CHAPTER 1

SAMANTHA POV

"Siguraduhin mong walang makakalabas ng mansyon na 'to nang hindi ko alam! Hanapin niyo ang babaeng 'yun!"

Boses 'yon ni Tiyo Alfonso. Rumaragasa ang galit sa boses niya, umaalingawngaw sa malaking hallway ng mansyon ng mga Villamonte.

Nakatago ako sa likod ng makakapal na kurtina sa ikalawang palapag, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng dibdib ko. Ramdam ko ang lamig ng sahig sa talampakan ko dahil hindi na ako nakapag-tsinelas. Hawak ko ang isang lumang backpack na naglalaman lang ng ilang piraso ng damit, kaunting barya, at ang birth certificate ko.

Sino'ng mag-aakala na ang isang Samantha Villamonte—ang nag-iisang tagapagmana ng Villamonte Group of Companies—ay magiging ganito ka-awa-awa?

Gusto akong ipakasal ni Tiyo Alfonso sa isang animnapung taong gulang na banyaga para lang maisalba ang mga utang niya sa sugal at tuluyang maagaw ang kumpanya na pinaghirapan ng mga magulang ko. Over my dead body. Hindi ako magiging sunud-sunuran sa kanya.

Nang marinig kong pumunta ang mga bodyguard sa kanang bahagi ng garden, dahan-dahan akong lumabas sa sliding door ng balkonahe. Gabi, madilim, at umaambon. Swerte ko na lang dahil kabisado ko ang bawat sulok ng bahay na 'to. Gumapang ako pababa sa may trellis ng mga halaman, hindi iniinda ang mga tinik na nagmamarka sa balat ko.

Nang maabot ko ang lupa, mabilis akong tumakbo patungo sa maliit na siwang sa back gate na nakalimutang ipagawa ni Tiyo. Sumiksik ako roon, naramdaman ko pa ang pagkapunit ng suot kong simpleng t-shirt.

Paglabas ko sa kalsada, hindi ako lumingon. Tumakbo lang ako sa ilalim ng ulan hanggang sa mangatog ang mga tuhod ko at mapadpad ako sa isang pampublikong terminal.

Kinabukasan, nakaupo ako sa isang maliit na karinderya malapit sa business district. Basang-basa pa rin ang dulo ng buhok ko, at pinagtitinginan ako ng mga tao dahil mukha akong pulubi. Paano ba naman, may mga gasgas ang braso ko, maputik ang maong ko, at namumula ang mga mata ko sa puyat at pagod.

Uminom ako ng service water para maibsan ang gutom. Konti na lang ang pera ko, hindi ito sasapat para magtago sa hotel o kahit sa maliit na apartment. Kailangan ko ng matutuluyan kung saan hindi ako maiisipang hanapin ng mga tauhan ni Tiyo Alfonso.

Sakto namang napatingin ako sa dyaryong nakalatag sa lamesa. Isang anunsyo ang pumukaw sa pansin ko.

  URGENT HIRING: Stay-in Personal Maid

  Generous salary. Free food and lodging.

 Location: Montemayor Estate, Forbes Park.

 Qualifications: High tolerance for stress, obedient, and can start immediately.

Montemayor.

Natigilan ako. Sino'ng hindi nakakakilala sa mga Montemayor? Sila ang mortal na karibal ng pamilya ko sa negosyo. At ang kasalukuyang namumuno roon ay si Zachary "Zach" Montemayor—isang ruthless, walang pusong CEO na kilala sa pagiging perfectionist at cold-blooded pagdating sa trabaho at buhay.

Kung doon ako papasok, hinding-hindi maiisip ni Tiyo Alfonso na nandoon ako. Bakit nga naman magtatago ang isang Villamonte sa pamamahay ng mga Montemayor? It was the perfect hiding place. Subalit kapalit nito, kailangan kong ibaba ang pride ko. Kakayanin ko ba? Mula sa pagiging senyorita na may sariling mga katulong, ako naman ang magsisilbi ngayon. Pero wala akong pagpipilian. Mas pipiliin ko nang maging katulong kaysa maikasal sa matandang itinakda ng sakim kong tiyuhin.

Makalipas ang dalawang oras, nakatayo na ako sa tapat ng dambuhalang gate ng Montemayor Estate. Pagkapasok ko pa lang, ramdam ko na ang bigat ng atmospera. Sinalubong ako ng isang matandang mayordoma na nagpakilalang Manang Elena. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na may halong pagka-awa at pagdududa.

"Sigurado ka ba sa pinapasok mo, hija? Pang-sampu ka na yata na aplikante ngayong buwan. Walang tumatagal kay Sir Zach ng higit sa isang linggo," babala ni Manang Elena habang iniaabot sa akin ang isang simpleng uniporme—isang asul na bestida at puting apron.

