Chapter 1 - The Night I Finally Walked Away

“Kuya Terrance… u-uhm, okay lang ba talaga na dito muna ako mag-stay ngayong gabi?”

Iyon ang unang narinig ko pagdating ko sa bahay.

Nakahinto pa ang kamay ko sa door knob, gustuhin ko mang buksan agad nag pinto ngunit para bang may nagsasabing dito lang muna ako. Bahagyang nakabukas ang pinto, at mula sa siwang ay tumagos ang liwanag ng chandelier sa sala, kasabay ng isang tanawing matagal ko nang kinatatakutan pero pilit kong binabalewala noon pa man. 

Isang pares ng puting high heels ang maayos na nakapatong sa shoe rack.

Hindi sa’kin, oo. Hindi sa’kin ang high heels na ‘yun. Huminga ako nang malalim bago tuluyang itinulak ang pinto.

At doon ko sila nakita.

Si Althea, ang kapatid ko sa ama, at ang babaeng pilit kong ipinagkakatiwalaan sa loob ng tatlong taon ng kasal ko, ay nakahawak sa braso ng asawa ko. Bahagya siyang nakasandal kay Terrance, parang natural na natural ang puwesto niya roon, na para bang siya ang may karapatan sa asawa ko. 

Hindi niya binitiwan ang braso ni Terrance kahit nakita na niya ako. Tinaasan ko siya ng kilay ngunit hindi yata yun sapat para umalis siya sa tabi nito. 

Parang may humigpit sa dibdib ko, ramdam kong parang sinasakal ang puso ko. 

Pero nakakatawa lang dahil kung ikukumpara sa mga video na natanggap ko kanina sa phone ko, at sa sagot ni Terrance nang tawagan ko siya at sabihing “naliligo ako”, ang eksenang ito ay halos confirmation ko na lang, pero iba pala pag nasaksihan mo na ng personal. 

Si Althea ang unang nagsalita. “Ate, bakit hindi ka nagsabi na uuwi ka pala? Akala ko… hindi ka babalik ngayong gabi?”

Ang tono niya… malambing, parang may paumanhin! Pero ang mga mata niya, kitang-kita ko na parang may boses siya sa bahay na ito at parang siya ang may-ari na nito. In short, she’s proud na parang siya ang maybahay ni Terrance.

Hindi ko siya sinagot.

Tumingin lang ako kay Terrance.

Naka-dark suit siya kahit gabi na, parang galing pa rin sa meeting. Hindi pa rin siya nagbabago, ganun pa rin itsura niya, gwapo, matangkad, at kita mo sa kanya na maganda ang tindig ng katawan niya. 

Ang lalaking minahal ko mula pagkabata. Ang lalaking pinakasalan ko, at ang lalaking hindi kailanman tumingin sa akin na mahal niya ako bilang asawa niya. 

Tinapunan niya lang ako ng blankong ekspresyon, walang kahit anong pagbabago sa sa tingin niya sa’kin buhat ng magpakasal siya sa’kin.

“Nasugatan si Althea sa taping,” sabi niya ng diretso sa’kin, parang nag-uutos sa empleyado lang niya o kaya parang pinaalam niya lang sa katulong. “Mahihirapan siya kung babalik pa siya ng hotel kaya dito na siya muna.”

Mas lalong sumikip ang dibdib ko sa sunod niyang sinabi sa’kin. “Ayusin mo na lang yung guest room sa second floor, simula muna ngayon doon siya.”

“Naaalala mo pa ba,” tanong ko, pinipilit kong ‘wag manginig ang boses ko ngunit ‘di ko maiwasan, “na a-asawa mo ako? Hindi katulong na binabayaran mo?”

Pansin ko ang pag igting ng kanyang bagang na parang hindi niya inaasahan ang pag sagot ko. 

“Kung ayaw mo, eh’di iutos mo kay manang,” sagot niya, walang emosyon.

Pero sumingit si Althea, mahina ang boses, halos nagmamakaawa. “Ate, isang gabi lang naman ako. Ano, aalis din ako bukas. Sana hindi ako istorbo sa inyo ni Kuya Terrance.” Halos matawa ako ng mapait sa sinabi niya. Ang galing lang niya magpanggap na aakalain mong nakakaawa siya.

Tatlong taon.

