CHAPTER 3

TALIA POV

Napatitig ako sa screen ng phone ko matapos maputol ang tawag ng abogado ng mga Elizalde. Limang taon. Limang taon kong pinilit ibaon sa limot ang lahat ng may kinalaman sa kanila, pero sa isang iglap, heto na naman. Parang gustong bumaligtad ng sikmura ko sa kaba.

*Elizalde.* Ang pamilyang sumira sa tiwala ko at nagpilit sa akin na magtago sa probinsya.

"Mommy? Okay ka lang po?"

Nabalik ako sa realidad nang hatakin ni Zeke ang laylayan ng blouse ko. Tumingala siya sa akin, hawak ang kaniyang paboritong wooden robot. Sa tuwing nakikita ko ang mukha ng anak ko, parang unt-unting nadudurog ang puso ko. Mas lumalaki si Zeke, mas nagiging carbon copy siya ng kaniyang ama. Ang matatalas na hugis ng panga, ang bagsik ng kilay, at ang tindig—lahat iyon ay galing kay Santi.

Ang tanging pinagkaiba lang ay ang mga mata ni Zeke. Mayroon siyang heterochromia. Ang kaliwang mata niya ay kulay tsokolate, habang ang kanan naman ay may pambihirang shade ng malabong asul na parang abo.

"Oo naman, baby. May iniisip lang si Mommy," nakangiting sabi ko sabay luhod para mapantayan siya. Hinaplos ko ang malambot niyang pisngi. "Gutom ka na ba? Ano'ng gusto mong dinner?"

"Gusto ko po ng Jollibee chicken!" masayang sagot niya, lumabas ang maliliit na dimples sa pisngi.

Nginitian ko siya pero malalim pa rin ang iniisip ko. Ang totoo niyan, gipit na gipit na ako. Kaya lang naman ako nagdadalawang-isip ay dahil sa takot na baka mag-abot ang landas namin ni Santi. Pero kung iisipin ko ang sitwasyon namin ngayon, kailangan ko ang pera. Kamakailan lang ay na-diagnose si Zeke na may mild asthma, at ang tuition niya sa isang special school para sa mga gifted children ay mas lalong nagmamahal. Bilang isang single mom na umaasa lang sa maliit kong klinika rito sa probinsya, halos hindi na sumasapat ang kinikita ko para sa aming dalawa.

Triple ng sweldo ko ngayon, kasama pa ang condo sa BGC. Malaking tulong 'yon para sa kinabukasan ng anak ko. Isa pa, ang sabi ng abogado sa tawag, ang magiging pasyente ko ay ang pamangkin ni Santi—ang pitong taong gulang na anak ng kaniyang namatay na kapatid. Ibig sabihin, ang bata ang tutukan ko, hindi ang kumpanya o ang mismong si Santi.

*Malaki ang Maynila, Lia,* pagpapakalma ko sa sarili ko. *CEO siya ng isang malaking conglomerate, busy 'yon sa business niya at sa asawa niyang si Chantal. Imposibleng magtagpo ang landas niyo sa laki ng mansyon nila.*

Kinaumagahan, tinawagan ko pabalik ang abogado para tanggapin ang alok. Mabilis ang naging takbo ng mga pangyayari. Sa loob lang ng tatlong araw, naisara ko ang klinika ko sa probinsya, nakapag-impake kami ng mga gamit, at lumuwas na patungong Maynila.

Pagkarating namin sa BGC, halos malula ako sa ganda ng condominium unit na ibinigay nila sa amin. Nasa 32nd floor ito, malawak, moderno, at kompleto na ang mga gamit. May sarili ring kwarto si Zeke na punong-puno ng mga bagong laruan na sa tingin ko ay pinahanda mismo ng mga Elizalde para maging komportable ang anak ko.

"Wow, Mommy! Ang taas po natin! Ang liliit ng mga kotse sa baba!" sigaw ni Zeke habang nakadikit ang mukha sa malaking glass window ng living room.

"Huwag masyadong malapit sa salamin, Zeke," paalala ko habang inaayos ang mga damit namin sa closet. Lumapit ako sa kaniya at niyakap siya mula sa likod. "Gusto mo ba rito?"

"Opo! Pero mas gusto ko po kung kasama natin si Daddy," biglang aniya na nagpatigil sa akin.

Hindi ko alam kung paano sasagutin 'yon. Palaging nagtatanong si Zeke tungkol sa ama niya, at ang palagi ko lang isinasagot ay nasa malayong lugar ito at nagtatrabaho. Hindi ko pwedeng sabihin ang totoo. Paano ko naman ipapaliwanag sa limang taong gulang na bata na ang tatay niya ay isang bilyonaryo na akalang ang ibang babae ang ina niya?

