INICIAR SESIÓNHumarap si Savannah Madrigal sa salamin ng vanity area sa De Cartier Tower. Suot niya ang isang champagne-colored midi dress na simple pero halatang mahal. Ito ang kailangang imahe ngayon—ang "Diamond Sweetheart" na malinis ang pangalan. Pero sa totoo lang, gusto na lang niyang maglaho. "Kaya mo 'to, Savannah. Isang oras lang na pagpapanggap," bulong niya habang hawak ang counter.
Bumukas ang pinto at pumasok si Sebastian de Cartier nang hindi kumatok. Agad na uminit ang ulo ni Savannah. Suot na ni Sebastian ang suit jacket nito at inaayos ang mamahaling relo. Tumingin ito sa kanya sa salamin nang walang emosyon. "Ready ka na?" tanong ni Sebastian. Casual lang ang boses nito, parang wala lang.
Tinaasan siya ni Savannah ng kilay. "Ready na akong matapos 'to. At baka pwedeng sa susunod, kumatok ka naman? Hindi dahil titira ako sa bahay mo eh pwede ka na lang pumasok basta-basta." Hindi natinag si Sebastian. Lumapit ito at tiningnan ang ayos niya. "Masyado kang maraming sinasabi. Ang kailangan ko lang, maniwala ang buong bansa na engaged tayo. My father is waiting. Ayaw niya ng nali-late."
"Galit ba siya sa akin?" tanong ni Savannah, medyo nabawasan ang tapang. Alam niya ang impluwensya ni Don Roman De Cartier. "He’s a businessman. Galit siya sa scandal mo, pero masaya siya dahil aayusin natin 'to. Now, let’s go. At tandaan mo, pagbukas ng pinto, we are the perfect couple. Wag kang gagawa ng eksena na wala sa script." Inayos ni Savannah ang buhok niya. "Professional actress ako. Wag mo akong turuan kung paano umarte."
Pagbukas ng pinto ng hall, sinalubong sila ng nakakasilaw na flashes ng camera. Nakakabingi ang ingay ng mga reporters. Nanatiling kalmado si Sebastian habang inakbayan si Savannah. Mukha silang protective couple sa harap ng lahat. Umupo sila sa gitna ng mesa na puno ng microphones. Katabi nila si Gina, ang manager ni Savannah na pilit din ang ngiti.
"Good evening," simula ni Sebastian. Ang boses niya ay seryoso at puno ng authority. "Alam ko kung bakit kayo nandito. Tungkol ito sa litratong kumalat kanina. Gusto naming linawin ang lahat para matigil na ang maling balita." Isang reporter ang agad na nagtaas ng kamay. "Mr. De Cartier, totoo ba ang photo? Paanong ang isang Savannah Madrigal ay napunta sa ganoong bar?" Tumingin muna si Sebastian kay Savannah at pinisil ang balikat nito.
"Yes, it was us. Celeberation 'yun. Savannah and I have been seeing each other privately for over a year now. Itinago namin ang relationship away from the spotlight dahil sa schedule niya." Nagkaroon ng bulungan sa paligid. Halatang marami ang hindi makapaniwala. "So, may seryosong relasyon talaga kayo?" tanong pa ng isa. "Paanong walang nakakaalam? Walang kahit anong leak sa social media?"
Sumingit si Savannah gamit ang pinaka-charm na boses niya. Nagpakawala siya ng natural na tawa—yung tawang in love. "Public ang buhay ko. Kaya nung nakilala ko si Sebastian, we agreed na itatago muna namin. We wanted something na amin lang. We wanted to build a foundation bago harapin ang atensyon. Last night was a moment where we got carried away. Celebration 'yun ng isang important milestone."
"Anong milestone 'yun, Savannah?" Tumingin si Savannah kay Sebastian, at kinuha naman ni Sebastian ang kamay niya. Itinaas nito ang kamay ni Savannah kung saan kumikinang ang isang dambuhalang diamond ring. "We’re engaged," simpleng sabi ni Sebastian. Nagkagulo ang mga reporters. Ang scandal ay biglang naging engagement story of the year.
"Sebastian asked me a few weeks ago," dagdag ni Savannah habang nakatitig sa singsing. "Dapat next month pa ang announcement, pero dahil sa nangyari, we decided na wag na patagalin. We don't want people to think negatively of us." Marami pang tanong ang ibinato. Lahat 'yun ay sinagot namin nang may sapat na detalye para magmukhang totoo, pero sapat din para hindi kami maipit sa huli.
Si Sebastian ay nagbitaw ng mga salitang nagpapakita ng pagpapahalaga kay Savannah. "I’ve always admired Savannah’s dedication," sabi nito. "Kahit magkaiba ang mundo namin, we found a common ground. I intend to protect her and our relationship." Pagkatapos ng press conference, pumasok kami sa backstage. Agad na kumawala si Savannah sa akbay ni Sebastian. Ramdam pa rin niya ang panginginig ng mga kamay ko.
