Chapter 3 - Old Wounds, Old House

Kumunot agad ang noo ng hospital director. 

“Miss De Vera,” mariin niyang sabi, ramdam ko ang pigil na galit sa boses niya, “please watch your words.”

Tahimik ang corridor, pero ramdam ko ang biglang pagbabago ng hangin. Hindi dahil sa sigaw, kundi dahil sa pangalan ng babaeng kaharap namin.

Si Althea. Ang balita ko ay isa na siyang sikat na artista, tinitingala. Kaya ganun na lamang niya ako tratuhin kanina dahil sa kakapalan na ng mukha niya, sanay na sanay talaga siyang mataas ang tingin sa sarili. 

Sandaling napatigil siya, halatang hindi inaasahan ang pagsita ng hospital director sa kanya. Pero agad din niyang itinaas ang baba niya, parang walang narinig.

“Fine,” sabi niya, na parang walang pakialam. “Kung ganon, sakto naman pala. Masama ang pakiramdam ng mommy ko lately. Ikaw na ang tumingin. Don’t worry, money is not an issue.” kinindatan niya rin ako pabalik. 

Napangiti ako.

Hindi dahil natutuwa ako.

Kundi dahil alam kong hindi niya magugustuhan ang sagot ko.

“Sorry,” sabi ko, pilit na ngumiti. “Wala akong oras.”

Nanlaki ang mata niya. “Ano?!”

Lumapit ako nang kaunti, halos magkalapit na kami ng distansya sa ginawa ko para marinig niya ang sasabihin ko nang malinaw. “Hindi naman malala ang sakit ng nanay mo. Madali lang solusyon.”

Bahagyang lumiwanag ang mukha niya. “Talaga?” sagot niya sa’kin na parang isip-bata. Tsk. Hindi pa rin nagbabago. 

Tumango ako. “Pwede siyang mamatay at mag-reincarnate. Siguradong wala na siyang problema pagkatapos.”

Nanigas siya.

Ilang segundo bago pumasok sa isip niya ang ibig kong sabihin.

Biglang namula ang mukha niya sa galit. Itinaas niya ang kamay niya.

“Bastos kang—!” Pero bago pa bumaba ang palad niya, may biglang humawak sa pulso niya.

Halos lahat ng mga mata sa paligid ay nakatingin sa taong nakahawak sa kamay ni Althea ng mahigpit. 

Napatakip ako sa aking bibig ng makita ko si Terrance.

Naka-suit siya, diretso ang tindig, with his signature cold eyes—iyong tinging matagal ko nang kabisado. Ang itsura niya kapag galit na galit, pero pinipili pa ring manahimik.

“Anong gagawin mo?” tanong niya, mababa ang boses.

Ramdam ko ang biglang tensyon sa paligid. Nagsimula ng magbulungan ang mga tao sa paligid. Ang iba naman ay seryosong nanunuod na parang nasa loob kami ng television. 

Namumutla si Althea. Ilang sandali bago niya pilit na binawi ang kamay niya at ngumiti.

“Kuya Terrance,” malambing niyang sabi, “nag-aalala lang naman ako sa mommy ko. Hindi kasi mahanap ng mga doktor kung ano problema niya.”

Hindi ko alam kung ako lang, pero parang wala ni katiting na lambing sa tingin ni Terrance sa kanya.

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

“Doc. S.” sabi niya, pormal at parang hindi niya ako kilala o nagkukunwari lamang siya dahil maraming tao. “I’m Terrance Reyes.”

Inabot niya ang business card niya.

Hindi ko kinuha.

“Hindi na kailangan,” sagot ko, at halata sa boses ko ang pagkawalang gana ko sa kanilang dalawa. “Kilala ko na kayo. Sabihin niyo na lang ang sadya niyo.”

May dumaan na kung anong emosyon sa mukha niya, pero mabilis niyang tinago. Naramdaman kong may gusto siyang sabihin sa’kin ngunit alam kong nagpipigil lang siya.

“Ang lola ko,” sabi niya. “Malubha ang kondisyon. Umaasa akong matutulungan mo siya.”

Tiningnan ko siya nang diretso. “At kung tumanggi ako?”

Ngumiti ako nang mapansin ko ang pagbagsak ng balikat niya. “Relax. Nagbibiro lang ako. Sige, papayag ako. Sayang din ang kikitain ko sa pamilya Reyes.”

“If she gets better,” sagot niya, seryoso, “You dictate your price.”

