MasukVIOLET’S POVAraw-araw na lang, ang malamig at tahimik na silid na ito ang aking kulungan.Nakatayo ako sa gitna ng silid habang nakatitig sa salamin. Payat na payat na ako. Ang dating makulay kong balat ay naging kasing-pula na lang ng papel, at ang mga mata ko ay puno ng madilim na balon ng kawalan at pait. Sa tuwing ibinababa ko ang aking tingin sa aking tiyan... nararamdaman ko ang kakaibang puwang—isang nakakakilabot na katahimikan na naiiwan ng isang inagaw na buhay."Nasaan ka na, baby...?" mahina kong bulong sa basag at garalgal kong boses.Pumapatak ang mga maiinit na luha sa aking pisngi. Wala na akong naiisip kundi ang galit kay Damian. Pinabayaan niya ako. Kinuha niya ang anak ko, pinahirapan niya ako, at nang mawala ang bata... umalis siya patungong Europa para takasan ang lahat ng pinsalang ginawa niya!TOK! TOK! TOK!Bumukas ang pinto ng aking silid. Naisip ko na baka si Gabriel o si Commander Ramos na naman 'yon para pilitin akong kumain.Subalit nang lumingon ako... h
VIOLET’S POVNakatayo ako sa gitna ng walang buhay at malamig na silid.Wala na ang umbok ng tiyan ko. Nakasuot ako ng itim na dress na halos lumawlaw sa aking payat na katawan. Namumutla ang aking mga pisngi, nangingitim ang paligid ng aking mga mata, at ang mga labi ko ay wala nang bakas ng anumang kulay o sigla.Inihakbang ko ang aking mga binti patungo sa sulok ng silid kung saan nakalagay ang isang mahogany crib—ang baby crib na lihim na ipinalagay ni Damian tatlong buwan na ang nakararaan.Dahan-dahan kong ibinaba ang aking nanginginig na kamay at hinawakan ang malamig na kahoy ng kuna.Bakante. Walang sanggol na nakahiga. Walang iyak ng anghel na dapat ay nagbibigay ng buhay sa napakalaking mansyon na ito."A-Anak ko..." garalgal at basag kong bulong habang pumapatak ang mga maiinit na luha sa akin mismong mga kamay.Napaalala ko ang araw na narinig ko ang una at huling iyak niya bago ako nawalan ng malay sa Operating Room. Naalala ko ang lambot ng noo niya nang idikit ko ang a
VIOLET’S POVMabigat. Napakamabigat ng aking mga pilikmata.Dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata sa gitna ng maputing liwanag ng silid. Ang amoy ng disinfectant, ang malamig na hangin ng aircon, at ang dahan-dahang pag-beeps ng heart monitor sa tabi ko ang unang sumalubong sa akin.Nanlalabo pa ang paningin ko, subalit agad na bumaba ang aking tingin patungo sa aking katawan.Wala na ang umbok. Patag na ang aking tiyan.Bahagyang sumakit ang hiwa sa ibabang bahagi ng aking tiyan nang subukan kong gumalaw. Mabilis kong ipinatong ang aking nanginginig na palad sa ibabaw ng aking tiyan habang pumapatak ang mga mainit na luha sa aking pisngi."B-Baby..." garalgal, paos, at walang boses kong usal sa ilalim ng oxygen mask.Naalala ko ang lahat. Naalala ko ang matinding sakit, ang duguang Operating Room, at ang mahinang iyak ng aking anak bago ako tuluyang nawalan ng malay."Anak ko..." iyak ko habang pilit kong itinutulak ang aking sarili para bumangon. "Nasaan ang anak ko...?"Bumu
DAMIAN’S POVBEEEEEEEEEEEEEEEEEP...Ang tunog ng flatline sa monitor ay parang isang matalas na patalim na patuloy na sumasaksak sa gitna ng aking utak.Nakaluhod pa rin ako sa malamig at duguang semento sa gilid ng operating table. Ang dalawa kong kamay ay nakahawak nang napakahigpit sa malamig, namumutla, at wala nang galaw na kamay ni Violet. Isinandal ko ang aking noo sa kanyang walang malayang braso habang ang buo kong katawan ay nanginginig sa hindi mapigilang paghagulgol."Violet... pakiusap..." hikbi ko sa basag, garalgal, at halos wala nang boses na pakiusap. "Gising ka na... Sinusumpa ko, ibibigay ko sa'yo ang lahat... Pupunitin ko ang kontrata! Pababayaan kitang lumayo kasama ang anak natin! Wag ka lang mamatay... Violet, pakiusap, wag mo akong iwan sa impiyernong 'to!""Mr. Alvarez!" marahas na hinawakan ng head surgeon ang magkabilang balikat ko. "Time of death: 7:02 AM—""TUMAHIMIK KA!" bulyaw ko sa doktor habang mabilis akong tumayo at kinuha ang baril mula sa aking bay
VIOLET’S POVMalamig.Napakalamig ng buong silid. Naririnig ko ang tuloy-tuloy at mabilis na pag-beeps ng heart monitor sa gilid ng ulo ko. Nanlalabo ang paningin ko, subalit nakikita ko ang repleksyon ng duguang mga guwantes ng mga doktor sa malaking ilaw sa kisame.BEEP! BEEP! BEEP! BEEP!"Dok! The patient's blood pressure is plummeting fast! 80 over 50!" sigaw ng isang nars sa matinding panic. "Nagkakaroon siya ng massive postpartum hemorrhage! Severe uterine atony!""Ihanda ang O-negative blood bags! Bilisan niyo!" utos ng head surgeon habang marahas na itinatahi at pinipigil ang pagdurugo sa loob ng hiwa sa aking tiyan.Subalit sa gitna ng matinding pagkahilo at paglamig ng buo kong katawan... narinig ko ang isang napakahina, nanginginig, ngunit napakagandang tunog.Waaaaah! Waaaaah! Waaaaah!Napatigil ang ikot ng mundo ko. Dumaloy ang maiinit na luha sa mga gilid ng aking mga mata patungo sa aking buhok." Ang baby..." garalgal kong bulong mula sa ilalim ng oxygen mask. "A-Anak
DAMIAN’S POV"Nanganganak na ako..."Parang binuhusan ng kulog at kidlat ang buo kong pagkatao nang marinig ko ang nanginginig na bulong ni Violet. Naramdaman ko ang basag at malamig na likidong dumaloy sa aking mga braso mula sa kanyang damit—ang tubig na pumutok kasabay ng bahagyang bakas ng dugo.Pitong buwan at kalahati pa lang. Kulang sa buwan ang bata!"Ate Violet!" sigaw ni Gabriel sa dulo ng hagdanan. Pumupula ang kanyang mga mata sa galit habang nakatutok ang baril sa ulo ko. "Bitawan mo ang ate ko, Alvarez! Huwag mong gamitang hostage ang ate ko sa away ng pamilya niyo!""TUMAHIMIK KA, GABRIEL!" bulyaw ko sa pait at garalgal na boses habang mas lalo kong idinidikit si Violet sa dibdib ko para protektahan ang tiyan niya! "Mawawalan ng hininga ang ate mo kung hindi natin siya madadala sa ospital ngayon din! Tingnan mo ang mga binti niya!"Napatigil si Gabriel. Napatingin siya sa ibaba ng aking mga braso at nakita niya ang pumapatak na dugo sa semento. Nanlamig ang mukha ng bat







