CHAPTER 4

TALIA POV

Nakalapat ang mga talampakan ko sa sahig pero pakiramdam ko ay lumulutang ako sa kaba. Si Santi. Limang taon kong pinaghandaan ang pinto ng pagkakataon na baka makita ko siya ulit, pero walang kahit anong mental preparation ang sapat kapag kaharap mo na ang lalaking nagpabago ng buhay mo.

Mas matikas siya ngayon. Mas seryoso. Ang mga mata niyang dati ay walang buhay at nakatakpan ng gasa ay nakatitig sa akin nang may matinding awtoridad.

"Sino ka?" ulit niya. Mas lumalim ang baritono ng boses niya, bawat pantig ay may bigat na nagpapakaba sa akin.

Huminga ako nang malalim bago tumayo nang diretso. Pinilit kong huwag manginig ang mga tuhod ko. Ibang-iba na ako ngayon. Hindi na ako ang nursing student na naka-unipormeng kupas. Propesyonal na ako.

"Good morning, Sir. Ako po si Talia Soler, ang bagong Child Behavior Therapist ni Liam," sagot ko. Sinadya kong lakasan nang kaunti ang boses ko para magtunog pormal, pero pinanatili ko ang malumanay na tono para hindi mabigla si Liam na nasa likod ko ngayon.

Natigilan si Santi. Nakita ko ang bahagyang pag-kunot ng noo niya habang nakatitig sa mukha ko. Pamilyar ang reaksyon na 'yon—para siyang nakarinig ng multo. Lumapit siya nang dalawang hakbang kaya mas lalo kong naamoy ang kaniyang pabango. Kung dati ay amoy alak at gamot siya, ngayon ay amoy mamahaling wood at citrus na siya. Katas ng tagumpay at kapangyarihan.

"Talia..." pag-uulit niya sa pangalan ko, tila tinitimbang ang bawat titik nito sa dila niya. "The attorney said your name is Lia."

"Lia po ang palayaw ko, Sir. Pero Talia po ang nakalagay sa lisensya ko," sagot ko agad, pilit na hindi nagpapakita ng kahit anong emosyon.

*Salamat na lang talaga at hindi ko binanggit ang pangalan ko noong nurse mo pa ako,* isip-isip ko. Sa kaniya, isa lang akong 'anino.' Wala siyang mukha o pangalang panghahawakan mula sa nakaraan kundi ang kasinungalingan ni Chantal.

Tumingin si Santi kay Liam na ngayon ay mahigpit na nakahawak sa laylayan ng slacks ko. Nagulat yata siya na sa loob ng isang oras ay nakuha ko agad ang tiwala ng pamangkin niya. Pagkatapos ay ibinalik niya ang matalas niyang tingin sa akin.

Habang naglalakad siya paitaas, mabilis niyang nilagpasan ang gilid ko para lapitan si Liam. Pero sa sandaling dumaan siya, huminto siya nang bahagya. Nakita kong umawang ang mga labi niya at marahan siyang dumaing, huminga nang malalim na parang may inaamoy sa hangin.

Ginamit ko ang paborito kong lavender at vanilla lotion kaninang umaga. Iyon ang nakasanayan ko, at hindi ko narealize na malaking pagkakamali pala 'yon.

Biglang lumingon si Santi sa akin. May kakaibang tindi sa mga mata niya ngayon—halo ng lito, galit, at pagka-shock. Bago pa ako makahakbang palayo, mabilis niyang hinawakan ang braso ko. Mahigpit ang hawak niya, sapat para mapasinghap ako pero hindi para masaktan.

"Sir Santiago, nasasaktan po ako," saway ko, sinusubukang bawiin ang kamay ko pero hindi siya natitinag.

"Sino ka talaga?" tanong niya, mas mababa ang boses ngayon, parang nanginginig na ewan. Nilapit niya ang mukha niya sa akin, sapat para makita ko ang maliliit na gintong tuldok sa kaniyang mga brown na mata. "Bakit pamilyar sa akin ang boses mo? At ang amoy mo... where did you get that scent?"

