CHAPTER 3 The Smile I Can't Forget

"Young Master, your coffee."

Maingat na inilapag ni Sofia ang isang tasa ng black coffee sa mesa sa mini office ni Alexander.

Hindi siya nag-angat ng tingin.

Ayaw niyang magtagal.

Ayaw niyang maalala ang nangyari kagabi.

"Thank you."

Mahina lang ang sagot ni Alexander.

Pero hindi siya umalis agad.

May kung anong pumipigil sa kanya.

"Miss..."

Napahinto si Sofia.

"Yes, Sir?"

"What's your name?"

Parang huminto ang mundo niya.

Hindi ba siya kilala?

Anim na taon na siyang nagtatrabaho sa mansion.

"S-Sofia, Sir."

"Sofia..." marahang ulit ni Alexander.

The name sounded familiar.

But he couldn't remember why.

"You've been working here long?"

"Almost six years."

Alexander nodded.

"I see."

Tahimik na yumuko si Sofia.

"If there's nothing else, Sir... I'll go now."

"Wait."

Napahawak siya sa tray.

"Yes?"

Alexander looked at her carefully.

Hindi siya nakatitig dahil attracted siya.

May hinahanap lang siya.

Something...

Someone.

"Do you always wear jasmine perfume?"

Nanlaki ang mga mata ni Sofia.

"H-Ha?"

"Jasmine."

"I smelled it last night."

Napalunok siya.

Hindi niya alam kung anong isasagot.

Hindi naman talaga perfume ang gamit niya.

Mahilig lang siyang maglagay ng jasmine oil sa buhok dahil iyon ang paborito ng nanay niya.

"Sometimes... Sir."

Alexander leaned back on his chair.

"I knew it."

Lumakas ang tibok ng puso ni Sofia.

"Please... don't remember."

"Not yet."

Paglabas niya ng opisina, agad siyang napasandal sa pader.

"Hinga..."

"Hinga lang, Sofia."

Lumapit si Mia habang may hawak na basket ng bagong plantsa na mga tuwalya.

"Hoy."

"Bakit parang nakakita ka ng multo?"

Umiling si Sofia.

"Wala."

"Hindi ako naniniwala."

Bigla nitong pinisil ang pisngi niya.

"Ikaw ha... lagi kang pula ngayon."

"Ano ka ba!"

"Teka..."

Napangisi si Mia.

"Huwag mong sabihing crush mo si Young Master."

"Hoy!"

Mahina niyang hinampas ang braso nito.

"Baka marinig ka!"

"Eh ano ngayon? Gwapo naman talaga."

Napailing si Sofia.

"Tsaka impossible."

"Why?"

"Tingnan mo naman siya."

"Billionaire."

"Tapos ako?"

"Isa lang akong maid."

Ngumiti siya, pero may lungkot sa mga mata niya.

"Hindi kami bagay."

Hindi niya alam na sa kabilang hallway...

May isang taong nakarinig ng lahat.

Victoria Beaumont.

Tahimik siyang nakatayo habang nakahalukipkip.

She smirked.

"At least alam mo ang lugar mo."

Pero may isang bagay na napansin si Victoria.

Hindi nagsisinungaling ang mga mata ni Sofia.

Hindi ito mukhang gold digger.

At iyon ang mas kinatatakot niya.

Because sometimes...

The most dangerous rivals...

...are the ones who don't even know they're competing.

Sa kabilang banda...

Nakaupo pa rin si Alexander sa opisina.

Hindi siya makapag-focus sa laptop.

Paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang isang ngiti.

A soft voice.

Jasmine.

And the name...

Sofia.

He slowly stood up and looked out the floor-to-ceiling window.

Down in the garden, he saw Sofia laughing while helping the gardener trim the white roses.

For the first time in years...

Alexander found himself smiling without realizing it.

"What is it about you...?"

Mahina niyang bulong.

"I feel like..."

"...I've been looking for you."

Kinahapunan...

Abala si Sofia sa pagdidilig ng mga puting rosas sa hardin ng Kingston Mansion. Isa iyon sa mga paborito niyang gawain.

"Good afternoon, Mang Ben!" masigla niyang bati sa matandang hardinero.

"Good afternoon, hija. Mukhang good mood ka ah."

Napangiti si Sofia.

"Ganito lang talaga ako."

