CHAPTER 3

SAMANTHA POV

"Diyos ko, salamat naman at umalis na si Ma’am Cheska," bulong ni Manang Elena habang pinupunasan ang noo niya. "Hija, bilisan mo na riyan at iakyat mo na ang pagkain ni Sir Zach sa study room niya. Doon daw siya maghahapunan dahil may tinatapos na namang report."

"Sige po, Manang," sagot ko habang maingat na inilalagay ang seared salmon at salad sa isang malaking tray.

Habang paakyat ako sa grand staircase bitbit ang tray, hindi ko mapigilang mapaisip. Bakit ako ipinagtanggol ni Zach kay Cheska kanina? Sa hitsura at reputasyon niya, akala ko hahayaan niya lang akong tapakan ng kung sino. Siguro sadyang ayaw niya lang talaga ng may nangingialam sa pamamalakad niya sa bahay.

Hinalikan ko ang pride ko nang makarating ako sa tapat ng dambuhalang pintuan ng study room niya. Kumatok ako ng tatlong beses gamit ang dulo ng siko ko dahil puno ang mga kamay ko.

"Come in," narinig kong sabi ng malalim niyang boses mula sa loob.

Gamit ang balikat ko, dahan-dahan kong itinulak ang pinto. Ang study room ni Zach ay mukhang isang modernong library—pader na puno ng libro, malaking glass window na overlooking sa garden, at isang malawak na mahogany desk sa gitna kung saan nakaupo ang tinaguriang pinakamalupit na CEO sa business world.

Yumuko ako at dahan-dahang lumapit sa lamesa niya. Inilapag ko ang tray sa gilid, siguradong walang lumikha ng anumang ingay. Nakasuot pa rin ako ng face mask at malaking salamin. Mas mabuti nang maging maingat.

"Sir, ito na po ang hapunan niyo," sabi ko sa paos na boses.

Hindi siya sumagot. Nanatili ang tingin niya sa laptop niya, mabilis na nagta-type ng kung ano habang hawak ang isang mamahaling ballpen sa kabilang kamay. Akmang tatalikod na ako para umalis nang bigla siyang magsalita nang hindi man lang tumitingin sa akin.

"Saan ka galing bago ka nag-apply dito?"

Napatigil ako sa paghakbang. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Bakit niya itinatanong? May napansin ba siya?

"S-Sa probinsya po, Sir. Sa Batangas," pagsisinungaling ko, pilit na pinapanatili ang kalmado kong boses. "Namasukan po ako sa isang maliit na karinderya roon bago ako lumuwas ng Maynila para maghanap ng mas malaking kita."

Binitiwan ni Jace ang ballpen niya at dahan-dahang sumandal sa kanyang swivel chair. Sa pagkakataong ito, tumitig na siya sa akin. Yung uri ng titig na parang binabasa ang bawat kasinungalingan na lumalabas sa bibig ko.

"Batangas," pag-uulit niya, parang tinitimbang ang salita. "Pero ang lambot ng mga palad mo para sa isang nagtrabaho sa karinderya. At ang boses mo... hindi tunog probinsyana."

Naramdaman ko ang malamig na pawis sa likod ng leeg ko. Sabi ko na nga ba, masyadong matalas ang isang Zachary Montemayor. Paano ko ba naman maitatago ang bente-tres na taon ng marangyang pamumuhay sa loob lang ng isang araw?

"Ah... ano po kasi, Sir... maingat po ako sa katawan kahit mahirap lang kami," palusot ko, na halos maiyak na sa loob-loob ko dahil sa sobrang kaba. "Tsaka nag-aral naman po ako sa pampublikong high school kaya medyo nasanay po mag-Taglish kapag nakikipag-usap."

Tinitigan niya ako ng ilang segundo pa bago siya bumuntong-hininga at binalingan ang pagkain sa tray. "Fine. You can go. Make sure to lock the main door downstairs before you sleep."