"Grabe, hindi ko akalain na ganun kahirap 'yun," sabi ni Savannah. "Naniwala kaya sila? Feeling ko may mga doubtful pa rin." Kinuha ni Sebastian ang phone niya. "They bought it. Ang headlines ngayon ay tungkol na sa engagement natin. That was the goal." "So, anong next move?" tanong ni Savannah habang tinatanggal ang hikaw. Tumingin si Sebastian sa kanya. "Now, we start living together. My driver is outside. We’re going straight to my house. Doon ka na titira simula ngayon."
"Ngayon agad? Wala pa akong dalang gamit!" "Marcus is at your penthouse now. He’s packing your essentials. Susunod na lang ang iba bukas," sagot ni Sebastian habang naglalakad palabas. "Wala na tayong oras para mag-inarte. We need to be seen together." Napabuga ng hangin si Savannah. Wala siyang choice. Sumunod siya kay Sebastian palabas ng building. Binuksan ni Sebastian ang pinto ng kotse para sa kanya—isang gentleman move para sa mga usisero.
Sa loob ng sasakyan, namayani ang katahimikan. Nakatingin lang si Savannah sa labas, pinapanood ang mga billboards sa EDSA. Bukas, baka hindi na siya tinatanggal sa mga ads na 'yan. Pero alam niyang kapalit nito ang kalayaan niya. "Sebastian," tawag niya. "Hmm?" "Do you think this will work? Paano kung may magkamali sa atin?" Tumingin si Sebastian sa kanya. "Failure is not an option. I’ve never lost a deal. Just play your part well."
"Simple para sa'yo kasi wala kang nararamdaman," bulong ni Savannah. "Maybe. But in this world, feelings only complicate things. Mas mabuti na ang ganito—clear ang rules, at walang masasaktan." Natahimik sila hanggang makarating sa gate ng mansyon. Lalong bumigat ang pakiramdam ni Savannah. Alam niyang simula pa lang ito ng isang mahabang taon. Isang taon ng scripted na ngiti kasama ang lalaking pinaka-ayaw niya.
"And Savannah," dagdag ni Sebastian bago sila bumaba. "Wag mong kalimutan, you are my responsibility. Expect me to be everywhere." "Control freak," asik ni Savannah. Huminto ang sasakyan sa tapat ng dambuhalang pinto. Bumaba si Sebastian at pinagbuksan siya uli. Tumingin si Savannah sa mansyon. Napakalaki nito, pero pakiramdam niya ay isa itong gintong hawla. "Welcome home, fiancée," sabi ni Sebastian habang iniaabot ang braso.
Pumasok sila sa loob nang magkahawak-kamay, at doon nagsimula ang kanilang scripted marriage.Pagkatapos ang ilan araw naging busy ang bawat oras namin sa dami inaasikaso, simula nung insidente sinagot ni Sebastian ang aking mga magulang, dumating na nga ang araw na pinaghahandaan namin ang AMING PEKENG PRENUP.Maaga pa lang ay nabulabog na ang katahimikan ng mansyon. Pagkababa ni Savannah, sinalubong siya ng isang grupo ng mga tao na hindi niya inaasahan—mga sikat na stylists, makeup artists, at isang batikang photographer na kilala sa pagkuha ng mga "raw and intimate" portraits. Ito ang army na personal na pinili ni Sebastian para sa kanilang prenup shoot."Ma'am, dito po tayo," bati ng head stylist habang ginagabayan siya sa isang upuan.Nagulat si Savannah nang makita ang mga damit na nakasampay. Wala ang mga magarbo at kumukititap na gowns na karaniwang pinapasuot sa kanya ng kanyang ina. Sa halip, puro mga de-kalidad na seda, manipis na lino, at mga simpleng disenyo na sumusunod sa hubog ng kanyang katawan ang nandoon."Sir Sebastian’s orders, Ma'am," bulong ng makeup ar
Tahimik ang loob ng sasakyan habang pabalik sila sa mansyon. Pinagmamasdan ni Savannah ang nagliliparang mga ilaw ng siyudad sa labas ng bintana, ngunit ang isip niya ay naiwan sa opisina ng kanyang ama sa GMN-Network. Ramdam niya ang titig ni Sebastian sa kanya paminsan-minsan, isang titig na hindi niya mabasa kung pag-aalala ba o bahagi pa rin ng kanilang pagpapanggap."Bakit mo ginawa 'yun?" basag ni Savannah sa katahimikan. Hindi niya tiningnan ang binata, ngunit sapat na ang lamig ng kanyang boses para makuha ang atensyon nito."Ang alin?" tanong ni Sebastian, ang mga kamay ay relax na nakahawak sa manibela."Yung pagsagot sa mga magulang ko. Sabi mo ako ang magdedesisyon sa lahat... na ako ang bride mo," lumingon siya rito, pilit na hinahanap ang kahit anong emosyon sa mukha ng lalaki. "Hindi mo kailangang gawin 'yun. Alam nating dalawa na ang mga magulang ko ang may hawak ng script ng buhay ko simula pa noong bata ako."Isang tipid na ngisi ang sumilay sa labi ni Sebastian bago
