Kabanata 3

Kabanata 3

Five years later…

Punong-puno ng mga sikat na personalidad ang malawak na bulwagan. Naroon ang ilang kilalang negosyante, artista, at mga taong kabilang sa alta sociedad ng bansa.

Sa ginaganap na auction, nakasuot ng puting gown ang babaeng auctioneer. Nakatali nang maayos ang mahaba niyang itim na buhok, habang natatakpan ng manipis na belo ang kanyang mukha. Hindi makita ang tunay niyang itsura, pero kapansin-pansin ang elegante niyang kilos sa bawat galaw.

May kumpiyansa at kalmadong ipinakikilala niya sa maayos na Ingles ang bawat bagay na nakalagay sa entablado. Isa-isang naglalabanan sa pagbi-bid ang mga taong naroon, sabik na makuha ang mga mamahaling auction item.

Matalas ang kanyang mga mata habang sinusuyod ang buong bulwagan. Hawak niya ang maliit na martilyo ng auctioneer, at sa bawat pagtataas at pagbaba nito, nasusunod ang kanyang pasya.

Sa ikalawang palapag, tahimik na nakaupo si Sebastian. Bahagya siyang lumingon at pinagmasdan ang babaeng nasa ibaba.

“Iyan ba ang babaeng gustong makita ni Grandpa?”

Agad na iniabot ng assistant ang mga dokumentong hawak nito.

“Yes, Sir. Alessandra ang pangalan niya. Limang taon na siyang nagtatrabaho sa auction house na ito bilang auctioneer. Sa unang auction pa lang niya, nakapagbenta na siya ng isang landscape painting na may panimulang presyo na isang milyong piso sa halagang animnapung milyon. Sixty times higher than its original price. Dahil doon, bigla siyang nakilala sa buong industriya.”

Bahagyang sumingkit ang mga mata ni Sebastian.

“Palagi ba siyang nakasuot ng belo?”

Sandaling nag-isip ang assistant bago sumagot.

“Yes, Sir. May narinig nga po ako na may isang taong nag-alok sa kanya ng sampung milyong piso kapalit ng pagtanggal niya ng belo, pero tinanggihan niya. Marami tuloy ang nagsasabing baka napakapangit niya kaya ayaw niyang ipakita ang mukha niya.”

Pinatay ni Sebastian ang sigarilyong hawak niya sa ashtray. Muli niyang ibinaling ang tingin sa babaeng nasa entablado.

“Magaganda ang mga mata niya.”

Kung talagang napakapangit ng babaeng iyon, paano nagkaroon ng ganoon kagagandang mga mata?

At may kakaiba rin sa mga mata nitong tila pamilyar sa kanya.

Mayroon siyang nakikilala sa mga matang iyon.

Sino nga ba?

Para silang mga mata ni Alessandra.

Ang babaeng limang taon nang nakalipas ay basta na lamang nag-iwan ng divorce agreement, ipinalaglag ang kanilang anak nang hindi man lang nagpapaalam sa kanya, at tuluyang naglaho na parang bula.

Wala na siyang natanggap na balita tungkol dito mula noon.

“Ipatawag mo siya. Gusto ko siyang makausap.”

Tumayo si Sebastian at dalawang hakbang na ang nagawa bago biglang huminto.

“Five years have passed. Wala pa rin ba kayong nahahanap na kahit anong impormasyon tungkol kay Alessandra?”

Lalong kinabahan ang assistant.

Hindi naman daw basta-basta nawawala ang isang tao na parang bula.

Pero sa kaso ng asawa ng kanyang amo, tila totoong naglaho ito sa mundo. Limang taon na ang nakalipas, pero wala pa rin silang nakikitang bakas kung nasaan ito.

Napahawak si Sebastian sa sentido dahil sa pananakit ng ulo.

“Continue searching.”

