CHAPTER 2

“Check the monitors,” kalmado niyang utos sa assistant. “Tell me where Lia is. Now.”

Walang pag-aalinlangan, agad itong kumilos. Sanay na ang lahat sa tono ni Adrian—walang emosyon, walang puwang para sa tanong. Utos iyon, at ang utos niya ay palaging sinusunod.

“Yes, sir. Checking now.” Ilang segundo lamang ang lumipas bago muling nagsalita ang assistant.

“Location update, sir. She’s still in her office. Alone.”

Hindi gumalaw ang mukha ni Adrian, pero sa loob-loob niya, isang desisyong matagal nang hinihintay ang tuluyang mapasakanya ang babaeng matagal na niyang inaasam.

“Sir,” mahinang sabi ng assistant niya, hawak ang tablet. “You have a meeting later with the major companies, sir.”

“Clear my schedule,” sagot ni Adrian nang walang pag-aalinlangan. “My plan begins tonight.”

Matagal na niyang sinusubaybayan si Lia—bawat pagdating, bawat pag-alis, bawat gabing inuuwi nito ang trabaho. Alam niya kung anong oras ito napapagod, kung kailan ito nagiging kampante.

Tahimik siyang nakatayo sa harap ng salaming bintana ng opisina niya. Isang bahagyang ngiti ang lumitaw sa labi niya—hindi masaya, hindi rin mapaglaro. Isa iyong ngiting matagal nang hinubog ng paghihintay.

“Security?” mahinahon niyang tanong sa assistant.

“Under our company po, sir. Every camera is under our control.” Tumango si Adrian. “Good. Ibigay mo ang signal kapag sinabi ko.”

“Sir… are you sure about this?” maingat na tanong ng assistant niya.

Lumingon si Adrian. Isang tingin lamang—walang galit, walang sigaw—pero sapat para manahimik ang buong silid.

“I’ve never been more sure of anything,” malamig niyang sagot. “Hindi siya makakatakas sa plano ko ngayon.” sapat na para mapakita ang kontrol.

Ilang minuto lang ang lumipas, naroon na siya sa Lia Atelier. Mataas ang kisame. Marmol ang sahig. Mga disenyo ni Lia ang nakapila—mga disenyong minsan ay siya ang unang nakakita, bago pa man ang mundo. Isang lugar na pamilyar sa kanya. Isang mundong minsan ay bahagi rin ng kanya.

At si Lia.

Mag-isa. Nakayuko. Tinatahi ang huling detalye ng isang gown na alam niyang muling magpapaluhod sa fashion world.

“Turn off the lights,” utos niya sa assistant.

At sa isang iglap—

Namatay ang mga ilaw. Hindi unti-unti. Hindi nagbabala. Isang perpektong dilim. Sa monitor, nakita niyang napalingon si Lia. Tumayo. Kinapa ang paligid.

“Is there anyone here?”

Alam ni Adrian na eksakto ang epekto. Kilala niya kung paano huminga si Lia kapag kinakabahan. Kung paano nito kinukuyom ang kamay kapag may mali.

“Hindi ka nakakasawang pagmasdan, Lia.” Ipinadala niya ang mensahe habang pinagmamasdan kung paano ito napahawak sa phone. Tama. Eksakto.

“I want you to be mine again—this time, you’ll live by my rules.” bulong niya habang papalapit.

Nang subukan ni Lia na tawagan ang numero, agad niya itong pinatay. Hindi pa oras para makita siya. Ang takot ay mas malinis kapag may tanong pa.

“Sino ka?” Tumayo si Adrian mula sa anino. Hindi nagmamadali. Hindi kinakailangan. Alam niyang wala nang tatakbuhan.

“I purchased the entire building,” payak niyang sabi. “Including your security company.” Ngumiti siya—isang ngiting mapanganib, kontrolado.

“You’re insane, Adrian.” Mas lalo lang siyang ngumiti.

“I’m just taking what’s mine.” dagdag niya, parang angkin iyon na hindi kailanman nawala. Umangat ang kamay niya, hinaplos ang pisngi ni Lia—marahan pero may bigat, parang isang pag-angkin na matagal nang ipinagpaliban. Agad niya itong tinabig.

“Wala na tayo,” nanginginig nitong sabi. “At tapos na tayo sa papel, Adrian.”

Sandaling tumahimik si Adrian. Hindi emosyon ang lumitaw sa mga mata niya—kundi katiyakan. “But that doesn’t mean I was done,” mahinahon niyang sabi.

“Sinisigurado kong hindi ka na makakawala, Lia.”

Humakbang siya palayo, patungo sa pinto.

“I always get what I want. The world knows that.” Kita niya kung paano humigpit ang dibdib ni Lia. Kita niya ang epekto.

“I’ll see you soon.”

Paglabas niya ng studio, hindi na siya lumingon pa. Hindi niya kailangan. Alam niyang naroon pa rin ang epekto—ang katahimikan, ang paghinga ni Lia na pilit pinapakalma ang sarili.

“Sir,” mensahe ng assistant. “She hasn’t moved. She’s still standing there.” Isang mabagal na ngiti ang lumitaw sa labi ni Adrian.

“Good,” sagot niya. “Let her think.” Sumara ang pinto ng elevator.

Sa loob ng elevator, nakatitig si Adrian sa repleksyon niya sa salaming dingding. Walang pagsisisi. Walang alinlangan. Ang bawat hakbang na ginawa niya ay kalkulado—mula sa oras na pinatay ang ilaw, hanggang sa eksaktong salitang binitiwan niya.

Hindi ito biglaang pagbabalik. Isa itong pagbawi.

Sa isip niya, hindi kailanman naging “tapos” si Lia—isa lamang siyang pahinang pansamantalang isinara. At ngayong muling nabuksan iyon, sisiguraduhin niyang sa pagkakataong ito, wala nang makakatakas. Hindi mula sa kanya. Hindi mula sa mundo na matagal na niyang kontrolado.

At habang bumababa siya, alam niyang kahit umalis siya sa studio—hindi siya umalis sa isip ni Lia. Dahil ang tunay na kontrol, hindi kailangang hawakan. At sa isang lungsod na matagal na niyang inangkin, sisimulan niya muli ang lahat, bilang lalaking sigurado na sa huli, na si Lia mismo ang babalik sa kanya.

“I’ll never let that happen again, Lia.” siguradong sambit niya.