“Sa taas ng pride niyan?! Alam kong hindi natin siya maasahan, Kuya! Hindi niya tayo sisiputin!”

Hindi pera ang kabayaran sa gagawin ko, Althea. Maghanda kayo. “Okay, sige. Titingnan ko muna ang pasyente.” tumalikod na ako sa kanila, at ‘di na pinansin pa ang sinasabi ni Althea. 

Mukhang gagabihin ako, hindi ko naman alam na ngayon na rin pala ang pagpunta ko sa lumang bahay ng mga Reyes. Sigurado akong hinihintay na ako ni Sevi sa apartment. 

Si Kuya Bert, ang driver ko, ay halatang kabado. “Ma’am,” alangan pa siya kung itutuloy niya ang tanong sa’kin, “s-sigurado po ba kayo?”

“Oo, Kuya Bert,” sagot ko. “Sigurado po ako, ibang ako ang kilala nila ngayon kaya mas okay ng makilala nila akong ganito.” Si Kuya Bert, matagal ko ng kilala, alam niya kung anong nangyari samin ni Terrance. Sa ngayon, sila lang ni Manang Cecil ang pinagkakatiwalaan ko. 

Hindi ko man pinapahalata pero sa loob-loob ko, ramdam ko na ang kaba.

Limang taon.

Limang taon mula nang huli akong pumasok sa bahay na ito.

Hindi nagbago ang gate, pati na ang ilaw sa hardin. Ang amoy ng lumang kahoy at mamahaling pabango.

Pagbaba ko ng sasakyan, narinig ko agad ang iyakan sa loob.

“Auntie,” umiiyak na boses ni Althea, “galit po ba si Kuya Terrance sa akin? Nagmamadali lang naman ako kanina…”

“Yanyan,” maamong sagot ni Mrs. Reyes, ang byenan ko dati na kailanman ay hindi ko nakita, hindi ako pinakilala ni Terrance noon bilang asawa niya, “hayaan mo na, alam mo naman ang ugali ng Kuya mo. Atsaka, sino ba ‘yang doctor na yan baka hindi pa kagalingan!”

Napahinga ako nang malalim sa narinig ko, hindi na ako kumatok dahil binabastos din naman nila ako. Mas magiging bastos ako sa kanila. 

“Kung mag-so-sorry ka,” sabi ko, binigyan ko lang sila ng blankong ekspresyon, “ngayon na ang tamang oras. Mas maganda kung sincere. Mga tatlong luhod at siyam na yuko.”

Biglang napatayo si Althea. “Ikaw na naman?! Nilunok mo ba ang pride mo?! Bakit nandito ka?!”

“Wala akong panahon sa’yo,” sagot ko. “At saka… hindi naman ‘to bahay mo.”

Tumalim ang tingin niya.

Lumapit si Mrs. Reyes sinuri ako mula ulo hanggang paa. Hindi niya tinago ang pangmamaliit.

“Ito na ‘yon?” tanong niya kay Terrance. “Mukhang probinsyana.”

“Eh, ano ho sa inyo kung mukha akong probinsyana? Nandito ako para maging Doctor ng pasyenteng nangangailangan sa’kin,” sagot ko, nakangiti.

Mas lalo siyang nainis.

“Manang Emila!” sigaw niya. “Paalisin mo ‘yan!”

Tahimik si Manang Emila, nakatingin lang kay Terrance.

Hindi siya gumalaw.

“Hindi na ba sinusunod ang utos ko sa bahay na ‘to?!” galit na sigaw ni Mrs. Reyes.

“Mrs. Reyes,” mahinahon kong sabi, “mahina ang katawan niyo. Maraming organ ang apektado. Mataas din ang galit niyo, masama ‘yan sa puso. At kung ako sa inyo, iiwasan ko na ang pagkain ng kung anu-ano.”

Bigla siyang natigilan.

Ang kaninang matapang na mukha ay napalitan ng takot, gusto kong matawa pero hindi na ako nagsalita pa.

Tumalikod ako. “Saan ang pasyente?”

Tahimik si Terrance sandali bago sumagot. “Here, let me guide you.”

Nasa third floor ang kwarto ng lola niya.

Pagbukas na pagkabukas pa lamang ng pintuan. “Hmph!” sigaw ng matanda. “May gana ka pang bumalik?! Lumayas ka!”

Ngumiti ako sa loob-loob ko.

Mukhang mas mahirap ang gagamutin ko rito, hindi lang katawan, kundi mga sugat na matagal nang tinatago ng pamilyang ito.