Tatlong taon ng kasal, tatlong taon na ring asawa lang ako sa papel, sa kontrata. Tatlong taon ng pag-asa na baka balang araw, matutunan niya akong mahalin. Akala ko natural lang siyang cold na lalaki, akala ko ganun lang talaga siya. 

Hindi pala, nagkakamali pala ako. Hindi sa lahat, sa’kin lang pala siya ganun. 

Kung hindi ako umuwi ngayong gabi, ano kaya itsura nila ngayon? Magkasama ba silang matutulog sa kama naming mag-asawa? Sa ginagawa niya hindi niya lang ako binabastos kundi talagang inaalis niya ako sa buhay niya bilang asawa niya. 

Pinilit kong buuin ang natitira kong dignidad, tumayo ako ng diretso at hinarap silang dalawa, at itinuro ko ang pintuan kay Terrance.

“Lumabas ka,” sabi ko, nakatingin kay Terrance. “Pagkatapos, pag-usapan natin ang divorce.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“Divorce?” halata mong parang naguguluhan pa ito sa sinabi ko. 

Pero si Althea, halos hindi na maitago ang saya. “Ate, totoo naman na hindi kayo bagay ni kuya Terrance. Mas mabuti na ‘yan. Si lolo—”

“Lumabas ka.” Mababa ang boses ni Terrance, pero rinig mong may awtoridad ito ng sabihin niyo ‘yun, bagay na hindi ka makakatutol kapag narinig mo.

Natigilan si Althea bago dahan-dahang bumitaw at tumalikod. Hindi na siya nagsalita, ayaw niyang masira ang pagkakataong matagal niyang hinintay kaya agad siyang sumunod sa sinabi ni Terrance.

Pag-akyat ko sa master bedroom, diretso akong naghanap ng divorce agreement template, wala akong editing skills pero hindi ko alam ngayong gabi, parang ang dami kong alam sa pag gawa at paghahanap ng pwedeng iedit na divorce agreement. Pagkatapos kong ma-edit, nag print na agad ako ng copy at nilagay ko sa bedside table. 

Pumunta agad ako sa closet at nagsimula na akong mag impake ng mga damit. Hindi ko alam pero ang bilis kong mag desisyon ngayon, hindi manlang ako nagdalawang-isip. Ibang-iba sa dating ako na pipilitin pa rin magpakatanga ‘wag lang kaming masirang mag-asawa, kaya kong magtiis, minsan nga bulag-bulagan na lang ako ‘wag lang siyang mawala sa’kin. 

Mayamaya lang ay pumasok na si Terrance sa kwarto, nadatnan pa niya akong naglalagay pa ng ibang damit ko sa maleta. Napako ang mga mata niya ng makita niya ang nakalagay sa bedside table niya, ang divorce paper na prinint ko. 

Napansin ko ang pag-iiba ng mukha niya. Hindi ko makita ang mga mata niya, kaya wala akong ideya kung nasasaktan ba siya o masaya siya sa nababasa niya na nilalaman ng papel. 

“So you’re serious?” malamig niyang tanong. “Sa tingin mo, pwede mong bitawan ang posisyon ng pagiging asawa ko kung kailan mo lang gusto?”

“Kung umarte ka parang wala kang alam sa ginagawa mo,” sagot ko, pinipigilan ang sakit nararamdaman ko, “na dinala mo ang kabit mo sa loob ng bahay na ‘to?”

Kinuha ko sa kamay niya ang divorce paper at inihagis ko sa mukha niya ito. Kahit pa matangkad siya sa’kin, sinigurado kong tatamaan talaga ang mukha niya!

“Wala akong hihingin sa’yo. Lalabas ako na walang dala kundi ang mga damit at gamit ko lang. Basta, pirmahan mo lang ang papel na yan.”

Dumilim ang mga mata niya.

“Hindi ikaw ang magdedesisyon kung kailan matatapos ang kasal na ‘to.”

Bigla niyang hinawakan ang braso ko.

Manipis ang tela ng damit ko. Ramdam ko agad ang init ng palad niya at ang kakaibang awra nito. 

Napatingin ako sa kanya, let me rephrase that! Hindi lang ako napatingin sa kanya kundi napatitig ako sa kanya. 

