CHAPTER 4

SAMANTHA POV

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Ang lamig ng mga daliri ni Zach sa baba ko ay sapat na para magtaasan ang balahibo ko sa braso. Nakatitig lang ako sa kanya, hindi makahuma, habang ang anunsyo sa TV sa likod niya ay patuloy na nagpa-flash ng litrato ko.

Huli na. Wala nang kawala. Kitang-kita sa mga mata niya ang kasiguraduhan. Alam kong matalino si Zach, pero hindi ko akalaing sa loob lang ng isang araw ay guguho ang buong pagpapanggap ko. Anong gagawin ko? Kung isusumbong niya ako kay Tiyo Alfonso, ibabalik ako sa mansyon at mapipilitang magpakasal sa matandang investor na 'yon. Pwede ring gamitin niya ako bilang alas laban sa kumpanya namin. Karibal ng mga Montemayor ang mga Villamonte sa halos lahat ng malalaking bidding sa bansa.

Dahan-dahan kong itinabig ang kamay niya at umatras ng isang hakbang, pilit na pinapanatili ang natitirang pride sa katawan ko. Inayos ko ang tayo ko at diretsong tumitig sa kanya, kahit na nanginginig ang mga tuhod ko.

"Ano'ng plano mo ngayon, Zachary?" tanong ko. Tinanggal ko na ang paos at mahiyain kong boses. Kung alam na rin naman niya ang totoo, wala nang silbi ang magpanggap na mahirap.

Bahagyang itinaas ni Zach ang isang kilay niya, tila naaliw sa biglang pagbabago ng tono ko. Humakbang siya pabalik sa bar counter at muling kinuha ang baso ng whiskey. Isang lagok muna ang ginawa niya bago muling humarap sa akin.

"So, it is you," sabi niya, malamig pero may halong sarkasmo. "Samantha Villamonte. Ang spoiled na heiress na balitang nawawala at kinidnap daw ng kung sino. At ngayon, nahanap ko na nagpapahid ng counter at nagluluto ng salmon sa kusina ko. Pwede ko itong itawag sa mga pulis ngayon, o mas maganda, sa tiyuhin mo. Sigurado akong malaking pera ang ibabayad sa akin ni Alfonso Villamonte mahanap ka lang."

"Huwag!" bulalas ko, hindi ko na napigilan ang takot na lumabas sa boses ko. Humakbang ako papalapit sa kanya, nawala ang tapang na ipinapakita ko kanina. "Please, Zach. Huwag mong gagawin 'yan."

"At bakit hindi?" Sumandal siya sa counter, pinapaikot ang yelo sa loob ng baso niya. "Negosyante ako, Samantha. I look at everything as a transaction. Ano'ng makukuha ko kung itatago kita rito? Kinukupkop ko ang karibal ng pamilya ko, at pwedeng makasuhan pa ang kumpanya ko ng kidnapping kapag nalaman ng publiko na nandito ka."

"Hindi ako kinidnap!" pagtatanggol ko, habang unt-unting nag-iinit ang gilid ng mga mata ko sa inis at takot. "Tatakas ako dahil ibebenta ako ng tiyuhin ko! Ginamit niya lang ang media para baligtarin ang sitwasyon para mahanap ako ng mga otoridad. Kung ibabalik mo ako sa kanya, parang pinatunayan mo na ring wala kang pinagkaiba sa mga hayop na katulad niya."

Natahimik ang sala. Tanging ang mahinang ugong lang ng aircon ang naririnig. Tinitigan ako ni Zach nang matagal, sinusuri kung nagsisinungaling ako. Kilala ang pamilya ko sa negosyo, at alam ng buong business world kung gaano kadesperado si Tiyo Alfonso na makuha ang buong kontrol sa Villamonte Group. Sigurado akong alam ni Zach ang tsismis na 'yon.

Binitiwan ni Zach ang baso niya at naglakad papalapit sa akin. Tumigil siya nang may isang dipa na lang ang distansya naming dalawa. Sobrang bango niya pa rin kahit gabi na, pero ang lamig ng aura niya ay nananatiling nakakatakot.

"I don't care about your family drama, Samantha," seryosong pambungad niya. "But I care about numbers. At the moment, ang kumpanya niyo ang may hawak ng majority shares sa itinatayong tech hub sa Clark. Isang proyekto na matagal ko nang gustong makuha."