"Opo, Sir." Mabilis akong naglakad palabas ng silid na parang hinahabol ng multo. Pagsara ko ng pinto, napasandal ako sa pader at huminga nang malalim. Ang hirap ng sitwasyon ko. Isang maling sagot ko lang kay Zach, pwedeng gumuho ang lahat ng pinaghirapan kong pagtatago.

Pagbaba ko sa sala, madilim na ang buong mansyon. Tulog na ang ibang mga kasambahay at si Manang Elena. Lumapit ako sa malaking glass window sa sala para i-lock ito nang mapansin kong nakabukas ang flat-screen TV na nakasabit sa pader. Naka-mute ito, pero ang mga headlight ng balita ay sapat na para mapako ako sa kinatatayuan ko.

Isang pamilyar na mukha ang nakasabog sa screen. Mukha ko.

Iyon ang picture ko noong huling New Year’s Gala ng mga Villamonte—suot ko ang isang emerald green na gown, nakaayos ang buhok, at walang salamin. Sa ilalim ng mukha ko, may malalaking pulang letra: "MISSING HEIRESS: Samantha Villamonte, nasaan? Tiyuhin, humihingi ng tulong sa publiko matapos umanong makidnap ang pamangkin."

Napatakip ako sa bibig ko. Kidnap? Ginamit talaga ni Tiyo Alfonso ang media para baligtarin ang sitwasyon! Alam niyang kapag lumabas ang totoong dahilan ng pagtakas ko, masisira ang reputasyon niya at tuluyan siyang tatanggalin sa board ng kumpanya. Gusto niya akong mahanap agad ng mga pulis para maibalik ako sa hawak niya.

"Napakayaman naman ng pamilyang 'yan para magkaroon ng ganyang gulo," isang malamig na boses ang biglang bumulong mula sa likod ko.

Sa sobrang gulat, napatalon ako at mabilis na lumingon.

Nandoon si Zach. Nakatayo sa may dilim malapit sa bar counter, hawak ang isang baso ng whiskey. Mukhang katatapos lang niyang magtrabaho dahil nakasabit na lang ang polo niya nang maluwag at magulo na ang buhok niya.

Hindi ko napansin ang pagbaba niya dahil masyadong nakapokus ang atensyon ko sa balita.

Tumingin si Zach sa TV, pagkatapos ay dahan-dahang inilipat ang tingin sa akin. Lumakad siya palabas mula sa dilim, papalapit sa pwesto ko. Ang tanging liwanag na tumatama sa aming dalawa ay ang asul na mwela mula sa screen ng telebisyon.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang baso sa maliit na lamesa sa tabi ko. Lalong bumilis ang kaba sa dibdib ko nang mapansin kong hindi ko suot ang face mask ko—naiwan ko ito sa kusina bago ako umakyat kanina. Ang tanging proteksyon ko na lang ay ang malaking salamin na nakasabit sa ilong ko.

Lumapit pa siya ng isang hakbang, dahilan para mapaurong ako hanggang sa sumadsid ang likod ko sa glass window. Itinaas ni Zach ang kanyang kamay, dahan-dahang inabot ang gilid ng salamin ko, at tinanggal ito nang walang kahirap-hirap.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Tiningnan ni Zach ang hawak niyang salamin, pagkatapos ay tumitig nang diretso sa mukha ko. Inilipat niya ang tingin niya sa TV screen kung saan kasalukuyang ipinapakita ang malapitang anggulo ng mukha ko habang nasa party, at muling ibinalik ang tingin sa akin.

Isang tipid at mapanganib na ngiti ang sumilay sa mga labi niya. Inilapit niya ang mukha niya sa akin, sapat na para maamoy ko ang tapang ng whiskey sa hininga niya. Hinawakan niya ang baba ko gamit ang kanyang mga daliri, pinilit akong tumingin nang diretso sa mga mata niya.

"May kamag-anak ka bang bilyonaryo, Sam?" tanong niya, puno ng sarkasmo at pamilyar na awtoridad ang boses. "O sadyang kamukha mo lang ang nawawalang heredera ng mga Villamonte?"