"Basta huwag mong kalimutan ang puso mo."

Napakunot-noo siya.

"Ha?"

Tumawa lang si Mang Ben.

"Balang araw, maiintindihan mo rin."

Hindi pa man nakakasagot si Sofia, isang malamig na boses ang pumutol sa usapan.

"So this is where you've been."

Lumingon silang dalawa.

Nakatayo roon si Victoria Beaumont, elegante sa suot nitong cream-colored dress at mamahaling high heels.

Agad na yumuko si Sofia.

"Good afternoon, Miss Victoria."

Victoria smiled.

Pero hindi umabot sa mga mata niya ang ngiti.

"Sofia, right?"

"Yes, Miss."

Lumapit ito hanggang halos magkatapat na sila.

"I heard you've been working here for years."

"Opo."

"Then you should know the rules."

Napatingin si Sofia.

"Excuse me, Miss?"

Victoria lowered her voice.

"Stay away from Alexander."

Parang nanlamig ang paligid.

"S-Sorry?"

"He's my fiancé."

"I know, Miss."

"Good."

Victoria glanced at Sofia's simple maid uniform.

"You may have everyone's attention because you're cheerful..."

"...but don't mistake kindness for affection."

Nanatiling tahimik si Sofia.

Hindi siya sumagot.

Hindi siya lumaban.

"I understand, Miss."

Victoria nodded in satisfaction.

"I'm glad."

Pagkaalis nito, napabuntong-hininga si Sofia.

Mahina siyang napangiti.

"Hindi ko naman inaagaw ang kahit sino..."

Pero kahit sinabi niya iyon, may kirot siyang naramdaman sa dibdib.

Hindi niya alam kung bakit.

Samantala...

Sa second floor...

Katatapos lang ng online meeting ni Alexander.

Pagod niyang hinubad ang necktie.

Nang mapatingin siya sa bintana, nakita niyang paalis na si Victoria habang nakatungo naman si Sofia sa hardin.

Something didn't feel right.

Lumabas siya ng opisina.

Pagbaba niya sa hardin, nadatnan niyang mag-isa na lang si Sofia.

"You're still working?"

Nagulat si Sofia.

"Y-Young Master!"

Napayuko siya.

"Opo, Sir."

Alexander glanced at the roses she was watering.

"You take good care of these."

Napangiti si Sofia.

"They bloom better when someone takes time for them."

Alexander looked at her.

"Is that how you see people too?"

Napatigil siya.

"H-Ha?"

"If someone gives them time..."

"...they become better?"

Sofia smiled softly.

"I think everyone deserves someone who believes in them."

Tahimik na napatitig si Alexander.

Hindi niya alam kung bakit...

Pero pakiramdam niya, matagal na niyang gustong marinig ang mga salitang iyon.

Biglang tumunog ang cellphone ni Alexander.

It was his mother.

"Alexander, your father is waiting."

"I'll be there."

Pagkababa niya ng tawag, muli siyang tumingin kay Sofia.

"Thank you."

Nagtaka si Sofia.

"For what, Sir?"

Alexander smiled faintly.

"I'm not sure."

"But talking to you..."

"...makes me feel lighter."

Hindi na nakasagot si Sofia.

Tahimik lang niyang pinanood ang binata habang papalayo.

At sa hindi niya inaasahan...

Napangiti rin siya.

Mula sa terrace...

May isang pares ng matang tahimik na nakamasid.

Victoria.

Mahigpit ang pagkakahawak niya sa railing.

"Interesting..."

Mahina siyang natawa.

"So he's smiling because of a maid."

Lumapit ang kanyang assistant.

"Miss Beaumont?"

Victoria's expression turned cold.

"I want everything about Sofia Reyes."

"Her family."

"Her past."

"Her weaknesses."

The assistant nodded.

"Yes, Miss."

Victoria looked back toward the garden where Sofia was happily watering the flowers.

"You may not be after Alexander..."

"...but if he starts falling for you..."

"I'll make sure you disappear from this mansion."

Sa ibaba, walang kaalam-alam si Sofia na nagsisimula na palang baguhin ng tadhana ang buhay niya.

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon...

Alexander Kingston couldn't stop thinking about a single person.

Not his company.

Not his arranged marriage.

But...

the maid with the warm smile.

End of Chapter 3