ng hiyas ko sa bawat paglakad ko. Hinatak ko siya hanggang sa makarating kami sa harap ng pinto. Nakita ko pa ang kinakabahan at nagm
“Pwede ba sa susunod naman, kumatok ka?” Inis na sambit ko ng muli kong buksan ang pinto.“Why do I need to knock on my own room?”“Edi bigyan mo ako ng sarili kong kwarto.” Sabi ko bago tinapon ang mask sa basurahan.Natawa pa ako dahil nashoot ito kahit na may kalayuan ako. Blanko naman akong tin







