LOGINChapter 3
Seraphina pov "Congrats." Sabi ni Maine. Kapatid ni Nikolai. "I don't know if I'll be happy with that congrats of yours. But thank you." I smiled. "Just pretend you're happy. No one notice." She said. I smiled at her, and even to the guests who were looking at me. I smiled at them too. It was not that hard to pretend, but I couldn't say that I was happy. Then my so called husband was there, dancing with the guests as if he was in a party. Para bang andito lang siya para magsaya, habang ako, gusto ko nang umuwi. "Good luck for being a wife now. Not easy, but you will get used to it," I felt a little pressured by it. It wasn't something I wanted to hear, but maybe, just maybe, it would end up motivating me. I didn't really know Nikolai, not even his family. The only one familiar to me was Maine. She was an artist, after all, and everyone knew her. But the rest of Nikolai's family? Their history? That would take a long time to uncover. The only thing I knew was that their grandfather used to be a boxer. "Sleepy already?" tanong ni Nikolai nang makarating kami sa bahay at isinasara na niya ang pinto. Tumingin ako sa kanya at pilit na ngumiti. "Hindi pa," sagot ko, sabay upo sa sofa. I glanced around the quiet space, the walls still unfamiliar, the silence heavier than I expected. It felt strange being here, being with him, knowing so little about the life he came from. Nakatayo pa rin si Nikolai malapit sa pinto, parang may iniisip habang pinagmamasdan ako. Hindi siya agad nagsalita. But then he took off his jacket at isinabit sa likod ng upuan bago lumapit sa akin. Umibabaw siya sa akin. I could hear his heart beating and mine was beating just as fast. I swallowed hard. He kissed my forehead softly, then my cheeks, and a quick peck on my lips. When he looked into my eyes, parang tumigil ang mundo ko. "You want to do it?" tanong niya. Do it what? Is he asking my permission? Napakurap ako at napalunok ulit. "I don't know." sabi ko. "I won't force you if you don't want to," sabi niya I looked at him, rinig ko pa rin ang bilis ng tibok ng puso ko. There was no pressure in his eyes, only patience. Napabuntong-hininga ako. While his hand stayed on mine. "I'm not ready yet." sabi ko. Narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya, pero napansin ko rin ang maliit niyang pagtango. Walang inis. Walang pamimilit. "Get some rest. I'll just get some fresh air outside," sabi niya. Hindi na niya hinintay ang sagot ko. Tumayo siya at kinuha ang sigarilyo niya bago tuluyang lumabas ng bahay. Naiwan akong mag-isa, nakaupo sa sofa, hawak ang sarili kong mga kamay. Hindi ko alam kung dapat ba akong makaramdam ng kaba. Fresh air lang ba talaga ang kailangan niya. O.... ako rin. Hindi siya nagalit. Hindi rin niya ako pinilit. That alone should have made me feel relieved. Pero bakit parang mas lalo akong napaisip. Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa bintana. Bahagya ko itong binuksan at agad kong naamoy ang usok ng sigarilyo. Nandoon siya sa labas, nakasandal sa pader, nakayuko, at tahimik na nagbubuga ng usok. Pakiramdam ko, parang ang layo niya sa akin kahit ilang hakbang lang ang pagitan namin. I hugged my arms around myself. Ganito ba talaga kapag kasal na. Magkasama sa iisang bahay, gagawa ng pamilya, bubuhayin ang pamilya, and that's enough. I never thought of this. Making a family for some guy I barely know. Huminga ako nang malalim at isinara ang bintana. Bumalik ako sa sofa at naupo ulit. Ipinilit ko na lang ang sarili kong humiga. Maybe I really needed rest. Maybe tomorrow would be easier. But when I woke up the next day, my body felt sore. Sa sofa kasi ako nakatulog, at may unan at kumot na hindi ko alam kung sino ang naglagay. "Good morning, ma'am." A girl in a maid outfit smiled politely. Naglapag siya ng kape sa maliit na mesa sa harap ko. And that made me pause, confused. Pati yung paraan ng pagtitimpla ng kape iba pa gumagawa. Kung nandito lang si Lola, nabatukan na niya ako dahil iba pa gumagawa ng ganito para sa'kin. "I should do that. You don't need to make me coffee," sabi ko. "It's my responsibility, ma'am," sagot niya. Tumango ako at nanatiling nakaupo sa sofa, pinagmamasdan siya. "Pia, my breakfast." Napalingon ako sa direksyon ng boses niya. Nakatayo si Nikolai sa may pintuan ng dining area. Suot niya ang black and white androgynous outfit. A white collared shirt paired with a black waistcoat, black trousers, and a black tie. Everything fit