로그인Nang marinig ang boses na iyon, tila huminto ang mundo ni Lia. Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan.
Inakala niya na guni-guni lang niya dahil sa tindi ng pagod at emosyon. Dahan-dahan niyang ibinaling ang tingin kay Leonard, ang boses niya’y nanginginig sa kaba.
"Leonard... boses ba ni Bunbun 'yun?"
Maging si Leonard ay hindi nakapagtago ng tuwa. Nilapitan niya ang bata, binuhat, at pinaulanan ng halik sa matambok nitong pi
Bumaba ang mukha ni Adrian malapit sa tenga ni Wendy, bawat salita ay parang pako na ibinabaon sa loob nito. "Mas mahalaga siya kaysa sa sarili kong buhay. Gagawin ko ang lahat para sa kanya. Siya lang ang babaeng mahal ko. Kaya alam mo na kung anong dapat mong gawin. "Hindi alam ni Wendy kung dapat ba siyang matuwa o maiyak. Nakuha nga niya ang kasal, ngunit alam niyang kahit kailan ay hindi na niya mapapasok ang puso ng lalaki dahil ang buong pagkatao nito ay nasa kay Lia na. Handa nitong isakripisyo ang sariling kasal para lang bigyan ng hustisya ang ex-wife nito.Isang mapait na tawa ang pinakawalan ni Wendy. "Sige... hihingi ako ng tawad kay Lia. Pero aasahan kong sa ikalabing-walo ng susunod na buwan, sisipot ka sa kasal natin. Alam mo kung anong pwedeng mangyari kapag ginalit mo ang Mama mo at ang media.""Siguraduhin mo rin," malamig at mariing banta ni Adrian bago tumalikod, "na ang pagligtas mo sa’kin no
Mas lalong nagdilim ang mukha ni Adrian sa narinig. Ang multo ng nakaraan noon ay tila marahas na bumalik sa kanyang alaala.Para sa kaligtasan ni Wendy, bulag niyang inihain ang divorce kay Lia. Hindi lang niya basta iniwan ang asawang walang ibang ginawa kundi mahalin siya; muntik na rin niyang mapatay ang sarili niyang anak na babae.Nang mag-krus ang lahat ng lason na ito sa kanyang utak, mariing nagngalit ang mga ngipin ni Adrian. "Ihanda mo ang kotse," utos niya sa assistant gamit ang boses na tila nanggagaling sa kailaliman ng lupa.Pagkalipas ng ilang minuto, marahas na itinulak ni Adrian ang naglalakihang pinto ng mansyon.Sinalubong agad siya ng nakayapak at humihikbing mukha ng kanyang ina. "Adrian! Dalawang beses itinaya ni Wendy ang buhay niya para lang maligtas ka! Dahil doon, hindi na siya makakasayaw... nawalan pa siya ng karapatang maging ina! Aling babae ang hindi mababaliw sa ganit
Nayanig ang buong media nang tuluyang ilabas ni Adrian ang kanyang opisyal na pahayag.Walang pasubali niyang inamin sa harap ng publiko na ang wedding dress ay isang pribadong obra ni Lia Cruz, at hindi isang damit na ipinasadya niya para kay Wendy. Humingi siya ng paumanhin sa paglabag sa copyright at nag-alok ng kaukulang danyos para sa pinsalang idinulot nito.Dahil dito, ang mga komento at usap-usapan ay muling sumabog na parang bulkang nag-alboroto. Ngunit higit sa iskandalo, ang napakalaking halaga ng kompensasyon na ibinigay ni Adrian ang pumukaw sa interes ng lahat tungkol sa pambihirang talento ni Lia sa pagdidisenyo.Sa loob lang ng ilang oras, ang mga kilalang haligi at unibersidad sa mundo ng fashion ay nagsimula nang mag-unahan na kontakin si Lia sa pamamagitan ng iba't ibang channels.Ngunit habang nakatitig sa baha ng mga pribadong mensahe sa kanyang cellphone, walang ibang naramdaman