"G-Galing po sa mall ang lotion ko, Sir. Marami pong bumibili niyan," pagsisinungaling ko habang mabilis na lumalabas ang pawis sa noo ko. *Lord, please, huwag mo akong i-buko rito.* "Tungkol naman sa boses ko, normal lang naman po ang boses ko para sa isang therapist. Sanay po akong magsalita nang malumanay."

Tinitigan niya ako nang matagal, parang may hinahanap sa mga mata ko na hindi niya makita. Ang tindi ng tensyon sa pagitan naming dalawa, parang may kuryenteng dumadaloy sa hangin. Kung alam mo lang, Santi. Kung alam mo lang kung sino ang totoong kayakap mo gabi-gabi limang taon na ang nakararaan.

"Santiago! What is taking you so long? Sabi mo titingnan mo lang si Liam—"

Naputol ang eksena nang pumasok si Chantal sa kwarto. Naka-designer dress siya, kompleto ang alahas, at may bitbit na mamahaling handbag. Pero nang makita niya kaming dalawa ni Santi na magkadikit, agad na napalitan ng asidong mukha ang kaniyang reaksyon.

Mabilis kong binawi ang braso ko nang lumuwag ang hawak ni Santi dahil sa gulat.

"Sino ang babaeng 'yan?" maanghang na tanong ni Chantal, itinuro ako gamit ang kaniyang mahabang kuko na may pulang nail polish. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

Nakahinga ako nang maluwag dahil mukhang hindi niya rin ako namukhaan. Limang taon na ang nakalipas, at noong huli kaming magkita ay umiiyak ako, magulo ang buhok, at mukhang kawawa. Ngayon, maayos ang pananamit ko at may kumpiyansa na sa sarili. Para sa kaniya, isa lang akong random na trabahador na dumaan sa buhay nila.

"Siya ang bagong therapist ni Liam, Chantal. Si Ms. Soler," maikling sagot ni Santi, bumalik na naman ang malamig at walang emosyong mukha niya.

"Ah, the therapist. Sabi ko naman sa 'yo, 'di ba? We don't need these people. Sayang lang ang pera, hindi naman nagsasalita ang batang 'yan," iritableng sabi ni Chantal sabay sulyap kay Liam na parang nadidiri.

Kumuyom ang kamao ko sa gilid ko. Walang pinagbago ang babaeng ito. Napakasama pa rin ng ugali. Naawa ako kay Liam dahil ito ang kasama niya sa mansyon araw-araw.

"Chantal, sapat na. Ms. Soler is doing a good job. Tumingin ka sa sahig, nag-do-drawing na si Liam," seryosong depensa ni Santi na ikinagulat ko.

Napatingin si Chantal sa drawing pad at mas lalong naasar nang makitang totoo ang sinabi ng fiancé niya. Tumingin siya sa akin nang masama, bago lumapit kay Santi at kumapit sa braso nito.

"Whatever. Anyway, let's go, babe. May lunch date pa tayo kasama ang mga board members ng kumpanya. I don't want to be late," paglalambing niya habang hinihila si Santi palabas.

Bago sumunod si Santi, lumingon muna siya sa akin sa huling pagkakataon. Walang salita pero ang lalim ng tingin niya, tila ba nag-iwan ng babala na hindi pa tapos ang pag-uusap naming dalawa.

Nang magsara ang pinto, tuluyan na akong napaupo sa sahig sa tabi ni Liam. Doon lang ako nakahinga nang maluwag. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko sa sobrang takot. Muntik na. Isang maling galaw ko lang kanina, baka nabisto na ako.

Humarap ako kay Liam at pilit na ngumiti para hindi niya mapansin ang kaba ko.

"O, Liam... ipagpatuloy na natin ang pag-drawing natin sa robot, ha?" sabi ko habang inaayos ang mga krayola sa sahig.