Nagising si Savannah na tila pasan ang buong daigdig. Ang bigat ng kanyang katawan ay hindi lamang dahil sa puyat, kundi dahil sa bawat alaala ng mga pangyayari kagabi na tila nakatatak pa rin sa kanyang balat. Marahan siyang bumangon, ramdam ang kirot sa kanyang mga hita at ang bahagyang pananakit ng kanyang likod. Napatingin siya sa kisame at napahinga nang malalim, puno ng inis sa sarili.Bakit ka ba laging bumibigay sa kanya, Savannah? tanong niya sa kanyang isip.Naiinis siya dahil sa tuwing maglalapit sila ni Sebastian, tila ba naglalaho ang lahat ng kanyang mga prinsipyo. Ano bang meron sa mga halik ng aroganteng lalaking iyon? Para itong hipnotismo na sumasabog sa kanyang sistema, nilalason ang kanyang katuwiran hanggang sa wala na siyang magawa kundi ang tumugon. Malayo ito sa karanasan niya kay Marco. Sa bawat kissing scene na meron sila sa harap ng camera, purong trabaho lang ang nararamdaman niya—walang kuryente, walang panginginig. Ngunit kay Sebastian, tila ba nauubos an
R18 (Read at your own risk)Ang gabi ay tila bumibigat habang papalapit ang oras ng pag-uwi ni Sebastian. Simula nang umalis ito kaninang umaga pagkatapos ng "Sweetheart" na bulong na iyon, hindi na mapakali si Savannah. Sinubukan niyang mag-focus sa pag-aaral ng mga alahas na ibinigay ni Doña Aurora, ngunit ang isip niya ay laging bumabalik sa bawat haplos at bawat ungol na pinakawalan niya sa loob ng kwartong ito ilang oras pa lang ang nakakalipas.Suot ang isang manipis na silk robe, nakatayo si Savannah sa tapat ng malawak na bintana ng kanyang silid. Pinagmamasdan niya ang mga ilaw ng siyudad, iniisip kung paano niya haharapin ang lalaking bumasag sa lahat ng kanyang depensa. Alam niyang sa ilalim ng kontrata, wala silang obligasyon na gawin ang nangyari kagabi. Pero bakit tila hindi siya makaramdam ng pagsisisi?Narinig niya ang tunog ng sasakyan sa baba. Bumilis ang tibok ng puso niya. Ilang minuto lang ang lumipas, narinig na niya ang mabibigat na yabag sa hallway. Huminto ang
Ang liwanag ng araw na tumatagos sa kurtina ang gumising kay Sebastian. Kasabay ng pagdilat ng kanyang mga mata ay ang matinding pintig sa kanyang sentido—isang paalala ng dami ng alak na inubos niya kagabi. Ngunit hindi ang sakit ng ulo ang nakakuha ng kanyang atensyon, kundi ang bigat ng braso ni Savannah na nakapatong sa kanyang dibdib.Doon lang bumalik ang lahat sa kanyang alaala. Ang galit, ang selos na naramdaman niya di dapat maramdaman, ang pag-aaway nila sa sala, hanggang sa mauwi sila sa kwartong ito. Nanatili siyang nakahiga nang ilang sandali, tinititigan ang mukha ni Savannah na mahimbing pa ring natutulog. Sa ilalim ng magulong kumot, pareho pa rin silang walang saplot.Sa kabila ng hang-over, tila nagising ang bawat himaymay ng kanyang sistema nang maalala ang init na pinagsaluhan nila. Ang bawat ungol ni Savannah at ang paraan ng pagkapit nito sa kanya ay tila nakaukit na sa kanyang isipan. Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi ni Sebastian—isang ekspresyong hindi
R18 (Read at your own risk)Sa loob ng kwarto, ang tanging maririnig ay ang mabigat na hininga ni Sebastian na humahalo sa kabog ng dibdib ni Savannah. Hindi na nakapiglas ang dalaga nang mabilis na isara at i-lock ng binata ang pinto.Bago pa siya makabuo ng anumang depensa, sinalubong na siya ni Sebastian ng isang mapusok at agresibong halik. Isang halik na hindi lang lasa ng mamahaling scotch ang hatid, kundi ang pait ng galit at ang tamis ng matagal nang kinikimkim na pagnanasa."Ano ba, Sebastian!" pilit na tinutulak ni Savannah ang matigas na dibdib ng binata habang pilit na humahabol ng hininga. "Why are you like this! You are fucking drunk!"Ngunit dahil lango sa alak at labis na selos bang matatawag ang nararamdaman niya, wala nang pakialam si Sebastian sa anumang salitang lumalabas sa bibig ng dalaga. Sa isang iglap, binuhat siya ng binata nang parang wala lang bigat. Ang lakas ni Sebastian at ang laki ng agwat ng kanilang taas ay naging dahilan para magmukhang walang laban







