CHAPTER 4 A Place You Don't Belong

Kinabukasan...

Alas-sais pa lang ng umaga, gising na ang buong staff ng Kingston Mansion.

Sa kusina, abala ang lahat sa paghahanda ng almusal.

"Ano'ng ulam natin ngayon?" tanong ni Mia habang nagbabalat ng patatas.

"French toast, bacon, omelet, saka fruit platter," sagot ng chef.

Napailing si Mia.

"Grabe... pang-isang linggo na 'yan sa bahay namin."

Napatawa ang lahat.

Si Sofia naman ay tahimik na naghihiwa ng strawberries.

"Hoy."

Tinapik siya ni Mia.

"Bakit parang wala ka sa sarili?"

"Wala naman."

"Sure ka? Simula dumating si Young Master, parang lagi kang lutang."

Napailing si Sofia at natawa.

"Ikaw talaga."

Pero sa totoo lang...

Tama si Mia.

Hindi na mapakali ang puso niya.

Tuwing nakikita niya si Alexander, naaalala niya ang gabing hindi niya dapat iniisip.

Hindi niya alam kung bakit...

Pero habang pilit niyang iniiwasan ang binata, parang lalo naman silang pinagtatagpo ng tadhana.

Sa dining hall...

Tahimik na umiinom ng kape si Alexander habang binabasa ang business reports.

Nasa tapat niya si Victoria.

"So..." she smiled.

"What are your plans today?"

"I have meetings."

"All day?"

"Yes."

Victoria sighed.

"You've only been back for two days."

"You should spend time with me too."

Alexander closed the folder.

"I'll make time."

"Soon."

Hindi man lang siya tumingin dito.

Napahigpit ang hawak ni Victoria sa kutsara.

Hindi niya gusto ang malamig na pakikitungo ni Alexander.

Pero mas hindi niya gusto ang isang bagay na napansin niya.

Sa tuwing dadaan si Sofia sa dining hall...

Saglit na napapatingin si Alexander.

Mabilis lang.

Pero sapat para mapansin niya.

Matapos ang almusal...

Tinawag ni Mrs. Delia si Sofia.

"Sofia."

"Yes, Ma'am?"

"Young Master requested coffee."

Napakunot-noo siya.

"Ako po?"

"Yes."

"Ikaw mismo."

Napalunok si Sofia.

"Okay po."

Kinuha niya ang tray na may mainit na black coffee.

Habang paakyat siya sa second floor, paulit-ulit niyang kinakausap ang sarili.

"Calm down."

"Trabaho lang 'to."

"Huwag kang kabahan."

Huminto siya sa harap ng opisina.

Knock... knock...

"Come in."

Dahan-dahan niyang binuksan ang p***o.

Alexander was standing near the large window, wearing a white dress shirt with the sleeves rolled up.

Hindi ito naka-suit ngayon.

Mas simple.

Pero mas lalo siyang gwapo.

Napailing si Sofia.

"Ano ba, Sofia!"

Lumapit siya at inilapag ang tasa.

"Your coffee, Sir."

"Thank you."

Tahimik na sana siyang aalis...

Nang biglang magsalita si Alexander.

"Sofia."

Napahinto siya.

"Yes, Sir?"

Alexander looked at her for a few seconds.

"Do you always smile?"

Nagulat siya sa tanong.

"H-Ha?"

"I've never seen you without one."

Napangiti siya.

"My mother always said..."

"'Life is already hard. So if you can make someone smile, do it.'"

Alexander slowly smiled.

"She sounds wise."

"She is."

May lungkot na dumaan sa mukha ni Sofia.

"Even though she's no longer here."

Natahimik si Alexander.

"I'm... sorry."

"It's okay, Sir."

Hindi niya alam kung bakit...

Pero gusto niyang magkuwento sa lalaking nasa harapan niya.

At ganoon din si Alexander.

For the first time in years...

He wasn't talking to someone because of business.

He was talking to someone who expected nothing from him.

Biglang tumunog ang cellphone ni Sofia.

Nagulat siya.

"Naku!"

"Sorry po!"

Mabilis niyang pinatay ang alarm.

Napatawa si Alexander.

"What's so funny?" tanong niya.

Namula si Sofia.

"Reminder ko po 'yan..."

"For what?"

"To feed the stray cats."

Alexander blinked.

"You set an alarm..."

"...for cats?"

"Opo."

"Baka magtampo sila."

Hindi napigilan ni Alexander.

Tumawa siya.

A real laugh.

Malakas.

At totoo.

Napatingin si Sofia kay Alexander na ngayon lang niya narinig na tumawa nang ganoon.

Hindi niya napigilang matawa rin.

"Sir... natawa talaga kayo?"

Alexander cleared his throat at bahagyang umayos ng tayo.

"I guess I did."

"Akala ko po hindi kayo marunong ngumiti."

He raised an eyebrow.

