CHAPTER 5: BLOOD AND BUSINESS

Alas-otso ng umaga nang dumarating ang itim na Rolls-Royce sa tapat ng main entrance ng mansyon. Kasalukuyang tinatapos ni Savannah ang kanyang kape habang si Sebastian ay seryosong nakatingin sa labas ng bintana. Ramdam ang bigat ng presensya ng mga parating.

"Ayusin mo ang mukha mo," sabi ni Sebastian nang hindi lumingon. "Don Roman doesn’t like people who look nervous."

Napatawa si Savannah at marahang ibinaba ang tasa. "Sebastian, ilang beses na akong humarap sa libu-libong tao. Sa tingin mo ba ay manginginig ang tuhod ko sa tatay mo? I’ve played a queen twice. I think I can handle one businessman."

Hindi na nakasagot si Sebastian dahil bumukas na ang malaking pinto. Pumasok ang isang lalaking may edad na pero bakas ang lakas sa bawat hakbang. Kasunod nito ang isang babaeng may napaka-among mukha na tila isang anghel sa gitna ng seryosong kapaligiran.

Agad na tumayo si Sebastian. "Dad. Mom."

Tumango si Don Roman. Ang mga mata nito ay agad na dumapo kay Savannah. Hindi ito ang unang pagkakataon na nakita niya ang dalaga, pero ito ang unang pagkakataon na nasa iisang pribadong espasyo sila. Lumapit naman si Doña Aurora kay Savannah at hinawakan ang kamay nito.

"Hija, pasensya ka na kung kailangan pa nating gawin ito nang ganito kaaga," sabi ni Aurora. Malambot ang boses nito, malayong-malayo sa inaasahang aura ng isang bilyonaryong asawa. "Gusto lang talaga ni Roman na masiguro na maayos ang lahat bago lumabas ang mga susunod na balita."

"Ayos lang po, Tita," sagot ni Savannah nang may respeto pero walang bahid ng takot.

Umupo sila sa dining table. Ang atmospera ay tila isang board meeting sa halip na family breakfast.

"I saw the conference yesterday," simula ni Don Roman habang tinititigan si Savannah. "Magaling ang naging performance mo. Naniwala ang publiko. Pero ang tanong ko ay ito... hanggang kailan mo kayang panindigan ang papel na ito?"

Ngumiti si Savannah, ang kanyang trademark na ngiti na madalas makita sa mga billboards. "Don Roman, sa industriya ko, kapag tinanggap ko ang isang role, ibinibigay ko ang lahat. This is not just about a scandal anymore. This is about mutual protection. Kayang-kaya kong panindigan ito hangga't kailangan ninyo."

Nagulat si Sebastian nang makitang bahagyang tumawa ang kanyang ama. Isang maikling tawa na bihirang marinig sa loob ng bahay.

"Matapang," sabi ni Roman. "Akala ko ay magpapadala ka sa takot gaya ng ibang mga babaeng dinala ni Sebastian dito noon. You have fire, Savannah. I like that. Business requires fire."

Napakunot ang noo ni Sebastian. Hindi niya inaasahan na matutuwa ang ama sa pagiging prangka ni Savannah. Akala niya ay magkakaroon ng matinding tensyon, pero tila nakuha agad ni Savannah ang loob ng matanda sa loob ng limang minuto.

"Roman, tigilan mo na nga ang bata," saway ni Aurora habang nilalagyan ng pagkain ang plato ni Savannah. "Kumain ka na muna, hija. Mukhang pagod ka pa sa mga nangyari kahapon."

"Salamat po," sagot ni Savannah.

Habang kumakain, patuloy ang pag-uusap tungkol sa mga legalities ng engagement. Pero sa bawat pagkakataon, hindi nakakaligtas ang palitan ng tingin nina Sebastian at Savannah.

"Anong plano niyo sa charity gala next week?" tanong ni Don Roman.

"We’ll attend together," mabilis na sagot ni Sebastian. "It’s the best place to show that the engagement is solid."

"Make sure it looks real," dagdag ni Roman. "Savannah, don't let him look like a robot. Turuan mo ang anak ko kung paano magmukhang tao sa harap ng camera."

Napangisi si Savannah habang nakatingin kay Sebastian. "Don't worry, Don Roman. I’ll make sure he looks like the most in-love man in the world. Mahirap, pero gagawan ko ng paraan."

"Anong mahirap?" asik ni Sebastian sa mahinang boses.

"Mahirap kang turuan ng emosyon, Sebastian. Para kang bato," bulong ni Savannah pabalik.

Natapos ang breakfast nang walang kaguluhan, isang bagay na ipinagtaka ni Sebastian. Noong paalis na ang kanyang mga magulang, hinila niya si Savannah sandali sa gilid.

"Anong ginawa mo?" tanong ni Sebastian.

"Anong ginawa ko?" painosenteng tanong ni Savannah.

"My father hates it when people talk back. Pero sa'yo, parang natutuwa pa siya."