"Opo, Manang. Kailangan ko po talaga ng trabaho. Kahit ano po, gagawin ko," sagot ko, pilit na pinapakapal ang mukha ko.

Dinala niya ako sa malawak na kusina at binigyan agad ng trabaho. "Sige, mag-umpisa ka na. Ipaghanda mo si Sir Zach ng tanghalian. Gusto niya ng Italian cuisine, pero bawal ang masyadong maalat o matamis. Dapat saktong-sakto lang. At siguraduhin mong malinis ang dining area bago siya bumaba."

Nang umalis si Manang Elena, napatingin ako sa mga sangkap sa counter. Noong nasa mansyon pa ako, nag-eenjoy naman akong mag-bake at magluto kapag sinisipag ako, pero iba ito. Para sa isang bilyonaryong maselan ang ipagluluto ko.

Nagmamadali akong naghiwa ng mga rekado para sa isang basic Pasta Carbonara at Grilled Chicken Salad. Dahil sa kaba at puyat, hindi ko napansin na medyo napadami ang lagay ko ng chili flakes sa sarsa ng manok. Nang matapos ako, mabilis ko itong inihain sa mahabang lamesa sa dining room. Kakatalikod ko pa lang para bumalik sa kusina nang marinig ko ang mabibigat na yabag ng sapatos mula sa hagdanan.

Ayan na siya.

Pumasok sa dining room si Zachary Montemayor. Mas matangkad siya sa personal kumpara sa mga nakikita ko sa mga business magazine. Suot niya ang isang mamahaling black suit na hapit sa matikas niyang pangangatawan. Madilim ang mukha niya, nakakunot ang noo habang may binabasa sa kanyang tablet. May natural na awtoridad ang bawat galaw niya na nakakapanghina ng tuhod.

Agad akong tumabi sa gilid, nakayuko ang ulo para hindi niya mamukhaan ang mukha ko, kahit pa nga nakasuot ako ng isang malaking salamin na binili ko sa bangketa kanina para magpanggap.

Umupo si Zach at binitiwan ang tablet sa lamesa. Tiningnan niya ang pagkaing inihanda ko nang walang kaano-anong emosyon. Kumuha siya ng tinidor at sumubo ng pasta.

Walang reaksyon. Sunod niyang tinikman ang chicken salad.

Sa unang subo, napahinto siya. Biglang nagbago ang anyo ng mukha niya. Pula ang mukha na binitiwan niya ang tinidor at marahas na uminom ng tubig.

"Sino'ng nagluto nito?" Malamig at mariin ang boses niya, sapat na para kilabutan ako.

Dahan-dahan akong humakbang patingin sa kanya. "A-ako po, Sir..." subok kong baguhin ang tono ng boses ko para magmukhang mahiyain at probinsyana.

Tumayo si Zach, dahan-dahang lumapit sa akin. Ramdam ko ang anino niya na lumalamon sa buong pagkatao ko. Hinawakan niya ang gilid ng lamesa at tumitig sa akin nang matalim. "Pinatapon ko na ang huling maid dahil hindi marunong sumunod sa simpleng instruction. At ikaw, bago ka pa lang, gusto mo na agad akong lasunin sa anghang ng pagkaing 'to?"

Nangatog ang mga binti ko. Sa buong buhay ko, walang sinumang nang-api o sumigaw sa akin ng ganito. Napakagat-labi ako, pilit na pinipigilan ang luha na pumatak. Ang hirap pala. Ang hirap maging mahirap. Ang hirap ng walang kakampi.

Yumuko ako nang lalo, hinawakan ko ang dulo ng apron ko para maitago ang panginginig ng mga kamay ko.

"Patawad po, Sir. Hindi ko po sinasadya. Babaguhin ko na lang po, huwag niyo lang po akong tatalakayin o tatanggalin," pakiusap ko, halos magmakaawa ang tono ko.

Hindi siya sumagot agad. Nanatili siyang nakatitig sa akin, tila binabasa ang bawat kilos ko. Ramdam na ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa, habang ang tanging hiling ko lang sa mga sandaling ito ay huwag niyang mapansin ang mamahaling relo na naiwan ko sa bulsa ng aking apron o ang kutis kong hindi naman talaga bagay sa isang nagtatrabaho sa kusina.

Inangat niya ang kanyang kamay at itinuro ang pinto ng kusina. "Linisin mo 'yan. At siguraduhin mong bago mag-hapunan, alam mo na ang tamang timpla ng panlasa ko. Kung hindi, makakaalis ka na sa pamamahay na 'to."