"Is that what people say about me?"

Namilog ang mga mata ni Sofia.

"Ay... hindi ko po sinabi 'yon!"

"So narinig mo lang?"

"Ano po kasi..."

Nagkamot siya ng batok.

"...medyo."

Hindi na napigilan ni Alexander ang muling pagngiti.

"I'll pretend I didn't hear that."

Pareho silang natawa.

Hindi nila namalayang...

May isang taong nakatayo sa bahagyang nakabukas na p***o.

Victoria.

Mahigpit ang pagkakahawak niya sa designer handbag.

Hindi siya makapaniwala sa nakikita.

Alexander Kingston...

The man who barely smiled...

...was laughing with a maid.

Tahimik siyang umalis bago pa siya mapansin.

Pero sa bawat hakbang niya, lalo siyang napupuno ng selos.

Pagkatapos ihatid ang kape, bumalik si Sofia sa kusina.

"Ayan na!" sigaw ni Mia.

"Oho! Ang tagal mo!"

"Nagkuwentuhan ba kayo ni Young Master?"

Namula agad si Sofia.

"Hindi ah!"

"Sinungaling."

Tinukso siya ng ibang maid.

"Baka next time, ikaw na ang maging Mrs. Kingston!"

"Huwag nga kayong ganyan."

Tumawa si Sofia, pero agad ding umiling.

"Impossible 'yon."

Tahimik siyang nagpatuloy sa paghuhugas ng mga pinggan.

Hindi niya sinabi sa kanila na habang kausap niya si Alexander...

Pakiramdam niya ay komportable siya.

Parang matagal na silang magkakilala.

At iyon ang kinatatakutan niya.

Bandang tanghali...

Tinawag ni Mr. Kingston ang lahat ng staff sa grand living room.

Nagkatinginan ang mga kasambahay.

"Bakit kaya?"

"Wala naman tayong nagawang mali."

Isa-isang pumila ang lahat.

Sa gitna ng sala ay nakaupo ang buong Kingston family.

Kasama si Victoria.

Tumayo si Mr. Kingston.

"Tomorrow evening, we will host another exclusive dinner for our business partners."

"I expect everything to be perfect."

"Yes, Sir!" sabay-sabay na sagot ng staff.

Biglang nagsalita si Victoria.

"If I may..."

Lumingon ang lahat sa kanya.

"I'd like to choose one maid to personally assist me during the dinner."

Ngumiti siya.

Pero may kakaiba sa mga mata niya.

"I choose..."

Sandaling tumigil ang tingin niya bago dahan-dahang ngumiti.

"...Sofia."

Nagulat ang lahat.

"Me... Miss?"

"Yes."

Victoria stood gracefully.

"I heard you're the most hardworking maid here."

"I want you by my side the whole evening."

Napalunok si Sofia.

"O-Okay po."

Tahimik lang si Alexander, pero napansin niyang bahagyang namutla si Sofia.

May kutob siyang hindi iyon simpleng request.

Pagkatapos ng meeting...

Naglalakad si Sofia sa hallway nang marinig niya ang boses ni Victoria.

"Sofia."

Agad siyang huminto.

"Yes, Miss?"

Lumapit si Victoria hanggang halos magkatapat na sila.

"You should feel honored."

"Opo."

"But don't misunderstand."

Napakunot-noo si Sofia.

"I'm giving you this opportunity..."

"...because I want to see if you're really as good as everyone says."

Ngumiti siya.

"One mistake..."

"...and you're out."

Hindi na nakapagsalita si Sofia.

Tahimik lang siyang yumuko.

"I understand, Miss."

Pagkaalis ni Victoria, napabuntong-hininga siya.

"Lord..."

"Sana wala akong magawang mali."

Hindi niya alam...

Mula sa kabilang dulo ng hallway...

Narinig ni Alexander ang huling bahagi ng usapan.

Hindi malinaw ang lahat ng sinabi ni Victoria.

Pero nakita niya ang takot sa mga mata ni Sofia.

At sa unang pagkakataon...

May naramdaman siyang pagnanais na protektahan siya.

Hindi niya maintindihan kung bakit.

Habang pinagmamasdan niya ang papalayong si Sofia, muling bumalik sa isip niya ang isang alaala.

Isang mahinang boses.

Isang matamis na ngiti.

At ang amoy ng jasmine.

Mahina siyang napabulong,

"...Who are you, really?"

Sa ibaba, walang kaalam-alam si Sofia na unti-unti nang binubuo ni Alexander ang mga piraso ng gabing pilit niyang inaalala.

At samantalang lumalalim ang kanyang pag-uusisa...

Mas lalo namang tumitindi ang galit ni Victoria.

Dahil alam niyang kapag natuklasan ni Alexander ang katotohanan...

Baka mawala sa kanya ang lalaking matagal na niyang inaangkin.

End of Chapter 4