Chapter 2: Divorce

Galit na hinambalos ni Damian ang lamesa habang matalim ang tingin sa nakababatang kapatid na si Zarayah.

"Ano itong mga naririnig kong kalokohan na pinaggagagawa mo?" mabangis nitong tanong sabay hagis sa mga larawan sa harap ng dalaga. "Hindi ka naman dating ganyan ah? Ano bang nangyayari sa iyo? Ni hindi ka na pumapasok sa opisina. Natambak na ang mga projects na dapat ay inaasikaso mo. Gimik dito, gimik doon. Ni hindi ka na makausap nang matino! Ano bang problema mo?"

Dumako ang tingin ni Zara sa mga nagkalat na larawan sa sahig. May hangover pa siya pero alam niyang kuha iyon sa bar na pinuntahan nilang magpipinsan kagabi. Mukha siyang pariwarang babae sa mga larawan, kung sino-sinong mga lalaki ang kahalikan niya.

"Nakikinig ka ba?!" bulyaw ni Damian sa kapatid nang makitang wala man lang itong reaksiyon. "Alam mong tatakbo bilang senador si Dad sa susunod na eleksyon pero heto ka at dinudungisan mo ang pangalan niya!"

Isang mapaklang tawa ang pinakawalan ng dalaga. Sa nanliliit na mga mata ay tinitigan niya ang kapatid. "Dinudungisan? Alam ng mga tao na ganito ako bago ko nakilala si Ethan. Kung may dudungis man sa pangalan ni Dad ay siya rin mismo! Imagine, bukod sa atin ay may iba pala siyang anak sa labas? Gusto pa niya itong kilalanin at ipakilala sa publiko. Siguradong pagpyepyestahan siya ng mga media kaya hindi na ako magtataka kung matatalo siya sa kanyang kandidatura!"

"Huwag mong ibahin ang usapan! Ikaw ang pinag-uusapan natin dito, Zara!"

Nang-iinsultong tumawa ang dalaga. "Ayaw mong pag-usapan? Oo nga pala, 'no? Kasabwat ka nga pala ni Dad sa pagtatago ng kanyang sekreto. Pinagtulungan niyo kami ni Mommy!"

"I didn't!" pagtatanggol ni Damian sa sarili. Inaamin niyang itinago niya ang lihim na iyon hindi upang saktan ang kanilang ina kundi para mapanatili ang kaayusan ng kanilang pamilya. Noong nakaraang taon lang niya iyon aksidenteng nalaman. Nagalit siya at namuhi sa ama. Kinausap niya ito na huwag nang palakihin pa ang kasalanan nito ngunit heto at gumagawa ng desisyon na hindi man lang nito pinag-iisipan nang mabuti!

"Tingnan mo ngayon kung gaano ka-depress si Mommy!" panunumbat pa ni Zara.

Ilang araw nang wala ang kanilang magaling na ama. Ang sabi ay nagkaproblema raw ang branch nila sa Norte. Ngunit hindi siya naniniwala. Tiyak na kasama nito ang bastarda nitong anak.

"Huwag mo akong sisihin!" ganti naman ni Damian sa kapatid. Naaawa siya sa kanilang ina pero wala naman siyang magagawa. Ayaw siya nitong kausapin ni makita na para bang kasalanan pa niya ang kasalanan ng ama.

"Ayusin mo ang sarili mo, Zara. Hindi ka na bata."

Padabog na nilisan ni Zara ang opisina ng kapatid. Nakapambahay lang siya at pinagtitinginan siya ng mga trabahante. Hindi pa lumalabas ang baho ng kanilang ama ngunit nagkalat naman ang balita tungkol sa pambabae ng kanyang asawa. At ang pagkawala nito ng halos isang linggo ay lalong nagpatibay sa mga kumakalat na balita.

"Kawawa naman si ma'am Zarayah. Gustong-gusto ni sir Ethan na magkaanak sila kaya siguro naghanap ito ng ibang babae. Totoo siguro ang tsismis noon kaya hindi siya mabuntis-buntis. Ang ganda-ganda niya, baog naman pala."

