CHAPTER 2 The Morning After

Tahimik ang buong kwarto.

Tanging mahinang tugtog ng orchestra mula sa ibaba ang pumapasok sa loob ng silid.

"Sir..."

Mahinang tawag ni Sofia habang inalalayan si Alexander papunta sa kama.

Halatang hilo pa rin ito.

His eyes were barely open.

"I'm okay..." mahina niyang sabi.

"No, you're not," napailing si Sofia. "You drank too much."

Napangiti si Alexander.

"You're... brave."

"H-Ha?"

"Everyone keeps acting perfect around me."

He looked at her for a few seconds.

"But you don't."

Natahimik si Sofia.

Hindi niya alam kung anong isasagot.

Hindi rin niya alam kung bakit ang bilis ng tibok ng puso niya.

Unang beses niya lang makita ang binata, pero pakiramdam niya ay ibang-iba ito sa mga kuwento ng mga tao.

Hindi ito mukhang mayabang.

Mukha lang itong... pagod.

At malungkot.

"I'll get going, Sir," mahina niyang sabi.

Tatalikod na sana siya nang biglang mawalan ng balanse si Alexander.

"Whoa—"

Agad niya itong sinalo.

Napaupo silang dalawa sa gilid ng kama.

"I'm sorry," bulong ni Alexander.

"It's okay."

Napabuntong-hininga si Sofia.

"Bakit ba kasi ang hilig n'yong mga mayayaman uminom nang sobra?"

Napatawa nang mahina si Alexander.

"You sound like my mom."

"Good."

That made him smile.

For the first time that night...

A genuine smile.

Hindi napigilang mapangiti rin ni Sofia.

Sa loob ng ilang minuto, nagkuwentuhan lang sila.

Simple lang.

Hindi tungkol sa negosyo.

Hindi tungkol sa pera.

Alexander asked about the flowers in the garden.

Sofia happily answered.

She told him how she loved planting roses with the old gardener.

How she secretly fed the stray cats hiding behind the mansion.

How every Christmas, the staff celebrated together in the servants' quarters.

Alexander listened.

Tahimik lang.

Pero ramdam niyang matagal na siyang hindi nakakaramdam ng ganitong katahimikan.

"This mansion..." he whispered.

"It never really felt like home."

Napatingin si Sofia sa kanya.

"Maybe because you've been away for so long."

"Maybe."

Nagkaroon ng ilang segundong katahimikan.

Sa labas ng bintana...

Nagsimula ang fireworks display.

Makukulay na ilaw ang nagliwanag sa madilim na langit.

Napalingon si Sofia.

"Ganda..."

Alexander wasn't looking at the fireworks.

He was looking at her.

"You have a beautiful smile."

Napatigil si Sofia.

"Sir..."

Biglang umiwas siya ng tingin.

"Wala pong nagsasabi sa akin n'yan."

"They should."

Hindi na alam ni Sofia ang gagawin.

Pakiramdam niya ay lalong umiinit ang pisngi niya.

Tumayo siya.

"I should leave."

Tumayo rin si Alexander, ngunit bahagya itong nahilo.

Napahawak siya sa balikat ni Sofia para hindi matumba.

Their faces were suddenly close.

Too close.

Pareho silang natigilan.

Neither of them moved.

Alexander softly whispered,

"...Don't go yet."

Napakagat-labi si Sofia.

Alam niyang dapat siyang umalis.

Pero sa mga sandaling iyon...

Hindi niya makita ang malamig na billionaire.

Ang nakikita niya ay isang lalaking pagod, nalilito, at naghahanap ng taong makakausap.

Unti-unti siyang ngumiti.

"I'll stay... until you fall asleep."

Alexander nodded.

"Thank you."

Hindi nagtagal, nakatulog din siya.

Tinakpan siya ni Sofia ng kumot.

Mahina siyang nagpaalam.

"Good night... Young Master."

Bago siya tuluyang lumabas ng kwarto, muli niyang nilingon ang natutulog na binata.

Hindi niya alam kung bakit...

Pero pakiramdam niya, may bahagi ng puso niyang naiwan sa kwartong iyon.

Kinabukasan...

Sinag ng araw ang tumama sa mukha ni Alexander.

Napangiwi siya habang dahan-dahang dumilat.

"My head..."

Napahawak siya sa sentido.

Unti-unti niyang inalala ang nangyari kagabi.

The party.

The drinks.

The fireworks.

Then...

A girl.

A soft voice.

A sweet smile.

At isang amoy ng jasmine perfume.

Mabilis siyang napaupo.

"There was someone here..."

Napatingin siya sa bedside table.

May isang basong tubig.

At isang maliit na note.

"Please drink this when you wake up. You'll feel better."

Walang pangalan.

Napakunot-noo siya.

Sino ang nag-iwan nito?

Samantala...

Sa kusina ng mansion...

Tahimik na naghahanda ng almusal si Sofia.

Mukha siyang normal.

Pero ang isip niya ay nasa itaas pa rin.

"Hoy."

Walang sagot.

"Sofia."

Tahimik pa rin.

"Sofia!"

"H-Ha?!"

Napatawa si Mia.

"Saan ka ba naglalakbay?"

"Wala."

"Sigurado?"

Tumawa si Sofia.

"Nag-iisip lang."

"Baka si Young Master iniisip mo."

"Ano ba!"

Namula ang pisngi niya.

Lalong tumawa ang buong kusina.

Hindi niya alam...

Sa second floor...

Nakatayo si Alexander sa balkonahe.

Tanaw niya ang hardin.

At sa di kalayuan...

Nakita niyang tumatawa si Sofia kasama ang ibang mga maid.

Hindi niya maipaliwanag.

Pero nang makita niya ang simpleng ngiti nito...

Parang may kung anong pamilyar na bumalik sa isip niya.

"...Why do I feel like I've seen that smile before?"

Sa likod niya...

Tahimik na nakatingin si Victoria Beaumont.

Hindi niya namalayan ang tingin ni Alexander kay Sofia.

Pero may kutob siyang...

May nagsisimula nang hindi niya magugustuhan.

End of Chapter 2