Nang marinig iyon, buong lakas na itinulak ni Zoe si Bruce palayo. Marahas itong lumapit at kinuwelyuhan si Adrian. Matangkad si Zoe at mas lalo na ngayon dahil sa boots na suot nito kaya magkapantay lang ang mata nila."Adrian, huwag mong isiping natatakot ako sa 'yo! Isinilang ni Lili ang mga anak mo, pero iniwan mo siya noong mga oras na kailangan ka niya! At ngayon, ibinigay mo pa ang obra niya sa kutong ‘yan?! Sa mga kasalanan mo pa lang na 'yan, kulang ang kalahating oras na bugbog sa 'yo!"Itinaas ni Zoe ang kanyang kanang kamay, handang ilapat ang isang malakas na suntok sa mukha ng bilyonaryo.Napapikit na lang si Bruce sa takot. Mula pagkabata, lahat ng taong nagtangkang magbuhat ng kamay kay Adrian ay nagtamo ng hindi mabilang na ganti at kalunos-lunos na katapusan. Tahimik na lang siyang nag-alay ng panalangin para sa kaluluwa ni Zoe.Ngunit lumipas ang ilang segundo, walang tunog n
Sa litrato, nakaupo si Wendy sa isang coffee shop kasama ang isang estranghero. Pero hindi ang mukha ng lalaki ang bumasag sa konsentrasyon ni Adrian, kundi ang tattoo ng ulo ng lobo na nakabandera sa braso nito.Biglang umalingawngaw sa isip niya ang babala ni Bruce noon, ang markang iyon ang simbolo ng mga miyembro ng dayuhang mafia.Ibig sabihin, may koneksyon si Wendy sa sindikato.Nang pumasok sa utak ni Adrian ang posibilidad na ang grupong ito ang may gawa sa nangyari sa kanang kamay ni Lia, unti-unting namuti ang kanyang mga daliri sa higpit ng pagkakahawak sa larawan. Lumabas ang nagngangalit na ugat sa kanyang braso. Agad niyang dinial ang numero ni Bruce."Nasaan ka?" matigas niyang tanong pagkasagot pa lang ng linya.Bakas ang gulat sa boses ni Bruce sa kabilang linya. "Nasusunog na ang sarili mong bakod ngayong naisasapubliko palang ang pagtungtong niyo sa global
Habang nakatitig sa mag-iina na tuluyan nang napatawad ang isa't isa, nakaramdam si Adrian ng isang hindi maipaliwanag na emosyon. May kaunting luwag, ngunit mas nangingibabaw ang lungkot. Ang buong pamilya nilang apat na sana’y pagsusumikapan niyang bawiin, ay nalulusaw sa kanyang harapan. Ang kaligayahang abot-kamay na niya sana ay winasak niya nang tuluyan.Naisip niya, wala nang mas tanga pang lalaki sa mundo kaysa sa kanya. Hawak na niya ang pinakamagandang baraha, ngunit winasak niya ang sariling laro. Ngayon, nalalasahan na niya ang mapait na bunga ng pag-iisa at pagka-ulila na ipinaranas niya kay Lia noon. Doble ang balik ng karma sa kanya; ito ang nararapat sa kanya, at wala siyang karapatang magreklamo.Gusto niyang humakbang, gusto niyang sumali sa yakap ng tatlo at maranasan ang init ng isang pamilya. Ngunit ilang beses man niyang sinubukang itaas ang kanyang kamay, nanatili itong nakalaylay sa gilid. Alam niyang wala nang
Nang marinig ang binitawang pangako ng anak, sa wakas ay nakahinga nang maluwag si Madam Serano.Dahan-dahan itong sumandal sa unan, hinayaan ang doktor na ibalik ang oxygen tube sa kanyang ilong at muling ibalik ang IV drip sa kanyang kamay.Dahil sa sob
Nagulat si Wendy kaya agad siyang napatigil sa pag-iyak. Natutulalang tinitigan niya ang lalaki. "Ayan... okay ka lang ba?"Nagngalit ang mga ngipin ni Adrian habang pilit na pinapanatili ang balanse. "Hindi pa siya patay, bakit ka ba umiiyak diyan?! Anong totoong nangyari ba
Isang mapait at sarkastikong tawa ang pinakawalan ni Lia. "Hindi ako doktor, Adrian. Bakit sa’kin mo tinatanong 'yan?""Pero nakaranas ka nang makuhanan ng napakaraming dugo noon," giit ni Adrian, bahagyang nangangatog ang boses. "Gusto ko lang malaman... kaila
Napapikit si Lia habang dinadala ng sariling alaala sa nakaraan. Akala niya noon, kaya siya itinakuwil ni Noah ay dahil mas gusto nito ang karangyaan kay Wendy. Hindi niya alam na habang nasa pinakamababang punto siya ng buhay niya, ang tatlong taong gulang niyang anak ay nakakaranas din ng matin







