CHAPTER 2

SAMANTHA POV

Nakahinga ako nang maluwag nang sa wakas ay tumalikod na si Zach at lumabas ng dining room. Parang biglang bumalik ang hangin sa baga ko. Grabe, ganoon pala ang pakiramdam kapag bilyonaryo ang nagagalit—para kang unti-unting pinapatay sa titig.

Sino ba ang lalaking 'yon para tratuhin ako nang ganyan? Kung nasa normal na sitwasyon lang ako, malamang ay na-firing squad na siya ng mga abogado ng pamilya ko. Pero wala ako sa posisyon para mag-inarte. Katulong ako rito. Si Samantha Villamonte na dating nagmamay-ari ng walk-in closet na kasinglaki ng isang condo unit ay kailangan nang mag-adjust sa reyalidad.

Mabilis kong nilinis ang lamesa. Dinala ko ang mga plato sa kusina at doon ko ibinuhos ang lahat ng inis ko sa paghuhugas. Kinuskos ko ang kawali nang napakadiin, na para bang ang mukha ni Zach ang nililinis ko. Napatingin ako sa mga kamay ko—namumula na ang mga palad ko at medyo humahapdi na ang mga gasgas na nakuha ko kagabi habang tumatakas kay Tiyo Alfonso.

"Hija, pasensya ka na kay Sir Zach, ha? Talagang napakaselan niyon pagdating sa pagkain," sabi ni Manang Elena na biglang pumasok sa kusina dala ang isang basket ng mga bagong grocery.

Pinilit kong ngumiti at nagpunas ng kamay sa apron. "Okay lang po, Manang. Kasalanan ko rin naman po, medyo napadami ang sili ko kanina."

"Naku, mabuti na lang at hindi ka agad pinalayas. Kadalasan kasi, isang pagkakamali lang, pinapaimpake na niya," bulong pa ng matanda habang inaayos ang mga de-lata sa pantry. "O siya, magpahinga ka muna sandali sa kwarto mo sa likod. Maya-maya lang ay darating na si Cheska."

Napatigil ako sa pagpupunas ng counter. "Cheska po?"

"Oo, si Cheska Aragon. Yung kilalang model at anak ng isa sa mga business partner ng pamilya Montemayor. Palaging narito 'yon para asikasuhin si Sir Zach, kahit pa nga parang yelo kung tratuhin siya ng alaga ko," iling ni Manang Elena bago lumabas para sagutin ang tumutunog na telepono sa sala.

Cheska Aragon. Kilala ko ang babaeng 'yon. Ilang beses ko na siyang nakasama sa mga charity gala at fashion events sa Makati. Maarte siya, high-maintenance, at grabe kung tumingin sa mga taong sa tingin niya ay mas mababa sa kanya. Kung makikita niya ako rito, tapos ang laro ko. Siguradong makakarating agad kay Tiyo Alfonso ang lokasyon ko.

Agad akong dinalaw ng kaba. Kailangan kong umiwas sa kanya hangga't maaari.

Bumalik ako sa maliit na kwarto na ibinigay sa akin sa may quarters ng mga kasambahay. Maliit lang ito, may isang single bed, lumang electric fan, at isang maliit na cabinet. Sumandal ako sa pinto at napapikit. Sobrang layo nito sa kama kong gawa sa Egyptian cotton sheets, pero sa kakaibang paraan, dito ako nakakaramdam ng kaligtasan ngayon. Ligtas ako mula sa sakim kong tiyuhin. Safe ako rito habang iniisip ko pa kung paano ko mababawi ang mga shares ko sa kumpanya.

Pagdating ng alas-singko ng hapon, bumalik ako sa kusina para maghanda para sa hapunan. Ayon kay Manang Elena, mas gusto ni Zach ang seafood kapag gabi. Nagpasya akong gumawa ng Pan-Seared Salmon na may Lemon Butter Sauce—isang putahe na madalas kong iutos sa chef namin noon kaya kabisado ko ang bawat detalye ng lasa.

Habang maingat kong tinatantya ang timpla ng sarsa, nakarinig ako ng malalakas na yabag ng high heels mula sa hallway. Kasunod niyon ang isang pamilyar at matining na boses.

"Yuck! Why is it so mainit ba dito sa corridor niyo? At anong amoy 'yan? Amoy isda!"

Si Cheska.

Nataranta ako bigla. Hinanap ng mga mata ko ang salamin ko at mabilis itong isinuot. Kumuha rin ako ng isang malaking face mask mula sa drawer ng kusina at isinuot ko ito, nagpapanggap na may ubo o allergy. Kinuha ko ang bimpo at kunwaring abalang-abala sa pagpupunas ng lababo habang nakatalikod.

Pumasok sa kusina si Cheska, suot ang isang mamahaling designer dress at may bitbit na luxury handbag. Nagpapaypay siya gamit ang kanyang kamay, habang nakataas ang isang kilay. Kasunod niya si Manang Elena na mukhang stress na stress na naman.

"Sino siya?" maarteng tanong ni Cheska, habang itinuturo ako gamit ang kanyang mamahaling kuko na may French manicure.