"Magiging busy si Mommy simula bukas, ha? May aalagaan akong kuya na may sakit. Kaya maiiwan ka muna rito kasama si Nanny Tessa," pag-iiba ko sa usapan, tinutukoy ang kinuha kong pinagkakatiwalaang taga-baba mula sa probinsya para magbantay sa kaniya habang nasa trabaho ako.

"Opo, Mommy. I will be a good boy po," sagot niya sabay halik sa pisngi ko.

Kinabukasan, maaga akong nagising para maghanda. Nagsuot ako ng simpleng slacks at isang cream-colored blouse, itinali ko rin nang mahigpit ang buhok ko, at nag-apply ng kaunting makeup. Tumingin ako sa salamin. Iba na ang hitsura ko ngayon kumpara noong nurse pa lang ako na laging pagod at walang tulog. Mas mukha na akong propesyonal ngayon. Mas may kumpiyansa.

Sumakay ako sa sundong kotse na ipinadala ng pamilya Elizalde. Habang papalapit ang sasakyan sa pamilyar na itim na gate ng mansyon, nararamdaman ko ang unt-unting paglamig ng mga kamay ko. Parang bumabalik ang lahat ng alaala ng nakaraan—ang mga gabing nakaupo ako sa tabi ng kama ni Santi, ang tunog ng basag na kristal, at ang amoy ng kwartong iyon.

Bumukas ang malaking gate at pumasok ang kotse sa malawak na driveway. Walang nagbago sa mansyon. Maganda pa rin, marangya, pero nananatiling malamig ang atmospera.

Pagkababa ko ng kotse, sinalubong ako ng isang matandang butler at ginabayan ako papasok sa loob. Dire-diretso kami sa second floor, patungo sa kabilang wing ng mansyon—malayo sa dating kwarto ni Santi, na kahit papaano ay nagpabawas sa kabang nararamdaman ko.

"Dito po ang silid ng batang si Liam, Ms. Soler," saad ng butler habang binubuksan ang isang malaking pinto. "Simula nang maaksidente ang kaniyang mga magulang noong nakaraang taon, hindi na siya nagsalita. Marami na kaming sinubukang therapist pero lahat sila ay sumuko dahil nagwawala ang bata."

"Naiintindihan ko po. Ako na pong bahala," sagot ko habang tipid na ngumingiti.

Pumasok ako sa loob ng silid. Kulay asul ang mga dingding at maraming nakakalat na laruan, pero sa isang sulok ng kwarto, nakita ko ang isang maliit na batang lalaki na nakasiksik, yakap-yakap ang kaniyang mga tuhod habang nakatitig sa sahig. Bakas sa mukha nito ang matinding takot at trauma.

Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya. Hindi ko siya binigla. Naupo ako sa sahig, ilang dipa ang layo sa kaniya, at kumuha ng isang piraso ng drawing pad at makukulay na krayola mula sa bag ko.

"Hi, Liam. Ako si Teacher Lia," malumanay kong saad, gamit ang parehong boses na madalas kong gamitin tuwing pinatatahimik ko ang gabi ng kaniyang tito limang taon na ang nakararaan. "Gusto mo bang mag-drawing tayo?"

Hindi sumagot si Liam, pero napansin ko ang bahagyang paggalaw ng tenga niya. Lumingon siya nang kaunti sa direksyon ko, tila sinusuri kung ligtas ba akong kasama.

Nagpatuloy lang ako sa pagsasalita sa kaniya nang banayad, nagkukwento ng mga kung ano-anong nakakatawang bagay habang dahan-dahang binabawasan ang distansya sa pagitan naming dalawa. Makalipas ang halos isang oras, dahan-dahang gumapang si Liam lapit sa akin at hinawakan ang kulay pulang krayola.

Napangiti ako. Nabuhayan ako ng loob. Mukhang hindi naman pala magiging mahirap ang kaso niya.

Habang abala kami sa pagguhit, biglang bumukas nang malakas ang pinto ng kwarto. Kasabay nito ang tunog ng mabibigat na yabag ng sapatos na papalapit sa kinalalagyan namin.

Napatayo ako agad para tingnan kung sino ang pumasok. Pero sa sandaling magtagpo ang mga mata namin ng lalaking nakatayo sa may pinto, parang biglang huminto ang ikot ng mundo ko.

Suot ang kaniyang mamahaling navy blue suit, mas lalong naging matikas at makapangyarihan ang tindig ni Santiago Elizalde. Wala na ang gasa sa kaniyang mukha. Ang kaniyang mga mata ay malinaw, matalas, at nakatitig ngayon nang direkta sa akin.

"Sino ka?" tanong ni Santi, malalim at baritono ang boses na agad nagpataas ng balahibo ko sa braso.

Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko sa sobrang kaba, habang pilit kong iniiwas ang tingin ko sa kaniya para hindi niya mapansin ang panginginig ng aking mga labi.