Mag-log inVIOLET’S POVNakatitig ako sa malaking LED screen sa harap ng Lecture Hall habang nag-aanunsyo ang aming propesor para sa unang major project ngayong semester. Ipinagdasal ko talaga sa kaibuturan ng puso ko na sana si Chloe ang maging partner ko, o kaya naman kahit sinong tahimik na classmate na hindi magiging sakit sa ulo."And for the final pair," pahayag ng propesor habang inaayos ang kanyang salamin sa mata. "Ms. Violet Morgan will be paired with Mr. Damian Alvarez."Para akong binuhusan ng napakalalamig na tubig sa kinalalagyan ko. Mabilis kong inangat ang aking ulo at napatingin sa dulo ng silid. Nakasandal doon si Damian, nakade-kuwatro, at may sumisilay na naman na napakalaking pilyong ngiti sa kanyang mga labi habang nakatingin nang diretso sa akin."Prof, isn't there any chance I can work solo?" mabilis kong tanong habang tumatayo mula sa aking silya. "I can handle the entire business case study alone."Umiling ang propesor. "No exceptions, Ms. Morgan. This project requires
DAMIAN’S POVUNIVERSITY LIBRARY — 3:00 PMNakatayo ako sa gitna ng matatayog na bookshelves sa ikatlong palapag ng university library. Hawak-hawak ko ang isang makapal na libro tungkol sa Global Market Economics, ngunit hindi roon nakatutok ang pansin ko.Nakatitig ako sa malayo—kay Violet Morgan.Nakatayo siya sa may dulo ng aisle, nakatingin sa itaas na bahagi ng shelf. Jinak-up niya ang kanyang heels habang pinipilit na reaches ang isang lumang leather-bound book tungkol sa Asian Corporate Law. Napaka-cute niyang tingnan kapag nakasimangot at nagiingay ang kanyang mga labi sa inis dahil hindi niya maabot 'yon.Lalapit na sana ako para tulungan siya nang makita kong dahan-dahang gumagalaw ang malaking wooden ladder na nasa tabi niya! Matutumba ito diretso sa ulo niya!"Violet, watch out!" mabilis kong sigaw!Mabilis kong itinalon ang katawan ko patungo sa kanya! Hinawakan ko ang kanyang baywang at marahas ko siyang inikot papunta sa dibdib ko!CRASH!Bumagsak ang ilang libro at ang
VIOLET’S POVST. JUDE INTERNATIONAL UNIVERSITY — 8:00 AM"Violet! Heto na naman ang fans club ng kapatid mo!" sigaw ng matalik kong kaibigang si Chloe habang nakadungaw kami sa ikalawang palapag ng Business Administration building.Napairap na lang ako sa hangin habang nakatingin sa ibaba. Sa gitna ng open grounds ng unibersidad, pababa sa kanyang kulay itim na Ducati motorbike si Gabriel. Katulad na katulad ng aming ama na si Iuhence Morgan, mayabang ang lakad nito, gulo-gulo ang buhok, at nakasuot ng simpleng black leather jacket at ripped jeans. Agad na nagtilian ang mga babaeng estudyante habang tinatanggal ng kapatid ko ang kanyang helmet at binibigyan sila ng isang nakakapang-akit na ngiti."Araw-araw na lang talaga, Gabriel..." pabulong kong usal sabay iling. "Mana ka talaga kay Daddy.""Bakit, masama bang maging paboritong Morgan sa campus, Ate?" biglang umalingawngaw ang boses ni Gabriel sa likuran ko. Ang bilis talagang makatuntong ng hagdan ng lokong 'to."Sana pinagsisihan
18 YEARS LATERMORGAN TOWER, BONIFACIO GLOBAL CITYAng pamilyar na amoy ng mamahaling kape at leather chairs sa dambuhalang opisina ng Morgan Enterprises ay nananatiling walang pagbabago sa paglipas ng halos dalawang dekada. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na si Iuhence Morgan ang nakaupo sa silya ng Chief Executive Officer.Nakatayo sa tapat ng malaking glass wall ang isang dalagang dalawampu't tatlong taong gulang. Suot niya ang isang eleganteng tailored red power suit, nakatali ang kanyang mahabang kulot na buhok, at ang kanyang mga mata—na kinuha ang kakaibang kulay tsokolate ng kanyang inang si Venice—ay puno ng katalinuhan, awtoridad, at matinding pangarap.Siya si VIOLET SANDOVAL MORGAN. Ang panganay na tagapagmana ng Morgan at Sandoval Empire.KNOCK! KNOCK!Bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok ang isang matangkad at mayabang na binata—suot ang simpleng itim na leather jacket, gulo-gulo ang buhok, at may dalang mga pampribadong folder. Ang kanyang mga matang kulay abo ay eks
VENICE’S POVBATANES — PAGKALIPAS NG ISANG TAONAng amoy ng maalat na hangin mula sa Pacific Ocean, ang lagaslas ng mga alon sa paanan ng mataas na talampas, at ang malamig na simoy ng hangin na humahaplos sa kulay berdeng damuhan ang sumalubong sa akin ngayong umaga.Nakatayo ako sa beranda ng aming bagong gawang puting resthouse sa Batanes. Ang bahay na ito ay pinalilibutan ng malalaking glass windows, may malawak na wooden porch, at walang matataas na pader ng takot o mga armadong guwardya na nakatago sa paligid. Ang tanging naroroon ay ang purong katahimikan, ang ganda ng kalikasan, at ang ingay ng tawanan ng aming pamilya.Isang taon na ang nakalilipas mula noong matapos ang madugong digmaan sa pagitan ng aming pamilya, ng mga Alvarez, at ng aking biological father na si Alexander Valderama. Sa loob ng isang taong iyon, dahan-dahang naghilom ang aming mga sugat sa katawan at sa puso. Si Alexander Valderama at ang kanyang mga natitirang tauhan ay pormal nang pinalalabanan sa korte
IUHENCE’S POVMANILA — PAGKALIPAS NG DALA WANG BUWANAng maliwanag at mainit na sikat ng araw sa Bonifacio Global City ngayong umaga ay tila pormal na nagpawi sa mga madidilim na ulap na pumalibot sa aming buhay sa loob ng maraming taon. Nakatayo ako sa loob ng dambuhalang Executive Boardroom ng Morgan Tower, nakasuot ng pormal na tatlong-pirasong navy blue suit na pinattern pa mula sa paborito kong tailor sa London.Sa tabi ko, nakaupo si Venice. Napakaganda niya sa kanyang suot na white power suit. Ang kanyang buhok ay maingat na nakatali paitaas, at kahit na may kaunting pilat pa sa kanyang pisngi mula sa kaganapan sa Isla de Valderama, ang kanyang mga mata ay nagniningning na sa liwanag at kapayapaan. Sa ilalim ng mahogany table, mahigpit kong hawak ang kanyang malambot na kamay. Bawat pisil ko sa kanyang mga daliri ay isang paalala sa aking sarili na buhay siya, na ligtas kami, at hindi na muling maagaw ng kahit sinong kaaway ang aking pamilya.Sa aming harap ay nakaupo ang lahat