Baog?!

Halos magpanting ang tenga ni Zara nang marinig ang mahinang bulong na iyon. Matalim ang mga mata na nilapitan niya ang kumpol ng mga empleyado.

"Ano ulit yung sinabi mo? Pakiulit nga, miss," aniya sa mapanganib na boses.

Kita niya ang pagbadha ng takot sa mga mata ng mga ito lalo na sa empleyadong nang-insulto sa kanya.

"S-Sorry po, ma'am Zarayah.." nanginginig nitong paghingi ng tawad.

Tiningnan ng dalaga ang oras sa pambisig na relo at lalong nairita. Imbes na harapin ang mga tsismosa ay kinausap niya ang head ng department na kanina pa nakatayo sa gilid at lunok nang lunok sa takot.

"Hindi pa break pero mukhang madaming oras ang mga ito na pag-usapan ang buhay ng ibang tao," turo niya sa mga babaeng nakatungo ang ulo.

"P-Pasensya na po, ma'am Zarayah. Hindi na po ito mauulit. Ako na po ang bahala sa kanila."

"We don't tolerate tardiness here in our company," aniya sa ma-awtoridad na boses. "Suspend them for a week. Gawin mong isang buwan sa babaeng nasa gitna."

Hindi na pinakinggan ni Zara ang pagmamakaawa ng mga ito at nagtuloy-tuloy sa pag-alis. She can be heartless kapag napuno talaga siya.

Mabilis ang patakbo niya sa kanyang sasakyan pauwi. Pigil-pigil niya ang mga luha nang hindi pa rin niya matawagan si Ethan. Mahigit isang linggo na itong hindi umuuwi simula nang pag-aaway nila. Laging out of reach ito kapag tinatawagan. Halos mamatay siya sa kaiisip na kasama nito ang babae nito at nagpapakasaya habang siya ay nandito at nagdurusa.

Party dito, party doon ang ginagawa niya upang makalimot. Wala na rin siyang ganang magtrabaho. Galit na galit siya. Kay Ethan at sa kanyang ama.

"Mom, please. Kumain naman po kayo," pagmamakaawa niya sa kanyang ina. Nangangayayat na ito at halos magkulong lang sa kwarto. Nandito rin pansamantala ang kanyang Tita Margareth— kapatid ng kanyang ina upang may kasama ito. Dito na rin siya naglalagi dahil wala namang uuwian sa bahay nila ni Ethan.

"Sige na, Zara. Kumain ka na. Ako na ang bahala kay Cristina."

Napabuntong hininga na lang ang dalaga. Nasa hapag siya nang makatanggap ng mensahe. Halos lumundag siya sa galak nang makitang galing iyon kay Ethan. Nasa bahay na raw ito at gusto siyang makausap.

Halos paliparin niya ang sasakyan. Ito na ang tsansa niyang makausap ito. Aayusin niya ang pagsasama nila. Papatawarin niya ito at kakalimutan niya ang lahat basta humingi lang ito ng tawad.

Ngunit natigilan siya at nalito nang maabutan niya itong nag-iempake ng mga gamit nito. Isinantabi niya iyon at mahigpit itong niyakap mula sa likuran pero labis siyang nasaktan nang bigla itong kumawala.

"I-I miss you. Ayusin na natin ito, please. I'm sorry if nagalit ako—"

Hindi siya nito pinatapos sa pagsasalita at iniabot sa kanya ang isang envelope.

"A-Ano ito?" naguguluhan niyang tanong.

"Open it," walang emosyon nitong sagot.

Binuksan ni Zara ang envelope at inilabas ang laman nun. Nanginig ang kanyang kamay nang malaman kung ano iyon. Biglang namuo ang luha sa kanyang mga mata.

Divorce paper....

"Sign it, Zara. Nagkamali ako na pinakasalan kita. Huwag na sana tayong humantong kung saan pwepwersahin pa kitang pumirma. Gusto kong bumuo ng pamilya at hindi iyon mangyayari kung ikaw ang aking asawa."