CHAPTER 2

KIARA VALENCIA POV

“Sige po, Atty. Raymond. Ipapadala ko sa inyo ang address ng isang cafe malapit dito. Magkita tayo roon pagkatapos ng dalawang oras,” sabi ko habang pilit na pinapatatag ang boses ko.

“Mabuti po, Miss Kiara. Ihanda niyo na rin po ang mga valid ID ninyo para mabilis nating maproseso ang paglilipat ng mga accounts,” sagot ng abogado bago niya ibaba ang tawag.

Ibinaba ko ang phone ko sa ibabaw ng kama. Nakatitig lang ako sa dingding habang unti-unting kumakalma ang mga kamay ko. Nawala na ang takot na naramdaman ko kanina, at napalitan na lang ito ng matinding galit.

So, kailangan pala ni Nathan na manatili ako sa tabi niya nang dalawang taon para makuha ang mana niya? Ngayon, eksaktong dalawang taon na ang nakalipas. Ibig sabihin, kahit hindi ko pa nalaman ang totoo ngayon, plano niya pa rin akong itapon sa mga susunod na araw dahil nakuha na niya ang shares na gusto niya.

Ang dumi. Ang dumi-dumi ng laro nila.

Tumayo ako at kumuha ng isang malaking eco-bag mula sa cabinet. Noong lumipat ako sa mansyong ito, isang bag lang ng mga lumang damit ang dala ko. Sa loob ng dalawang taon, binilhan ako ni Nathan ng mga mamahaling designer bags, sapatos, at mga alahas, pero lahat ng ’yon ay nakalagay sa ilalim ng pangalang Mrs. Montenegro. Wala akong kukunin kahit isa sa mga ’yon. Hindi ko dudumiwan ang mga kamay ko sa mga bagay na binili gamit ang pera ng mga Montenegro.

Kinuha ko lang ang iilang piraso ng damit na binili ko gamit ang sarili kong ipon mula sa pagiging online English tutor noon, ang mga lumang notebook ko, at ang mga valid ID ko gamit ang pangalang Kiara Valencia. Ni isang piraso ng alahas na galing sa kanya, walang natira sa dresser. Iniwan ko rin ang silver wedding ring ko sa ibabaw ng side table, katabi ng nakasusi kong closet.

Pagbaba ko sa sala, nakasalubong ko si Rebecca na may dalang tasa ng tsaa. Tiningnan niya ang eco-bag na dala ko, tapos ay tinaasan ako ng kilay.

“Saan ka pupunta, Kiara? At ano ’yang basurang dala mo? Huwag mong sabihin na magdadala ka na naman ng mga mumurahing gamit dito sa bahay?” maarte niyang sabi bago humigop ng tsaa.

Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata. Dati, tuwing magsasalita siya nang ganyan, yumuyuko lang ako at humihingi ng paumanhin. Pero ngayon, nakita ko kung paano dumaan ang gulat sa mukha niya nang hindi ako umiwas ng tingin.

“Aalis na ako, Tita Rebecca,” pormal kong sabi.

Nabilaukan siya nang bahagya sa tsaa niya. “Anong Tita? At anong aalis ka? Nababaliw ka na ba? May party kayong aattendan ni Nathan sa makalawa sa harap ng mga board members!”

“Wala na akong pakialam sa party niyo. At huwag kayong mag-alala, hindi na ako babalik,” sagot ko bago tuluyang tumalikod at naglakad palabas ng pinto.

Narinig ko pa siyang sumisigaw sa likod ko, tinatawag ang mga katulong para pigilan ako, pero dire-diretso lang ang lakad ko palabas ng gate ng subdivision. Hindi ako lumingon. Sa bawat hakbang ko palayo sa mansyong ’yon, pakiramdam ko ay nababawasan ang bigat sa dibdib ko.

Pagdating ko sa sikat na high-end cafe sa Makati, medyo nahiya pa ako dahil naka-simpleng t-shirt at maong lang ako habang ang mga tao sa paligid ay naka-business attire. Pero nawala ang hiya ko nang may lumapit sa aking isang matandang lalaki na may bitbit na leather briefcase. May dalawa siyang kasamang lalaki na naka-suit na mukhang mga bodyguard.

“Miss Kiara Valencia?” tanong niya nang may paggalang.

“Opo, Atty. Raymond?”

