LOGINMarahas na itinaas ng matanda ang timbre ng kanyang boses sa matinding inis. “Ako ang lola niya, Adrian! Ako ang nagpalaki at nag-asikaso sa kanya simula noong sanggol pa lang siya! Sa tingin mo ba ay may karapatan ka na lang na basta-basta putulin ang ugnayan ng dugo sa pagitan naming dalawa?”
Isang maikling tawa ng matinding paghamak ang isinagot sa kanya ng lalaki. “Sa tingin mo ba, Madam Serano... ang ugnayan ng lola at apo ay may karapatang
Habang nakatitig sa mag-iina na tuluyan nang napatawad ang isa't isa, nakaramdam si Adrian ng isang hindi maipaliwanag na emosyon. May kaunting luwag, ngunit mas nangingibabaw ang lungkot. Ang buong pamilya nilang apat na sana’y pagsusumikapan niyang bawiin, ay nalulusaw sa kanyang harapan. Ang kaligayahang abot-kamay na niya sana ay winasak niya nang tuluyan.Naisip niya, wala nang mas tanga pang lalaki sa mundo kaysa sa kanya. Hawak na niya ang pinakamagandang baraha, ngunit winasak niya ang sariling laro. Ngayon, nalalasahan na niya ang mapait na bunga ng pag-iisa at pagka-ulila na ipinaranas niya kay Lia noon. Doble ang balik ng karma sa kanya; ito ang nararapat sa kanya, at wala siyang karapatang magreklamo.Gusto niyang humakbang, gusto niyang sumali sa yakap ng tatlo at maranasan ang init ng isang pamilya. Ngunit ilang beses man niyang sinubukang itaas ang kanyang kamay, nanatili itong nakalaylay sa gilid. Alam niyang wala nang
Isang pilit at sarkastikong tawa ang kumawala sa mga labi ni Lia."Adrian, sa tingin mo ba bobo ba ako para utuin mo ulit?" Malamig ang boses niya, ngunit bawat salita ay may talim na humihiwa sa hangin. "Sa loob ng apat na taong pagsasama natin, pumasok ba kahit isang beses sa isip mo ang pakasalan ako sa harap ng altar? Hindi, 'di ba? Ang tanging inatupag mo araw-araw ay kung paano ako gagamitin at kung paano ako tuluyang palalayasin sa pamilya Serano. Ayoko na sanang magtanim ng galit sa nakaraan, pero sumobra ka na. Sinira mo ang limitasyon ko, at titiyakin kong hindi ka makakalusot ngayon."Nang magtagpo ang kanilang mga mata, halos mapaurong si Adrian sa lalim ng poot na nakita niya sa mga mata ni Lia. Para siyang sinaksak ng kutsilyo diretso sa kanyang puso.Nang magsalita siya, gumaralgal at tuluyang napaos ang kanyang boses. "Lia... handa akong makipagtulungan sa kahit anong gusto mong gawin para maayos 'to. Per
Hinalikan ni Noah ang ulo ng kapatid at bumulong, "Huwag kang umiyak... andito lang si Kuya."Niyakap ni Bunbun ang leeg ng kapatid, na ngayo’y humahagulgol na. "Bad si Daddy... bad si Daddy."Matalas ang isip ng bata; naiintindihan niya ang lahat. Nakita niyang magpapakasal sa iba ang Daddy niya. Paano naman ang Mommy niya? Ibig bang sabihin nito ay tuluyan na sila nitong iiwan?Nasasaktan din si Noah para sa kapatid. Pinunasan niya ang mga luha nito gamit ang maliit niyang kamay. "Inaway niya si Mommy. Sobrang bad guy niya. Huwag na natin siyang kakausapin kahit kailan."Tumango-tango si Bunbun habang sumisinghot. "Hm-mm!" Kahit mahal na mahal niya ang Daddy niya, mas mahal niya ang Mommy niya. Hindi niya papayagang saktan nito ang kanilang ina.Hinila ni Noah ang kamay ni Bunbun patungo kay Lia. Pagkakita sa namumulang mukha ng ina, hindi na nakatiis ang batang babae at
