Chapter 7: Pang-aakit

Isang linggo na ang nakalipas simula nang mangyari ang insidente kay Zarayah. Isang linggo na rin siyang nananatili sa liblib na lugar dito sa bayan ng San Juan. Hindi rin niyang magawang tumawag sa kanila upang ipaalam ang nangyari sa kanya. Nasira ang cellphone niya at ayaw rin siyang pahiramin ni Carcel ng aparato.

Carcel Escalante.

Napabuntong hininga ang dalaga nang maalala ang lalaki. Sobrang suplado nito. Hindi rin makausap ng tama at laging nakaangil sa kanya. Mabuti naman ang pakikitungo nito sa mga tao dito, nangiti pa ang walang hiya pero siya ay laging supalpal. Kung ayaw nito sa kanya then bakit hindi pa siya paalisin? Ilang beses na siyang nagsabi dito na gusto na niyang umuwi pero hindi pa raw pwede. Hindi rin naman niya alam ang daan pauwi.

"Carcel, nandiyan pa ba siya? Pauwiin mo na. Baka ikaw pa ang mapahamak kapag pinatagal mo pa ang pananatili niya dito."

Mula sa veranda sa second floor ay tumanaw si Zarayah sa ibaba. Natunghayan niya si Rosie at ang dalawa nitong kaibigang si Princess at Mary. Hindi na bago sa kanya ang ganitong tagpo dahil sa isang linggong pananatili niya dito ay halos araw-araw na nandito ang tatlo lalo na si Rosie. Sobrang iiksi rin ang mga suot ng mga ito na para bang may inaakit.

Ayon kay Mang Celso ay mga haciendera raw ang mga ito, galing sa mayayamang angkan sa San Juan kaya hinahayaan lang daw ni Carcel ang mga ito.

Taga pangalaga raw si Carcel ng farm. Ang mga may-ari ay nasa ibang bansa.

"Ayaw ko siyang pag-usapan, Rosie."

Mapasimangot si Zarayah sa narinig na sagot na iyon ng binata. Busy ito sa pagbubuhat ng mga crate ng mangga sa isang truck, habang si Rosie naman ay sunod nang sunod dito na parang hindi napapagod.

Pasimpleng tumingin si Carcel sa ikalawang palapag ng bahay kung saan laging nakatambay si Zarayah. Mabilis itong nagtago nang magtama ang kanilang mga mata na siyang ikinaigting ng kanyang panga.

Nitong mga nakaraaang mga araw ay may naririnig siya sa mga trabahador sa bukid na may umaaligid na mga hindi kilalang kalalakihan, ipinapakita ang larawan ng dalaga at tinatanong kung napadpad ba dito. Nawawala raw at ipinapahanap ng mga magulang. Kaya gustuhin man niyang isako ito pabalik sa bayan ay hindi pa maaari. Hindi siya tanga upang hindi matunugan kung ano ang posibleng nangyayari.

"Carcel," naglalambing na naglambitin si Rosie sa braso ng binata. "Ilang araw na nung huli natin. Hindi pa ba pwede?"

Napatiim bagang ang binata sa tinuran na iyon ng babae. Nangako kasi itong mananahimik basta pagbigyan niya lang ito sa gusto.

"Hindi ngayon, Rosie. Madaming trabaho dito sa bukid. Magde-deliver pa kami ng mga prutas."

"Then kailan? Miss na miss na kita," ungot pa ni Rosie, ang kamay ay mabining humahaplos sa matigas na braso ng binata.

Mula naman sa itaas na veranda, kahit nakatago ay dining na dinig ni Zarayah ang pinag-uusapan ng dalawa. Naririmarim siya sa boses na iyon ng babae na laging nang-aakit. Hindi niya alam kung tungkol saan ang pinag-uusapan ng mga ito.

"Bukas. Mamayang gabi. Ikaw na lang ang pumunta dito dahil pagod ako buong maghapon." Rinig niyang pagsang-ayon ng binata na siya namang ikinatili ni Rosie sa tuwa.