Talagang napakawalang-awa ng babaeng iyon. Nakipagdiborsyo ito sa kanya, ipinagpalaglag ang kanilang anak, at hinarang pati ang lahat ng contact information niya. Binura rin nito ang lahat ng paraan para makontak niya ito.

Marahil walang sinuman ang nakakaalam na ang presidente ng kilalang Montenegro Group ay isang lalaking iniwan ng sariling asawa sa pamamagitan lamang ng isang divorce agreement.

Wala ring nakakaalam na limang taon na niyang hinahanap ang babaeng basta na lamang tumalikod sa kanya.

Desidido si Sebastian na mahanap si Alessandra. Gusto niyang personal itong tanungin kung ano ba ang nagawa niyang kasalanan para tratuhin siya nito nang ganoon kalupit.

Tuluyan nang umalis si Sebastian.

Naiwang nakatayo si Assistant Jang habang malamig na pawis ang namumuo sa kanyang noo. Halos lahat na ng posibleng lugar ay napahanap na niya, pero hanggang ngayon ay wala pa rin siyang magandang balita.

Napabuntong-hininga si Jang at mahina itong bumulong sa sarili.

“Madam, nasaan na po ba kayo?”

***

Nang matapos ang auction, bahagyang yumuko si Alessandra bilang pasasalamat sa mga dumalo bago maayos na bumaba sa entablado at naglakad palabas.

Limang taon na ang nakalipas nang magsimulang magtrabaho si Alessandra sa isang auction house. Ginagamit pa rin niya ang pangalan niyang Alessandra. Upang maiwasan ang hindi kinakailangang atensyon at anumang posibleng gulo, palagi siyang nagsusuot ng belo tuwing may auction.

Nang makarating siya sa opisina, isang maliit at bilugang batang babae na nakasuot ng kulay rosas na damit ang biglang tumakbo papunta sa kanya. Halos tumakbo sa maiikli nitong mga binti ang munting bata habang nakabuka ang maliliit at malaman nitong mga kamay.

Niyakap nito ang binti ni Alessandra at masayang tumawag.

“Mommy!”

Agad na tinanggal ni Alessandra ang belo, dahilan para makita ang maganda at pinong mukha niya. Yumuko siya, binuhat ang anak at hinalikan sa maputi nitong pisngi.

“Nasaan ang mga kuya mo, Amelia?”

Kinuyom ni Amelia ang maliliit nitong kamay at bahagyang nagtaas ng ulo.

“Hmph! Umalis po ang mga kuya para maglaro.”

“Hindi ka nila isinama?”

“Boys' game daw po kasi ang lalaruin nila. Bawal daw sumama si Amelia.”

Napailing na lamang si Alessandra.

Noong una, labis na nasaktan si Alessandra at gusto na talaga niyang ipalaglag ang batang dinadala niya. Ngunit nang makita niya mismo ang operating room at maisip na tuluyan nang mawawala ang batang nasa sinapupunan niya, hindi niya kinaya.

Sa huli, nagbago ang isip niya at piniling ituloy ang pagbubuntis.

Dalawang buwan matapos makarating sa Italya, isinilang niya ang tatlo niyang anak. Dalawang lalaki at isang babae.

Andrew ang pangalan ng panganay, Anton naman ang pangalawa, at Amelia ang bunso.

Ang panganay ay mahinahon at responsable. Ang pangalawa ay malikot at pasaway, habang ang bunso naman ang pinakacute sa kanilang tatlo.

Habang nakatingin sa napaka-cute na batang babae sa kanyang mga bisig, hindi maiwasan ni Alessandra na magpasalamat sa sarili dahil hindi niya itinuloy ang desisyon niya noon.

Kung hindi niya piniling panatilihin ang mga bata, hindi niya mararanasan ang ganitong kasiyahan.

“Ah, by the way, Mommy! Hulaan mo kung sino ang nakita namin ng mga kuya ko today?”

Sino naman kaya?

“Bad daddy!”

Malakas na sumagot si Amelia, pero hindi iyon gaanong naintindihan ni Alessandra.