Mabilis ang paghinga ni Terrance. Halos hindi ko na makilala ang mga matang dahilan kung bakit ko siya minahal noon. 

“Anong ginawa mo?” galit niyang tanong.

Ngumiti ako, mapanuksong ngiti pilit kong tinatago ang sakit na nararamdaman ko ngayon. “Hindi ako. Tanungin mo ang kapatid ko, hindi ba siya na ang kailangan mo? Kaya puntahan mo sa guest room baka malaman mo sagot sa tanong mo.” buong lakas ng loob ang pinakita ko. Gusto kong tapikin ang sariling balikat ko para sabihing proud akong nasambit ko ito sa kanya. 

Aalis na sana ako pero itinulak niya ako pabalik sa kama.

Iba ang dating ng gabi ito, ni wala akong maramdaman na talaga na pagmamahal sa kanya, miski ako… hindi ko na rin malaman kung anong nararamdaman ko sa kanya pero alam ng katawan kong papayag ako sa gustong mangyari ni Terrance ngayon. 

Nang bumagsak ang likod ko sa kama, hindi ko naramdaman ang lambot ng mga kumot. Ang tanging malinaw lang sa’kin ngayon ay ang bigat ng katawan ni Terrance na pumigil sa akin, ang init na parang apoy na hindi ko naman gustong hingiin ngayon ay kusa niyang binibigay. Ang kamay niyang dating bihirang humawak sa akin ay ngayon ay malaya at parang gigil siyang hawakan ako, ‘yun lang halos mapanakit, na para bang doon niya ibinubuhos ang galit na matagal niyang kinikimkim.

Lahat ng halik niya puro mapanakit, walang kalambing-lambing. Ang bawat galaw ay puno ng poot, parang gusto niyang patunayan ang isang bagay na kahit siya mismo ay hindi niya maintindihan kung ano ba ‘yung isang bagay na ‘yun. 

Pinikit ko ang mga mata ko, ayokong makita ang mga mata niyang blanko at tila ginagawa lamang niya ito dahil sa galit niya sa’kin. 

Muli niyang siniil ang mga labi ko ng mga halik niyang mapanakit, habang ang isang kamay niya ay nakaalalay sa batok ko. Mayamaya lang ay bumababa na ang mga halik niya papunta sa aking leeg, bahagya pa akong napaliyad nang makiliti ako sa ginagawa niya. 

“Not now, Samantha.” sambit ni Terrance. Aaminin ko, may kirot sa puso ko ng sabihin niya ito pero hindi, hindi nito mababago ang nais kong makipaghiwalay sa kanya. Hindi na lang ako sumagot at hinayaan siyang gawin ang susunod na hindi ko inaasahang gagawin niya. 

Hinigit niya akong mabuti papalapit sa kanya at sinakop ng kanyang mga kamay ang isang dibdib ko habang ang isa naman ay nilalaro ng kanyang dila. Gusto kong umungol ngunit hindi ako makagawa ng kahit maliit na ingay lang. 

“Samantha, open your damn eyes!” galit na sambit niya nang tumigil siya bigla sa ginagawa. 

Sinunod ko agad ang gusto niya, unti-unti kong binuksan ang mata ko at nagtama agad ang mga mata namin. 

I want to cry, I never thought this would be the end for the two of us.

Hinalikan niya akong muli at hinawakan ang magkabilang bewang ko. Hinubad niya ang suot kong shorts, sunod naman ang suot kong underwear. 

He held my womanhood carefully, and slowly played with his tongue.

Tututol na sana ako sa gagawin niya pero sa huling pagkakataon hinayaan ko na lamang siyang gawin sakin kung ano man ang gusto niyang gawin. 

Without saying anything, he came on top of me. He kissed my lips again violently and to my surprise when he suddenly inserted his manhood inside my clit I pinched his arms in the pain I felt.

And then, I burst into tears.

I couldn't help but cry but he didn't care, he still continued what he was doing. He moved quickly, he went in and out of me without hesitation and didn't think about whether I was hurt.

Sa bawat segundo, mas ramdam ko kung gaano ako kaliit sa gabing ito. Hindi bilang babae, kundi bilang asawa. Para akong espasyong matagal na niyang iniwan, na binalikan lang dahil wala siyang mapuntahan.

Masakit ang katawan ko, pero mas masakit ang dibdib ko.