"Ano?!"Halos mailuwa ni Zoe ang puso niya sa gulat habang pabagsak na tumayo mula sa sofa. "Lili! Sinong may kasalanan sa 'yo?! Yung walanghiyang Adrian ba na naman na 'yan?!"Nanginginig ang boses ni Lia, bawat kataga ay may kalakip na pait. "Suot ni Wendy... suot niya yung wedding dress na dinesenyo ko, Zoe. Ginamit nila nang walang pahintulot ko iyon. Lalabanan ko sila. Ididemanda ko sila ng copyright infringement.""Gago talaga!" Marahas na ibinato ni Zoe ang unan sa sahig, halos mag-apoy ang mukha niya sa galit. "Adrian, papatayin talaga kitang hayop ka! Kaya pala pinagawa sa'yo yung damit para sa kuto niya?! May mas isasama pa ba ang lalaking 'yan?! Hindi ko na kaya, Lili, reresbakan ko na ang dalawang impaktong 'yan ngayon din!"Sariwa pa sa alaala ni Zoe kung gaano kasabik si Lia noong binuo ang disenyong iyon. Gabi-gabi itong puyat, may ngiti sa mga labi
Humanga ang lahat. Ang dalawang beses na pag-aalay ng buhay ni Wendy ay sapat na para gawin siyang isang santa sa mata ng publiko. Agad na nagkumpulan ang mga mikropono kay Wendy."Miss Imperial! Ano po ang nagtulak sa inyo para itaya ang buhay ninyo nang dalawang beses para kay President Serano?"Yumuko si Wendy, nagkunwaring nahihiya habang may matamis na ngiti. "Dahil mahal ko siya. Kapag totoong mahal mo ang isang tao, mauunawaan mo ang kasabihang: mahalaga ang buhay, pero mas mahalaga ang pag-ibig. Para kay Adrian, ibibigay ko ang lahat, basta maging ligtas lang siya."Muling nagpalakpakan ang mga tao. Sino nga naman ang hindi maaantig sa ganoong uri ng pag-ibig?Ngunit sa ilalim ng mga tela ng nakalaylay na gown, marahas na binalot ng kamay ni Adrian ang pulso ni Wendy. Puno ng banta at walang katulad na bagsik ang kanyang mga mata. "Wendy, pinipilit mo ba talaga akong pakasalan ka?"
Bago pa man lubos na makababa ang mikropono sa bibig ni Adrian, niyanig na ng matitinding tili ang buong bulwagan."Mr. Serano! Totoo po ba? Nandito ba talaga ang mapalad babaeng tinutukoy niyo ngayon?" sigaw ng isang mamamahayag mula sa unahan, bakas ang pananabik sa boses. "Baka naman po puwede ninyong ipakilala sa amin kung sinong mapalad na diyosa ang nakabihag sa puso ng isang Adrian Serano!"Bumuka ang bibig ni Adrian para sumagot, ngunit sa isang kurap, biglang nagdilim ang buong paligid. Sabay-sabay na nagmura ang ilang bisita sa gulat.Clack.Isang matalim na spotlight ang bumasag sa kadiliman, nakatutok ito mismo sa dulo ng bulwagan. Bumukas ang naglalakihang pinto, at doon, sa gitna ng liwanag, nakatayo si Wendy.Suot niya ang isang purong puting wedding dress. Sa bawat kaunting galaw niya, sumasayaw ang mga dyamanteng nakatahi roon, tila nag-iiwan ng sariling kislap sa hangin. Nap
Nang marinig ang nag-aalalang tinig ng kanyang ina, walang sabi-sabi na pinilit ni Noah na tumayo nang tuwid. Kahit pa halata ang matinding kirot mula sa sugat sa kanyang hita, pilit niyang pinatigas ang kanyang munting katawan.Ikinaway niya ang kanyang kamay, may halong gar
Parang simula noong umalis si Lia sa bahay na 'yon, tuluyan nang nawala ang salitang ligaya sa buhay niya. Nang marinig ang basag at tila naiiyak na boses ng lalaki, nakaramdam ng matinding awa si Bunbun. Parang nararamdaman ng bata ang bigat at sakit na pinagdadaanan ng kaniyang ama sa
Kasabay nun ang isang matalim na sakit sa kaniyang dibdib. Sobrang sikip. Parang unti-unti siyang kinukulangan ng hangin at nalulunod.Ganoon siya kawalang-puso. Buong akala niya noon, malawak ang pag-unawa ni Lia. Akala niya, madali lang nitong makakalimutan at malalagpasan
Nakatayo si Lia sa balkonahe, malamig ang tingin kay Adrian. Muling sumagi sa utak niya ang mga eksena sa apat na taong nakaraan."Lili, huwag naman ganito. Nawala na ang mga magulang mo, pati ang anak mo, pero nandito pa kami ni Leonard. Pakiusap, huwag mo na akong takutin nang ganito, okay?"