Ngumiti siya at agad akong pinagbuksan ng upuan sa isang private booth ng cafe. Inilapag niya ang mga makakapal na dokumento sa lamesa. Sa susunod na isang oras, ipinaliwanag niya sa akin ang lahat. Si Don Severino ay ang nag-iisang tycoon na nagmamay-ari ng Valencia Holdings, ang pinakamalaking shipping at real estate conglomerate sa bansa. Bata pa lang ako nang maaksidente ang sinasakyan naming kotse ng biological mother ko, at doon ako nawala at napunta sa mga umampon sa akin.

“Lahat ng ari-arian, ang mansyon sa Forbes Park, ang mga shares sa kumpanya, at ang pitong bilyong pisong cash sa bank trust account ay nakapangalan na sa inyo ngayon, Miss Kiara. Kailangan na lang po ang pirma ninyo,” paliwanag ng abogado.

Tiningnan ko ang mga papeles. Sa isang pirma lang, mas mayaman na ako kaysa sa buong pamilya Montenegro. Mas mataas na ang posisyon ko kaysa sa lalaking nag-kulong sa akin sa kasinungalingan.

Inabot ko ang ballpen at mabilis na pumirma.

“Atty. Raymond, may hihilingin sana akong pabor,” sabi ko habang ibinabalik sa kanya ang ballpen. “Gusto kong i-freeze ang lahat ng tulong financial na ibinibigay ng Valencia Holdings sa pamilya ng mga umampon sa akin. At gusto ko ring simulan ang pag-pull out ng mga investments natin sa Montenegro Group.”

Nagulat nang bahagya si Atty. Raymond, pero mabilis ding tumango bilang isang propesyonal. “Masusunod po, Miss Kiara. I’m sure magugulat ang Montenegro Group kapag nalaman nilang ang pangunahing investor nila ay ang bagong chairman ng Valencia Holdings.”

Gabi na nang makarating ako sa isang private condo unit na pansamantalang inayos para sa akin ni Atty. Raymond. Habang nagpapakulo ako ng tubig para sa kape, walang tigil sa pag-vibrate ang phone ko sa lamesa.

Nathan Calling...

Hinayaan ko lang itong mag-ring nang limang beses bago ko sinagot. Pagka-swipe ko pa lang ng screen, sumabog agad ang galit na boses ni Nathan sa kabilang linya.

“Kiara! Saan ka ba nagpupunta?! Sabi ni Mom umalis ka raw ng bahay na may dalang bag? At bakit iniwan mo ang wedding ring mo sa kwarto? Are you making a scene again just because it’s our anniversary? Pwede ba, huwag kang isip-bata! May meeting ako sa mga board members bukas at kailangan kitang kasama sa dinner!”

Mapait akong natawa. Sobrang natural sa kanya ang magalit at baligtarin ang sitwasyon para magmukha akong masama. Ganito ba talaga ako katanga noon para hindi mapansin na ginagamit lang niya ako?

“Hindi ako gagawa ng eksena, Nathan. At lalong hindi ako babalik sa mansyon mo,” banayad kong sagot.

Natahimik siya sa kabilang linya, tila nagulat sa kalmado kong tono. Pagkatapos ng ilang segundo, sumigaw siya ulit. “Anong hindi babalik? Kiara, saan mo balak tumira? Wala kang pera, wala kang pamilyang matatakbuhan kung hindi ako! Huwag mo akong subukan, Kiara. Kung hindi ka uuwi ngayon, hinding-hindi na kita tatanggapin ulit.”

“Nathan, huwag ka nang mag-alala sa kung saan ako titira. At tungkol naman sa pagtanggap mo sa akin…” Tumingin ako sa repleksyon ko sa salamin ng condo. Wala na ang takot sa mga mata ko. “Hindi mo na kailangang mag-alala sa dalawang taong kasunduan niyo ng pamilya mo para sa mana mo. Dahil alam ko nang peke ang marriage certificate natin.”

Narinig ko ang mabilis na paghinga ni Nathan sa kabilang linya. Nabitawan niya yata ang kung anong bagay dahil may narinig akong kalabog. “K-Kiara… ano bang pinagsasabi mo?”

“Sabi ko, tapos na ang mga laro mo. Magkita na lang tayo sa susunod na mga araw, Mr. Montenegro. Ihanda mo na ang kumpanya mo,” sabi ko, sabay patay ng tawag bago pa siya makasagot. I-binlock ko ang number niya.

Inilapag ko ang phone ko sa counter at dinala ang mainit na tasa ng kape sa balkonahe ng condo, habang pinagmamasdan ang naglalakihang ilaw ng mga building.