Hindi ko alam kung alin ang mas mabigat, ang kirot na nararamdaman ko o ang katotohanang kahit sa ganitong kalagayan, hindi pa rin ako ang pinipili niya. Wala siyang sinasabi, wala siyang tinanong. Para akong tahimik na saksi sa sarili kong pagkawasak, bakit ko nga ba siya hinahayaan pa. Hayy. Napakamartyr ko, napakatanga ko!

His movements on top of me were getting faster and faster, until I could feel a warm liquid inside me.

Nang matapos ang lahat, walang salitaan, wala manlang yakap o halik na magbibigay liwanag sa’kin na hindi ko nga siya dapat iwan. Walang sorry dahil hindi siya nagpaalam sa’kin, siguro isip niya okay lang kasi asawa naman niya ako kasi hinahayaan ko rin siya.

Tumalikod si Terrance, rinig na rinig ko pa ang pag hinga niya ng malalim, at ilang sandali lang ay narinig ko ang mahinang paghilik niya—parang walang nangyari. Ang sarap at ang himbing agad ng tulog niya. 

Pero ako, gising.

Tahimik akong nakahiga, nakatitig sa kisame, ramdam ang hapdi ng katawan at ang lamig na unti-unting gumagapang sa loob ko. Doon ko napagtanto na ito na ang huling gabing iiyak ako bilang asawa niya.

Pagsikat ng araw, bukas, ako na ang aalis. Hindi dahil sumuko na ako at nanalo ang kapatid ko, kundi bilang babaeng hindi na muling papayag na yurakan ang sarili niyang dignidad.

Kinaumagahan…

Dahan-dahan akong bumangon, tiniis ang kirot ng katawan ko, sinuot ang damit ko, kinuha ang maleta, at umalis nang hindi lumilingon.

Five years later…

Sa wakas, nakalagpas na rin ako ng Newport Blvd. dito sa Pasay. Naipit ako sa traffic, ito agad ang bungad ng paglabas namin ng airport. Buti na lang iniwan na ni Kuya Bert ang sasakyan ko sa parking ng NAIA. 

I have no choice but to call the director of the hospital, nakakahiya! First day ko pa naman din parang late pa ako. 

“Sorry po, ma’am. Medyo matatagalan pa ako.” sabi ko ng sagutin agad ang tawag ko. Mabait naman ang direktor ng hospital. Pinayuhan lang akong mag-ingat.

Bumalik ako sa Pilipinas bilang lead surgeon, sa ilalim ng pangalang Dr. S. Reyes.

Pero hindi lang trabaho ang dahilan ng pagbabalik ko.

Limang taon na ang nakalipas nang mamatay si Lolo. Kinremate siya agad. Gustuhin ko mang may burol pero hindi daw pwede, hindi rin naman sinabi ang dahilan kung bakit. Wala manlang nagpaliwanag. 

Hindi man normal ‘yun dahil pamilya ang nasusunod pero at that time para akong walang karapatan. Kaya hinayaan ko na lamang para lang magkaroon ng respeto sa pagkawala ng Lolo ko. 

Pero dahil nandito na ako, isa iyon sa aalamin ko. 

At habang iniisip ko ‘yun, a small head suddenly appeared from the back seat. “Mommy! Mommy! Look!”

“Sevi!” agad kong sinuway ang anak ko dahil delikadong tumatayo siya bigla lalo na’t umaandar ang kotse ko. “Ilang beses ko bang sinabi na delikado ‘yan?”

“Pero Mommy,” ang saya-saya ng mga mata ng anak ko, “Aston Martin po ‘yun! Gusto ko po ‘yun paglaki ko!”

Napabuntong-hininga ako.

“Anak, sapat na yung mga kotse natin. Ganitong sasakyan lang ang kaya ng sahod ko, baby.”

“Eh ikaw, Mommy, sobrang sipag mo naman, tapos hindi tayo pwedeng bumili ng limited edition na car na ‘yun?” tanong niya, seryoso ang mukha. “Sige po, Mommy. Ako na lang ang bahala sayo paglaki ko.”

Ngumiti ako.

Wala siyang kaide-ideya na ang pagbabalik naming mag-ina ay simula pa lang ng katotohanang matagal ko nang inilibing.