로그인DAMIAN’S POV"Tanga ka talaga, Damian! Takbo!" sigaw ni Bella habang itinutulak ako mula sa pagkakaluhod ko sa basang semento.Parang nagising ang buo kong pagkatao. Hawak-hawak ang basang sulat ni Violet, pinaligas ko ang panga ko at tumakbo ako nang napakapabilis patungo sa parking lot! Hindi ko na narinig ang sigawan ng mga estudyante sa paligid. Ang tanging naririnig ko lang ay ang paulit-ulit na boses ni Violet sa isip ko: “Sana sa susunod na buhay... tayo naman.”"No! Hell no!" galit kong sigaw sa sarili ko habang pilit kong iniiwasan ang mga puddle ng tubig sa kalsada. "Hindi sa susunod na buhay! Sa buhay na 'to, Violet!"Mabilis kong pinarada ang aking Ducati motorbike palabas ng gates ng St. Jude International University. Pinalitan ko ang gear at pinalipad ang motor sa gitna ng malakas na buhos ng ulan patungo sa Forbes Park! Binalewala ko ang mga pulang traffic light, ang busina ng mga sasakyan, at ang madulas na kalsada.Kung kailangang lumuhod ako sa harap ng buong pamilya
VIOLET’S POVNakatayo ako sa gitna ng aking silid habang nakatitig sa dalawang malalaking luggage na nakabukas sa ibabaw ng kama. Isa-isa kong inilalagay roon ang aking mga damit, mga paboritong libro, at ang mga mahahalagang papeles para sa aking paglipat ng unibersidad.Oo, nakapagdesisyon na ako.Kinausap ko si Daddy Iuhence at Mommy Venice noong nakaraang gabi. Nakiusap ako na payagan nila akong mag-transfer sa Batanes Campus ng pamilya para doon muna ipagpatuloy ang natitira kong semester. Hindi ko na kayang pumasok araw-araw sa St. Jude kung saan sa bawat sulok ng campus ay naroon ang alala ng mga pangako ni Damian—at ang sakit ng makita siyang may kasamang ibang babae."Ate..." mahinhin na wika ni Gabriel habang nakasandal sa pinto ng kwarto ko. Dala-dala niya ang isang maliit na box na naglalaman ng mga paborito kong chocolates. "Seryoso ka na ba talaga sa pag-alis bukas? Mami-miss kita nang sobra."Lumapit ako sa kapatid ko at hinawakan ang kanyang dalawang kamay."Salamat sa
VIOLET’S POVIsang linggo na ang nakalipas mula noong magkaharap kami ni Damian sa hallway. Isang linggo na ring hindi ako nakakatulog nang maayos. Ang buhay ko sa unibersidad ay naging isang paulit-ulit na bangungot—papasok sa klase, makikipagpalitan ng pormal na tingin sa mga prof, at uuwi sa Forbes Park kasama ang mga bodyguard na ipinadala ni Daddy.Wala na si Damian sa tabi ko. Wala na ang mga rosas, ang mga ngiti, at ang kilalang-kilalang biloy sa kanyang pisngi. At kahit na napatunayan kong wala siyang kasalanan sa kuha ng CCTV sa BGC, huli na ang lahat. Ako mismo ang sumira sa huling tiwala niya."Ate, kain muna tayo sa cafeteria," aya ni Gabriel habang naglalakad kami sa courtyard ng Business Administration building."Sige, Gabriel..." pabulong kong sagot habang hawak-hawak ang shoulder bag ko.Subalit bago pa man kami makatuntong sa pinto ng cafeteria, narinig namin ang napakalakas na bulungan at nag-iiyakang reaksyon ng mga estudyante sa paligid."OMG! Si Damian ba 'yon?!"
VIOLET’S POVNakatayo ako sa gitna ng nagmamadaling tao sa lobby ng BGC Convention Center. Ang ingay ng mga kotse at ang lagaslas ng ulan sa labas ay tila nagiging napakalayong ingay lang sa tainga ko. Nakatitig lang ako sa basang brown envelope na ibinagsak ni Damian sa semento, sa mismong paanan ko.Aagawin sana iyon ng guard para itapon, pero mabilis akong lumuhod para pulutin ito. Basang-basa na ang gilid ng envelope, at nanginginig ang mga daliri ko habang inilalabas ko ang isang USB flash drive at ilang printed screenshots ng CCTV footage.Doon, kitang-kita ang buong katotohanan.Sa mga kuha ng CCTV sa VIP Lounge noong gabi ng Ball, malinaw na sinadya ni Samantha na lumapit kay Damian. Lasing na lasing si Samantha na pilit na yumayakap sa kanya, at sa bawat segundo ng video, kitang-kita kung paano itinutulak at itinutulak ni Damian si Samantha palayo. Walang nangyaring halik. Walang kahit anong pagtugon mula kay Damian. Ang pampubliko at nag-viral na litrato ay kinuha mula sa is
DAMIAN’S POVNakatitig ako sa brown envelope na naglalaman ng CCTV footage habang nakaupo sa pinakamadilim na sulok ng library. Hawak-hawak ko pa rin ang pasa sa panga ko mula sa suntok ni Gabriel noong isang araw.Araw-araw, pader ng apat na dambuhalang bodyguards at si Gabriel ang humaharang sa akin. Hindi ako makalapit kay Violet nang kahit limang metro. Kahit anong padala ko ng sulat o bulaklak, bago pa man makarating sa kanya, binabagsak na agad ng kapatid niya sa basurahan.Biglang tumunog ang telepono ko. Isang anonymous message sa Viber mula sa isang hindi kilalang numero:"Alvarez, masyado ka kasing kampante. Tingnan mo kung sino ang totoong kasama ng prinsesa mo habang nagmumukmok ka diyan."May nakakabit na tatlong larawan.Mabilis kong binuksan ang attachment. Sa unang litrato, nakaupo si Violet sa isang mamahaling restaurant sa Bonifacio Global City. Nakasuot siya ng eleganteng white dress. At sa tapat niya... nakaupo si Mark, ang Student Council President.Sa ikalawang
VIOLET’S POVNagising ako sa mabigat na amoy ng pancake at brewed coffee mula sa ibaba. Nang bumaba ako sa grand kitchen, nakatayo roon si Gabriel habang nakasuot ng simpleng black shirt, sweatpants, at may hawak na ipad.Sa paligid ng dining hall, may apat na matatangkad na bodyguard na nakasuot ng pormal na black suit ang nakatayo nang tuwid."G-Gabriel..." nauutal kong tanong habang nakatitig sa napakaraming tao sa bahay. "Anong mayroon? Bakit may mga bodyguard dito?"Mabilis na ibinaba ni Gabriel ang ipad niya at kumuha ng plato para sa akin. Lumapit siya at pinalabas ang isang seryoso ngunit napakaprotektibong ngiti."Ate," pormal niyang pahayag habang inilalapag ang pagkain sa tapat ko. "Simula ngayong araw, ako na ang maghahatid at magsusundo sa'yo sa unibersidad. At 'yang apat na 'yan? Silang magiging shadow security mo sa campus."Nanlaki ang mga mata ko. "Ha?! Gabriel, Security?! Papasok ako sa klase na may nakabuntot na apat na naka-suit?!""Oo, Ate," walang kukurap-kurap n