Napatitig ako sa kanya. Doon pa lang, naintindihan ko na kung saan papunta ang usapan na 'to. "Gusto mong ibigay ko sa'yo ang shares ng mga Villamonte?"

"Hindi lahat. Just enough to give me the veto power," tugon niya, may mapanganib na kislap sa mga mata. "Kapag nasa tamang edad ka na o kapag nakuha mo na ang legal na kontrol sa kumpanya mo, pirmahan mo ang transfer of shares sa akin. In exchange, itatago kita rito. Walang makakaalam na narito ka. Kakantiyawan ko ang tiyuhin mo habang naghahanap siya sa'yo sa labas."

Napabuntong-hininga ako. Napakagaling talaga niyang negosyante. Kahit sa ganitong sitwasyon, nakakita pa rin siya ng paraan para lamangan ang pamilya ko. Pero ano'ng magagawa ko? Kung hindi ko tatanggapin ang deal na 'to, bukas na bukas din ay nasa kamay na ako ni Tiyo Alfonso. Mas mabuti nang ibigay ang bahagi ng kumpanya kay Zach kaysa mawala ang buong buhay ko sa isang fixed marriage.

"Fine. It's a deal," pilit kong sabi, iniaabot ang kamay ko para sa isang formal handshake. "Itatago mo ako rito, at ibibigay ko sa'yo ang Clark project kapag nabawi ko na ang posisyon ko."

Tiningnan ni Zach ang nakalahad kong kamay, pero hindi niya ito tinanggap. Sa halip, kinuha niya ang salamin ko sa lamesa at ibinalik ito sa mga palad ko.

"Tandaan mo, Samantha, kasama sa deal na mananatili kang katulong dito. Mas magiging kahina-hinala kung bigla kitang gagawing bisita sa mansyon na 'to. You will still cook, you will still clean, and you will obey my orders. Do you understand?"

Napasimangot ako, pero tumango na lang. Ang hirap lunukin ng kondisyon niya, pero kailangan kong magtiis. "Opo, Sir Jace. Gagawin ko ang trabaho ko."

"Good. Now, go back to your room. At siguraduhin mong nakasuot palagi ang face mask mo kapag may ibang tao sa bahay," utos niya bago tuluyang tumalikod at naglakad paakyat sa hagdan.

Naiwan akong nakatayo sa sala, hawak ang salamin ko. Dahan-dahan kong nilapitan ang TV at pinatay ito gamit ang remote. Naglakad ako pabalik sa quarters ng mga katulong, ramdam ang bigat ng bawat hakbang. Mahaba-habang pagtitiis ang gagawin ko sa ilalim ng bubong ng isang Zachary Montemayor, pero ito lang ang natitirang baraha ko para mabuhay.

Kinaumagahan, maaga akong nagising dahil sa tunog ng alarm ko. Alas-singko pa lang ng umaga, pero kailangan ko nang maghanda ng almusal para sa boss ko. Pagpasok ko sa kusina, sinalubong agad ako ni Manang Elena na abalang-abala sa pag-aayos ng mga prutas.

"Oh, Sam, gising ka na pala. Mabuti naman at maaga ka," mabilis na bati ng matanda. "Ipagtimpla mo na ng kape si Sir Zach. Itim na kape, walang asukal. At iakyat mo na sa study room niya, nandoon na siya kanina pa."

Napatigil ako. Kanina pa siya gising? Mukhang hindi talaga natutulog ang bilyonaryong 'yon. Kumuha ako ng tasa at maingat na nagtimpla ng black coffee gamit ang espresso machine sa kusina. Isinuot ko muli ang malaking salamin at ang face mask ko para sa pormalidad ng bagong setup namin.

Bitbit ang tasa ng kape, umakyat ako sa ikalawang palapag at kumatok sa study room niya. Nang makarinig ako ng tugon, dahan-dahan kong binuksan ang pinto.

Nandoon si Zach, suot ang isang bagong asul na corporate shirt, seryosong nakatitig sa ilang mga papeles. Inilapag ko ang kape sa tabi ng table niya nang walang imik, tulad ng napagkasunduan.

Akmang aalis na ako nang bigla niyang itulak ang isang piraso ng papel sa harap ko.

"Basahin mo 'yan," malamig niyang utos habang humihigop ng kape. "Iyan ang mga karagdagang rules natin habang nandito ka sa mansyon ko. At may unang trabaho ka na agad na kailangang gawin ngayong gabi."