"Siguro dahil sawa na siya sa mga taong laging sumasang-ayon sa kanya. O baka naman, sadyang charming lang talaga ako," sagot ni Savannah sabay kindat.

Naiwang nakatayo si Sebastian habang pinapanood si Savannah na ihatid si Doña Aurora sa sasakyan. Ramdam niya ang inis, pero may kasamang kakaibang paghanga. Ang babaeng akala niya ay pabigat lang sa buhay niya ay tila nagiging pinakamahalagang piyesa sa larong ito.

Nang tuluyang makaalis ang mga magulang ni Sebastian, bumalik si Savannah sa loob ng mansyon. Naabutan niya si Sebastian na nakasandal sa pader ng hallway, tila malalim ang iniisip.

"So, kailan tayo magsisimulang mag-rehearse para sa gala?" tanong ni Savannah.

"Bukas. May fitting ka ng damit. My stylist will be here," maikling sagot ni Sebastian.

"Your stylist? May sarili akong team, Sebastian."

"Not for this. You need to wear something that screams De Cartier, hindi yung suot ng isang artista na pupunta sa isang shooting."

Humakbang palapit si Savannah, ang galit ay unti-unting lumilitaw sa kanyang mga mata. "Listen to me, Sebastian. Pumasok ako sa deal na 'to pero hindi ibig sabihin ay kontrolado mo pati ang pananamit ko. I have a brand to protect."

"At may kumpanya akong kailangang iligtas," ganti ni Sebastian. "Susunod ka sa gusto ko o matatapos ang deal na 'to ngayon din."

"Edi tapusin natin!" hamon ni Savannah.

Nagkatitigan silang dalawa. Ang tensyon sa pagitan nila ay mas matindi pa kaysa noong kaharap nila ang mga magulang ni Sebastian. Walang gustong umurong. Walang gustong magpatalo.

"You're impossible," bulong ni Sebastian bago tumalikod at naglakad paakyat sa kanyang opisina.

"And you're a jerk!" sigaw ni Savannah.

Bumalik si Savannah sa kanyang kwarto at pabagsak na naupo sa sofa. Inis na inis siya. Bakit ba kailangang lahat ay kontrolado ng lalaking iyon? Kinuha niya ang kanyang phone at nakitang sunod-sunod ang tawag ni Gina.

"Hello?" sagot niya.

"Savannah! Kumusta ang breakfast? Buhay ka pa ba?" tanong ni Gina sa kabilang linya.

"Buhay pa. Pero baka mapatay ko na si Sebastian sa susunod na pagkakataon na magbukas siya ng bibig."

"Tiis lang, Savannah. Isipin mo ang career mo. At isipin mo ang kontrata. Isang taon lang 'to."

"Isang taon na parang impyerno," bulong ni Savannah.

Tumingin siya sa bintana at nakita ang malawak na garden ng mansyon. Maganda ang lugar, perpekto sa paningin ng iba, pero para sa kanya, isa itong arena kung saan kailangan niyang lumaban araw-araw.

Maya-maya pa ay may kumatok sa pinto niya. Si Elena.

"Miss Savannah, pinabibigay po ni Sir Sebastian. Para daw po sa gala next week."

Inabot ni Elena ang isang maliit na velvet box. Pagbukas ni Savannah, tumambad ang isang dambuhalang sapphire necklace na napapalibutan ng mga dyamante. May kasama itong note.

Wear this. And don't be late for the fitting tomorrow.

Napangisi si Savannah nang mapait. "Suhol," bulong niya.

Kahit na naiinis siya, hindi niya maikakaila na napakaganda ng alahas. Isinuot niya ito at tumingin sa salamin. Ang dating simpleng Savannah ay biglang nagmukhang isang babaeng kayang angkinin ang buong mundo.

"Fine, Sebastian. Let's play your game," sabi niya sa sarili. "Pero sisiguraduhin kong sa huli, ako ang masusunod."

Lumabas siya ng kwarto para isoli sana ang box, pero nakita niya si Sebastian sa dulo ng hallway. Nakatingin ito sa kanya, o mas tamang sabihin, sa suot niyang kwintas.

"Bagay sa'yo," sabi ni Sebastian nang walang kabuhay-buhay.

"Sana ay ganito rin kadali bilhin ang pasensya ko," sagot ni Savannah bago siya nilampasan.

Sa gabing iyon, habang ang buong mansyon ay balot ng katahimikan, parehong hindi makatulog ang dalawa. Si Savannah ay abala sa pag-iisip kung paano niya papandigan ang papel niya sa harap ni Don Roman sa susunod nilang pagkikita, habang si Sebastian naman ay hindi maalis sa isip ang tawa ng kanyang ama.

Alam nilang dalawa na ang mundong pinasok nila ay puno ng patibong. At sa bawat hakbang nila, hindi lang ang kanilang mga pangalan ang nakataya, kundi pati na rin ang kani-kanilang mga puso na pilit nilang itinatago sa likod ng mga scripted na ngiti.