CHAPTER 1

Tahimik na ang buong Lia Atelier.

Isa itong high-ceiling studio na puno ng salamin, Italian marble ang sahig, at custom-made na mga mannequin na suot ang mga disenyo ni Lia Cruz—isang pangalan na sapat na para patahimikin ang buong fashion industry. Isang tawag lang niya, may runway. Isang pirma lang niya, sold out ang koleksyon.

Ngunit ngayong gabi, wala siyang audience. Wala siyang spotlight. Siya lang—at ang katahimikan. Tinahi niya ang huling detalye ng gown: isang couture piece na nagkakahalaga ng mas mahal pa sa karamihan ng kotse. Hinawi niya ang buhok sa likod ng tenga, pagod pero kontento.

“Finally,” mahina niyang bulong.

At sa mismong sandaling iyon—

Namatay ang mga ilaw. Hindi unti-unti, hindi kumurap—isang iglap, nilamon ng dilim ang lahat.

“Is there anyone here?” napasabi siya, mabilis na tumayo.

Ang buong studio ay nilamon ng dilim. Ang mga bintana’y malinaw na nagpapakita ng liwanag ng siyudad sa labas, pero sa loob, parang sinadya ang pagkawala ng ilaw, parang may nagpatay ng mundo niya.

Kinapa niya ang mesa, hinanap ang cellphone. Isang vibration at isang mensahe ang nakita niya.

Unknown Number.

“Hindi ka nakakasawang pagmasdan, Lia.” Nanikip ang dibdib niya.

Humigpit ang pagkakahawak niya sa phone. Parang may nakamasid—isang presensyang hindi niya makita. At kasabay ng katahimikan, may boses na bumulong sa dilim, papalapit sa kanya.

“I want you to be mine again—this time, you’ll live by my rules.”

Parang may malamig na kamay na gumapang sa batok niya.

“Sino ka?” pabulong niyang sabi, sabay umatras.

Nanlambot ang mga tuhod niya. Kahit burahin niya ang alaala, kahit palitan niya ang mundo— iisa lang ang lalaking magsasalita sa ganitong paraan.

Pinindot niya ang call button.

No signal. “Hindi maaari,” mahina niyang sabi habang nililibot ang tingin.

At sa mismong sandaling iyon—

Isang ilaw ang biglang bumukas. Hindi ang mga chandelier. Hindi ang ceiling lights. Kundi ang desk lamp sa gitna ng studio. At sa ilalim ng ilaw, nakaupo sa paborito niyang upuan, nakapamewang, tila nanonood ng palabas.

Si Adrian Serano.

Black tailored suit na perpektong akma sa katawan. Isang mamahaling relo na kayang bumili ng buong floor. Mga matang madilim—hindi galit, hindi masaya, kundi siguradong-sigurado.

“There you are, Lia.” mababa niyang bati.

“Akala mo ba hindi kita mahahanap?” Parang nawala ang hangin sa baga ni Lia.

“Paano ka nakapasok dito?” nanginginig niyang tanong, umatras.

Tumayo si Adrian. Mabagal. Walang pagmamadali. Parang alam niyang walang tatakbuhan ang babae. Lumapit siya—isa, dalawa, tatlong hakbang.

“I purchased the entire building,” payak niyang sagot. Nanlaki ang mga mata ni Lia.

“Including your security company.” dagdag niya, bahagyang ngumiti.

“You’re insane, Adrian.” bulong ni Lia habang hindi makapaniwala sa mga nangyayari.

Huminto si Adrian sa harap niya. Sobrang lapit—naaamoy niya ang mamahaling pabango nito, ramdam ang init ng katawan.

“I’m just taking what’s mine.” bulong nito.

Umangat ang kamay niya, hinaplos ang pisngi ni Lia—marahan pero may bigat, parang pag-angkin. Tinabig niya ito agad.

“Huwag kang lalapit,” sabi ni Lia.

Hindi ito nagalit. Sa halip, mas lalo lamang lumalim ang ngiti niya—mabagal, mapanganib, parang alam niyang wala nang saysay ang pagtutol.

“Wala na tayo,” nanginginig niyang sabi, “at tapos na tayo sa papel, Adrian.”

Sandaling tumahimik si Adrian. At sa unang pagkakataon, hindi emosyon ang naramdaman sa mga mata niya—kundi kontrol. Tahimik, tiyak, at puno ng planong matagal nang hinihintay ang tamang sandali.

“But that doesn’t mean I was done.” mahinahon niyang sabi.

“Sinisigurado kong hindi ka na makakawala, Lia.” dagdag niya, mababa ang boses. Humakbang siya muli, papunta sa pinto. Lumingon siya sa wakas.

“I always get what I want. The world knows that.” pahabol niyang kalmado. Humigpit ang dibdib ni Lia, habang sa mga mata ni Adrian ay malinaw ang isang bagay—kontrolado niya ang lahat.

“I’ll see you soon.”

Sabay umalis si Adrian sa studio, dala ang pagiging sigurado sa plano. Naiwan ang gulat at kaba sa buong studio—mga chandelier, ceiling lights, lahat ay nananatiling bukas at tahimik na parang walang nangyari.

Naiwang mag-isa si Lia sa gitna ng liwanag, pero mas ramdam niya ang dilim. At habang nakatayo siya sa gitna ng studio, unti-unti niyang naunawaan—hindi ang dilim ang bumalot sa kanya, kundi ang kaalamang muling gumalaw si Adrian sa mundo niya.

“Hindi… hindi pa ito tapos,” mahina niyang bulong, parang sinusubukang paniwalain ang sarili.

Wala na siya roon, pero naroon ang presensya niya.

Tahimik. Sigurado. At imposibleng takasan.

Bumalik ang mundong pilit niyang tinakasan. At sa isang siyudad na hawak ng isang lalaki, may isang lalaking tiyak na sa huli, babalik siya sa buhay na minsan niyang iniwan.

Humigpit ang hawak ni Lia sa phone, parang doon na lang siya kumakapit. Pilit niyang kinumbinsi ang sarili na tapos na ang lahat—pero ang mga salitang iniwan ni Adrian ay parang aninong ayaw mawala. Sa gabing iyon, unang beses niyang naramdaman na kahit malaya siya sa papel, bihag pa rin ang puso’t isip niya.

“I’ll see you soon.”

Sa gitna ng katahimikan, mga salitang nag-iwan kay Lia ng matinding gulo sa isipan—isang kaguluhang alam niyang hindi niya kayang takasan.