CHAPTER 4: GOLDEN CAGE

Pagpasok ni Savannah Madrigal sa loob ng De Cartier Mansion, unang pumasok sa isip niya ang isang salita.

Museum. Hindi bahay.

Ang lobby pa lang ay parang isang five-star hotel. Marble ang sahig na makintab na parang salamin, at ang kisame ay napakataas na halos hindi niya makita ang dulo. May isang malaking chandelier sa gitna na kumikislap sa bawat galaw ng ilaw. Tahimik ang lugar. Masyadong tahimik.

"Ang laki," bulong ni Savannah habang umiikot ang tingin sa paligid.

Parang napansin ni Sebastian ang tono niya. "Kung naghahanap ka ng palakpakan, wala 'yan dito," sabi nito habang inaalis ang cufflinks niya. "This is a house, not a movie set."

Tiningnan siya ni Savannah nang matalim. "Relax, Mr. Billionaire. Hindi ako nagre-review ng bahay mo. Nagsasabi lang ako ng obvious."

Hindi na sumagot si Sebastian. Diretso siyang naglakad papasok. Sa gilid ng lobby ay may mga staff na nakahanay. Tatlong babae at dalawang lalaki na naka-uniform. Halatang naghihintay. Tumigil si Sebastian sa gitna. "This is Savannah," sabi niya nang diretso. "My fiancée."

Halos sabay-sabay yumuko ang mga staff. "Good evening, Miss Savannah."

Medyo na-awkward si Savannah. Hindi siya sanay na tratuhin nang ganito sa pribadong lugar. Sa showbiz, oo. Pero sa isang bahay? "Uh… hi," sagot niya.

Isang matandang babae ang lumapit. Maayos ang postura at mukhang matagal na sa bahay. "Ako po si Elena, ang housekeeper ng mansion. Kung may kailangan po kayo, sabihin niyo lang."

Ngumiti si Savannah nang kaunti. "Thank you."

Lumapit si Sebastian sa hagdan. "Elena, prepare the east wing guest room."

Napalingon si Savannah. "Guest room?"

Tinaasan siya ni Sebastian ng kilay. "Anong ine-expect mo? Same bedroom?"

Napapikit si Savannah sandali. "Wow. Ang yabang mo."

"I’m being practical," sagot ni Sebastian.

"Ayaw ko rin naman," mabilis niyang sagot. "Just making sure."

Lumapit si Elena. "This way po, Miss Savannah."

Sumunod si Savannah sa hagdan habang si Sebastian ay dumiretso sa kabilang hallway. Hindi man lang ito nag-goodnight.

Pagdating sa kwarto, halos mapahinto si Savannah. Napakalaki ng room. May floor-to-ceiling windows, isang king-sized bed, at isang walk-in closet na halos kasing laki ng sala ng condo niya.

"Grabe…" bulong niya.

Lumabas si Elena. "May dinala na pong ilang gamit si Marcus mula sa penthouse niyo."

Nasa sofa ang dalawang maleta. Tumango si Savannah. "Thank you."

Nang umalis ang housekeeper, biglang bumagsak si Savannah sa kama. Nakatitig siya sa kisame. "Ano bang pinasok ko…"

Kanina lang, isa siyang actress na may kontrol sa buhay niya. Ngayon? Engaged siya sa isang lalaking halos hindi niya kilala. At nakatira siya sa bahay nito. Para siyang bida sa sarili niyang pelikula. Pero walang script.

Habang nag-aayos siya ng gamit sa closet, biglang may kumatok sa pinto. Tatlong beses. Binuksan niya. Si Sebastian. Naka-loosen na ang tie nito at hawak ang phone.

"Anong kailangan mo?" tanong ni Savannah.

Tumingin si Sebastian sa loob ng kwarto. "Checking."

"Checking what?"

"If you’re comfortable."

Napatawa si Savannah. "Concerned ka pala."

"No." Diretsong sagot. "PR."

Napailing siya. "Of course."

Lumapit si Sebastian sa balcony. "Bukas," sabi nito, "may breakfast tayo kasama ang parents ko."

Napalingon si Savannah. "Ano?"

"My father wants to see you."

"Tomorrow agad?"

"Yes."

Napahawak siya sa noo. "Sebastian, hindi pa nga ako nakakabawi sa scandal, meet-the-parents agad?"

Hindi ito nag-react. "He wants to know if you’re worth the trouble."

Napairap si Savannah. "Excuse me?"