"Ah, Ma'am Cheska, siya po si Sam. Bagong stay-in maid po rito sa mansyon," mabilis na sagot ni Manang Elena.

Lumapit sa akin si Cheska. Ramdam ko ang pabango niya—isang mamahaling brand na madalas ko ring gamitin noon. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Napansin kong tumitig siya sa braso ko, kung saan nakalabas ang maputing balat ko na hindi karaniwan sa isang ordinaryong katulong.

"Bakit ka may face mask? At bakit parang pamilyar ang tindig mo?" tanong niya, unt-unting dumarami ang pagdududa sa boses.

Lalo kong ibinaba ang ulo ko. "May ubo po ako, Ma'am. Pasensya na po," sagot ko gamit ang pinakamababang tono na kaya ko, pilit na ginagawang paos ang boses ko.

Inirapan niya ako at binalingan ang pagkaing niluluto ko. Kumuha siya ng kutsara at tinikman ang sarsa ng salmon. Biglang sumungit ang mukha niya.

"Ang pangit ng lasa! Sobrang asim! Ganito ba ang ipapakain mo kay Jace? Gusto mo ba siyang mamatay sa heartburn?" bigla niyang isinigaw, sabay tulak sa kawali na naglalaman ng sarsa.

Kamuntikan nang matapon ang mainit na mantika sa kamay ko kung hindi ako mabilis na nakailag. Umakyat ang dugo ko sa ulo. Walang sira ang timpla na 'yon—perpekto ang asim at tamis ng lemon butter sauce ko dahil natikman ko na 'yon bago siya pumasok. Sadyang nag-iinarte lang siya at naghahanap ng mapagbubuntungan ng init ng ulo.

"Ma'am, tama naman po ang timpla niyan—" subok kong pagtatanggol sa sarili ko, pero hindi ko natapos ang sasabihin ko.

"Sumasagot ka pa?!" galit na bulyaw niya. "You're just a maid! Huwag mo akong uunahan sa panlasa ng fiancée ni Jace! Itapon mo 'yan at ulitin mo lahat!"

Huminga ako nang malalim, pilit na nilulunok ang pride ko. Kung nasa mansyon ko lang ako ngayon, baka pinalayasan ko na ang babaeng 'to sa pamamagitan ng mga bodyguard ko. Pero kailangan kong magtiis.

"Opo, Ma'am. Pasensya na po," sabi ko na lang habang dahan-dahang kinukuha ang kawali para itapon ang sarsa.

"Anong kaguluhan ito?"

Isang malalim at baritonong boses ang pumutol sa eksena. Napalingon kaming lahat sa pinto ng kusina. Nandoon si Zach, nakatayo habang nakapamulsa. Tanggal na ang necktie niya at medyo nakabukas ang unang dalawang butones ng kanyang polo shirt. Mukha siyang pagod, pero mas lalong lumitaw ang pagiging seryoso ng mukha niya.

Mabilis na nagbago ang mukha ni Cheska. Mula sa pagiging mataray, bigla itong naging mukhang maamong tupa. Lumapit siya kay Zach at humawak sa braso nito.

"Oh, Jace babe! Ang bagong katulong mo kasi, ang tatanga ng mga kinikilos. Pinagluluto ka ng basurang pagkain. Sinabihan ko lang naman na ayusin niya," sumbong ni Cheska habang nagpapakita ng pekeng lungkot.

Tumingin sa akin si Zach. Ramdam ko ang bigat ng titig niya mula sa likod ng salamin ko. Tumitig din siya sa suot kong face mask, pagkatapos ay binalingan ang pagkaing nasa kalan.

Lumakad siya pumasok sa kusina, binitawan ang hawak ni Cheska, at kumuha ng bagong kutsara. Kumuha siya ng kaunting sarsa ng salmon at tinikman ito sa harap naming lahat.

Natahimik ang buong kusina habang hinihintay ang reaksyon niya. Nanatiling blangko ang mukha ni Zach habang dahan-dahang ibinababa ang kutsara. Tumingin siya kay Cheska, bago muling ibinalik ang pansin sa akin.

"Maayos ang timpla. Walang mali rito," mariing sabi ni Zach, walang paligoy-ligoy.

Nanglaki ang mga mata ni Cheska sa gulat. "But babe—"

"Cheska, kung pumunta ka lang dito para manggulo sa mga tauhan ko, umalis ka na lang," malamig na putol ni Zach sa kanya. Binalingan niya si Manang Elena. "Ihain niyo na ang hapunan sa taas pagkatapos ng sampung minuto."

Nang muling tumalikod si Zach para lumabas, nakita ko ang matalim na sulyap na ibinigay sa akin ni Cheska bago niya kinuha ang bag niya at nagmartsa palabas ng mansyon nang padabog.

Naiwan akong nakatayo sa tabi ng kalan, habang si Manang Elena naman ay napahawak sa kanyang dibdib dahil sa kaba. Kinuha ko ang tray para simulan ang pag-aayos ng mga plato, habang iniisip ang kakaibang depensang ginawa ng lalaking itinuturing na walang puso ng lahat.