CHAPTER 4

KIARA VALENCIA POV

Lumipas ang isang linggo na puro paghahanda ang inatupag ko kasama si Atty. Raymond. Hindi muna ako nagpakita sa publiko, pero halos araw-araw kong sinusubaybayan ang balita sa corporate world. Sabi nga sa mga news article, bagsak ang stock value ng Montenegro Group simula nang kumalat ang tsismis na nag-pull out ang Valencia Holdings.

Ngayong umaga ang nakatakdang emergency board meeting ng pamilya Montenegro. Ito rin ang araw na pormal akong ipapakilala bilang bagong Chairman at majority stakeholder ng kumpanya ng totoong tatay ko.

Nakatayo ako sa harap ng full-length mirror dito sa banyo ng condo ko habang inaayos ang dulo ng cream-colored pantsuit ko. Kakaiba ang pakiramdam. Sanay ako na palaging nakasuot ng mga simpleng damit o kaya naman ay mga mamahaling gown na si Rebecca ang namili para magmukha akong "presentable" sa tabi ng anak niya. Ngayon, ako mismo ang pumili ng suot ko.

Sumakay ako sa likod ng isang itim na sedan na ipinadala ni Atty. Raymond. Buong biyahe patungong Makati ay tahimik lang ako, nakatingin sa labas ng bintana habang pinakikinggan ang nakakarelax na music sa radyo.

Pagdating namin sa tapat ng Montenegro Tower, agad kaming sinalubong ng dalawang security detail ng mga Valencia. Sumakay kami sa private elevator diretso sa penthouse floor kung saan nandoon ang executive boardroom.

Habang papalapit ako sa double-glass doors, naririnig ko na ang ingay ng mga boses sa loob. Mukhang mainit ang diskusyon. Senyas lang ni Atty. Raymond sa mga bodyguard, dahan-dahan nilang itinulak ang pinto para magbukas.

Natahimik ang lahat. Lahat ng board members na nakaupo sa paligid ng mahabang lamesa ay napatingin sa direksyon namin.

At doon, sa dulo ng lamesa, nakaupo si Nathan katabi ang nanay niyang si Rebecca. Mukhang puyat si Nathan, may itim sa ilalim ng mga mata niya at medyo nagusot ang suit jacket niya. Si Rebecca naman, halatang stressed din dahil panay ang paypay sa sarili gamit ang isang mamahaling abaniko.

Nang magtagpo ang mga mata namin ni Nathan, literal na napatayo siya sa kanyang upuan. Nanlaki ang mga mata niya, habang si Rebecca naman ay nabitawan ang kanyang abaniko sa ibabaw ng lamesa.

“Kiara?!” gulat na sigaw ni Nathan. Bumaba ang tingin niya sa suot ko, tapos ay tumingin kay Atty. Raymond na nasa tabi ko. “Anong ginagawa mo rito? Paano ka nakapasok? Guards! Bakit hinayaan ninyong pumasok ang asawa ko sa isang private board meeting?!”

Nanatili akong nakatayo sa may pintuan, may maliit na ngiti sa mga labi habang nakakrus ang mga braso ko. Asawa. Ang kapal din talaga ng mukha niyang tawagin akong asawa sa harap ng maraming tao pagkatapos ng lahat.

“Mr. Montenegro, calm down,” seryosong sumabat si Atty. Raymond habang naglalakad kami papasok sa loob. Ipinatong niya ang kanyang leather briefcase sa bakanteng upuan sa dulo ng lamesa—ang upuan na nakalaan para sa kinatawan ng Valencia Holdings. “Miss Kiara Valencia is not here to make a scene. Nandito siya dahil siya ang may-ari ng upuang ito.”

“Anong pinagsasabi mo, Attorney?” singhal ni Rebecca, sabay turo sa akin gamit ang nanginginig niyang daliri. “Isang ulila lang ang babaeng ’yan! Pinalaki siya ng isang ordinaryong pamilya! Paano siya magiging bahagi ng Valencia Holdings? Nagpapatawa ba kayo?”