Lumapit si Sebastian. Malapit. Masyadong malapit. "Calm down," sabi nito.

"Ang yabang mo talaga."

"And you’re dramatic."

Nagkatinigan sila. Parehong matigas ang expression. Pero may kakaibang tensyon sa pagitan nila. Napansin ni Savannah ang amoy ng pabango nito. Sandalwood. Katulad kagabi.

"Stop looking at me like that," sabi ni Sebastian.

"Like what?"

"Like you’re remembering something."

Namula ang tenga ni Savannah. "Please. Hindi ko na nga maalala ang kalahati ng nangyari kagabi."

Bahagyang ngumisi si Sebastian. "That’s not what it looked like."

Napailing siya. "Arrogant jerk."

"Still your fiancé."

Tumahimik sila sandali. Pagkatapos ay umatras si Sebastian. "Sleep early," sabi niya. "Tomorrow will be busy."

"Sebastian." Huminto ito sa pinto. "Yeah?"

Tumingin siya kay Savannah. "If this deal ends in one year…"

"Hmm?"

"Promise me something."

"Ano?"

"Walang gagamit ng personal feelings."

Sandaling natahimik si Sebastian. Pagkatapos ay tumango. "That was already rule number one."

Ngumiti si Savannah nang kaunti. "Good."

Binuksan ni Sebastian ang pinto. Pero bago siya tuluyang lumabas— "And Savannah."

"Ano na naman?"

"This house has cameras outside."

Napakunot noo siya. "So?"

"So try not to scream at me in the garden."

Napabuga siya ng hangin. "I hate you."

"Get used to it." At tuluyan na siyang umalis.

Kinabukasan, alas-siyete pa lang ng umaga ay gising na si Savannah. Hindi siya sanay sa katahimikan ng mansion. Sa penthouse niya, palaging may ingay ng lungsod. Dito? Parang library.

Pagbaba niya sa dining hall, nakita niya agad si Sebastian. Nakaupo na ito sa mesa, nagbabasa ng tablet habang umiinom ng kape. Suot nito ang isang simpleng puting polo at dark trousers. Kahit casual, mukhang CEO pa rin.

Umupo si Savannah sa tapat. "Good morning," sabi niya.

Hindi tumingala si Sebastian. "Morning."

Napansin niya ang pagkain sa mesa. French toast. Fruit bowl. Black coffee. "Wow," sabi ni Savannah. "Healthy."

"My father hates unhealthy habits."

Napairap siya. "Your father sounds terrifying."

"He is." Tumingin na si Sebastian sa kanya. "So behave later."

"Excuse me?"

"My father doesn’t like actresses."

Tumigil si Savannah. "Good start."

"But he respects power."

"Ano ibig mong sabihin?"

"Show him you’re not just a celebrity."

Tahimik siyang kumain sandali. Pagkatapos ay tumingin siya kay Sebastian. "Sebastian."

"Yeah?"

"Why me? Maraming babae sa mundo."

Napahinto ito. "Anong why?"

"Bakit ako ang pinili mo para sa deal na 'to?"

Sandaling natahimik si Sebastian. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Savannah. "Because you’re the only one already in the scandal. At dahil alam kong kailangan mo ako gaya ng kailangan kita."

Napabuga siya ng hangin. "Wow. Romantic."

"Practical." Tumayo si Sebastian. "Finish your breakfast."

"Bakit?"

"Because in one hour…" Lumapit siya sa upuan ni Savannah at bahagyang yumuko. "...you’re meeting the most powerful man in this country. And he expects perfection."

Lumunok si Savannah. At bigla niyang naramdaman—mas komplikado pa ang buhay niya kaysa sa inaakala niya. Habang naglalakad si Sebastian palayo, naiwan siyang mag-isa sa malaking mesa.

"Perfection," bulong niya sa sarili. "Isang taon lang, Savannah. Isang taon lang sa hawlang ito."

Uminom siya ng kape at tumingin sa labas ng bintana. Ang sikat ng araw ay tumatama sa garden, pero pakiramdam niya, kahit gaano katingkad ang liwanag sa labas, ang loob ng mansyong ito ay mananatiling malamig.

Inayos niya ang kanyang sarili. Kung audition man ito, sisiguraduhin niyang makukuha niya ang role. Dahil sa mundong ito, ang tanging paraan para hindi ka kainin ng sistema ay ang maging mas magaling na manlalaro kaysa sa kanila.