Kinagabihan ay naabutan ni Zarayah ang binata na nagluluto ng hapunan. Wala itong suot na pang-itaas na damit kaya malaya niyang napagmasdan ang maganda nitong katawan mula sa likod. Hindi na bago pa sa kanya ang ganitong tagpo dahil kadalasan ay hindi ito nagdadamit kapag nagkakarga ng mga ani. Kitang-kita ang abs at matitipunong mga braso. Iyon siguro ang dahilan kung bakit laging nakatambay dito sina Rosie. Makinis at maputi pa rin ang kutis nito kahit na laging bilad sa araw.

Ayaw siya nitong paglutuin dahil baka masunog daw niya ang buong bahay. Wala raw itong bilib sa kanya sa mga gawaing bahay. Halata raw kasing buhay prinsesa siya kaya ito na lang daw ang magsisilbi sa kanya.

Masyado siya nitong minamaliit.

"Tatayo ka na lang diyan?" suplado nitong tanong nang mahuli siyang nakatitig dito. Nahimasmasan tuloy siya at ngali-ngaling hampasin niya ito ng kaldero. Bakit ba ang init ng dugo nito sa kanya.

Inihanda niya ang lamesa at katulad ng dati ay walang imikan silang kumain. Dadalawa lang sila sa bahay pero heto at tahimik silang nagbabangayan.

"May galit ka ba sa akin?" hindi na tuloy naiwasan ni Zarayah na itanong.

"Just eat your food. Ayaw ko ng madaldal na babae."

Umawang ang labi ng dalaga sa narinig. Nagtatanong lang naman siya, madaldal na agad?

"Ayaw mo ng madaldal? You should tell that to Rosie, not me. Talak nang talak habang kinukulili ka sa trabaho. Doon ka mainis, hindi sa akin. O baka girlfriend mo siya kaya pinagbibigyan mo?"

Sa sinabing iyon ni Zarayah ay napaangat ng tingin si Carcel at matiim itong tinitigan.

Napalunok ang dalaga nang makita ang madilim nitong mukha. Nagulat din siya dahil bakit ganun ang mga nasabi niya! Hindi nga siya pakialamera ngunit isa naman siyang taklesa!

"It's none of your business if Rosie is my girlfriend or not. Pinatuloy lang kita dito dahil nagpapagaling ka pa. Huwag kang makisawsaw sa mga bagay na wala ka namang kinalaman."

Namula ang mukha ni Zarayah sa pagkapahiya. Bakit ba ang sama ng tabas ng dila ng lalaking ito?

"I told you that I'm already healed! Gusto ko nang umuwi pero ayaw mo akong ihatid!"

"Magsasaka ako. Hindi mo driver."

Padabog na nilisan ni Zarayah ang hapag bago pa niya mahampas ng plato si Carcel. Hindi talaga ito makausap nang maayos! Kung ayaw nitong makita ang pagmumukha niya eh bakit hindi pa siya paalisin?

Alas diyes ng gabi nang maisipan ng dalaga na bumaba upang maligo. Iisa lang ang bathroom sa kabahayan na nasa baba pa. Tiniyak muna niyang tulog na si Carcel dahil kung minsan ay nagpapang-abot sila doon.

Bubuksan na sana ni Zarayah ang pintuan nang kusa iyong bumukas. Umawang ang labi niya nang makita si Carcel na walang damit ni isa! Basang-basa pa ito. At nang dumako pa ang tingin niya sa ibaba ay halos panawan na siya ng ulirat.

"Putangina!" malutong na mura ni Carcel sabay hablot sa tuwalyang naiwan sa labas ng banyo. Mabilis niya iyong itinali sa bewang habang naniningkit ang mga matang nakatingin sa dalagang simpula na ng kamatis ang mukha. Lalong nag-init ang ulo niya....sa ibaba. "Sinisilipan mo ba ako?!"

"H-Hindi!" Todo tanggi naman si Zarayah dahil hindi naman niya talaga ito sinisilipan. "Ikaw itong nagbo-bold sa harap ko! Sinadya mong iwan ang towel mo dito sa labas para kunwari ay naiwan mo para makita kitang ganyan! Sinadya mo ito para akitin ako!"

Pumitik ang ugat sa ulo ni Carcel at sa isang iglap lang ay hawak na niya ang dalaga sa braso at mariin na isinandal sa pader.At sa mapanganib na boses ay nagsalita...

"Watch your word, Zarayah Faith. Dahil baka makalimutan kong may asawa ka na at totohanin na akitin ka."