Hinarap sila ni Atty. Raymond at isa-isang inilabas ang mga legal na dokumento mula sa kanyang bag, kasama ang kopya ng birth certificate ko at ang pirmadong declaration of inheritance mula sa korte.

“Ito ang mga patunay,” malakas na pahayag ng abogado para marinig ng lahat ng board members. “Si Miss Kiara Valencia ang tunay at nag-iisang biological daughter ng yumaong Don Severino Valencia. Siya na ngayon ang humahawak ng eighty percent ng ari-arian ng mga Valencia, kabilang ang fifty percent shares sa Montenegro Group.”

Bulung-bulungan agad ang sumunod na narinig ko mula sa iba pang mga investor. Lahat sila ay nakatingin sa akin nang may halo ng gulat at paghanga.

Napaupo si Rebecca sa kanyang upuan, maputlang-maputla ang mukha at hindi makapagsalita. Si Nathan naman ay nakatitig lang sa akin na parang hindi makapaniwala. Lumakad siya nang ilang hakbang papunta sa direksyon ko, pilit na hinahawakan ang braso ko pero agad siyang hinarangan ng isa sa mga bodyguard ko.

“Kiara… totoo ba ’to?” bulong niya, basag ang boses. “Bakit hindi mo sinabi sa akin? Kung alam ko lang—”

“Kung alam mo lang na ako ang tagapagmana ng pinakamayamang tao sa bansa, ano?” pagputol ko sa sasabihin niya. Malamig ko siyang tinitigan, walang kahit anong emosyon sa mukha ko. “Hulaan ko. Kung alam mo ’to, hindi mo sana pineke ang kasal natin, ’di ba? Mas lalong hindi mo sana ako binalak itapon pagkatapos mong makuha ang mana mo mula sa lolo mo.”

Natahimik ang buong boardroom. Ang ibang board members ay nagkatinginan, halatang naguguluhan sa sinasabi ko tungkol sa pekeng kasal.

“Kiara, please, let’s talk privately,” pakiusap ni Nathan. Bakas ang matinding takot sa mga mata niya ngayon. Alam niyang sa isang salita ko lang, tuluyang mawawalan ng pondo ang bago nilang project at posibleng bumagsak ang kumpanya nila. “Maaari nating ayusin ’to. Mahal kita, alam mo ’yan. Nagkamali lang ako ng mga desisyon noon, pero maaari nating totohanin ang kasal natin ngayon.”

Natawa ako nang malakas, isang tawa na puno ng pang-uuyam. Lumapit ako nang bahagya sa kanya, sapat lang para kami lang dalawa ang makarinig ng susunod kong sasabihin.

“Huwag mo akong madaan sa mga lumang linyahan mo, Nathan. Nakita ko kayo ni Clara sa BGC noong isang araw. Bagay kayo, pareho kayong manloloko,” bulong ko sa kanya. Pagkatapos ay lumingon ako sa lahat ng tao sa loob ng boardroom at nilakasan ang boses ko. “Mga kasama sa board, pormal ko pong inaanunsyo na tuluyan nang pinu-pull out ng Valencia Holdings ang lahat ng investments at shares sa Montenegro Group, epektibo ngayong araw.”

“Kiara, huwag mong gawin ’to! Mapapahamak ang kumpanya!” sigaw ni Nathan habang pilit na humahakbang pabalik sa akin, pero mas lalo siyang hinarangan at itinulak ng mga bodyguard ko palabas ng pinto.

Tinalikuran ko na siya at naglakad palabas ng boardroom kasunod si Atty. Raymond. Habang naglalakad kami sa hallway, naririnig ko pa rin ang sigaw ni Nathan at ang iyak ni Rebecca sa loob ng kwarto, pero hindi na ako naawa.

Pumasok kami sa elevator at nang sumara ang pinto, huminga ako nang malalim. Tapos na ang unang bahagi. Ngayong alam na nila kung sino talaga ako, sisiguraduhin kong mararanasan nila kung paano bumagsak sa sarili nilang laro.