him. The fabric hugged his arms, making his muscles noticeable. Hindi ko maiwasang mapatitig. Agad akong tumikhim at umiwas ng tingin. "Good morning, wife." sabi niya nang mapansin niya akong nakaupo sa sofa. Napatingin ako sa paligid bago tumingin muli sa kanya. "You didn't wake me. Dito ako nakatulog." Lumapit siya nang bahagya sa akin. "You sleep pretty well. Ayoko makaistorbo." Natahimik ako. He let me sleep here alone. Without waking me. Without even telling me. Ganito bang asawa 'to? Oh... I forgot. He's my fake husband. None of this is real. Tumayo ako at inayos ang gusot kong damit. "I'll prepare your breakfast now." Bahagya siyang ngumiti. "Ma'am." Pinigil ako ng maid. She held my hand and made eye contact with me. "Ako po dapat ang gagawa niyan. It's my responsibility po." "Let her." Sabay kaming napalingon kay Nikolai. He was looking at me like I was the only person there. "Let her cook for me." He smiled slightly. Inalis ni Pia ang kamay niyang nakahawak sa akin, pero hindi ko inalis ang tingin ko kay Nikolai. "Pero sir-" "I said let her." Hindi niya tinaasan ng boses, pero sapat na para mapatahimik si Pia. Napaatras siya ng kaunti. "If you need anything po, ma'am, sabihin niyo lang." Tumango ako, saka muling tumingin kay Nikolai. I made sure that Pia left us before I spoke. "You don't have to scare her." "I didn't scare her." "You glared at her." Tumingin siya sa akin, bahagyang nakakunot ang noo. "That wasn't a glare," sagot niya, "I was just being clear." "Clear enough to make her step back," sabi ko, hindi ko pa rin inaalis ang tingin ko sa kanya. For a moment, hindi siya nagsalita. Then his lips curved slightly, almost amused. "You're protecting her like I didn't get married to you yesterday." "I'm just protecting a woman." I glared at him, the same glare he used on Pia. At hindi na ako nagsalita pa. But the way he walked toward me and the way I stepped back made my heart race again. Rinig ko na naman ang tibok ng puso ko, parang sasabog sa lakas. He held my waist, one hand staying on my wrist when I almost fell. His grip was not painful, just firm enough to stop me from moving. I froze, and my heart beating too fast. Hindi ako umatras o tinanggal ang hawak niya. Nakatayo lang ako, parang natrap sa pagitan ng mga kamay niya. "Is that how you say good morning to your husband? Scolding me like I was your baby?" nakangiti sabi niya. Maliit na ngiti, na parang inaasar niya ako. Hindi ako sumagot. Instead, I kept eye contact with him, but the moment Pia came in again, I looked away. I don't know what there is in his gaze, pero ang hirap umiwas. It's like a magnet, pulling me back no matter how much I try to resist. Itinulak ko siya ng bahagya. And the way he look at me, hindi siya mukhang galit. Tumalikod ako at dumiretso sa kusina, I tried to calm myself even though I could still feel his gaze on my back. Did he really think I was okay with him treating another woman like that? Hindi niya ako madadala sa titig niyang iyon. Well, maybe he does it to others, but not in front of me. If that's what he's used to, then I won't let him keep doing it. He married me, a woman. He promised to protect me, and if he can't even show respect to other people, how much more to me? I won't let his spoiled brat attitude ruin us just because he thinks he rules the world. If he wants to act like a fucker, then fuck him. "I said I don't want to. Ang kulit mo!" That simple shout made me freeze when I heard that voice. I know that voice, galing iyon sa galit na boses ni Nikolai. "Get out!"Chapter 11Seraphina pov"I'm not blaming you. Alam kong biktima ka rin." sabi ni Madam Moretti.Well, that's what people calling her. Madam Moretti.She held my hand. Kita ko ang sincere na pagaalala niya sa akin.Am I judging too much before? Pakiramdam ko kasi sa kanila dati ay peke lang. Lahat ng pinapakita, ngiti, at salita nila ay peke lang. So, now. Am I judging them too much?"Marami lang talaga judgemental. At naniniwala agad sa mga nakikita lang sa social media."Well, hindi na ko magtataka. Maraming uto-uto ngayon. They believed every news they saw at the internet without fact checking. Basta magpapaniwala na lang agad. Minsan hindi ko alam kung maaawa ako. Kasi parang linalamon na sila ng social media, kaya kahit simpleng balita lang na halatang fake news, mang-iiwan na sila ng masasakit na salita.Ipagkakalat na para may mapagusapan sila.That's sometimes the problem in social media."I'm okay po. Alam ko namang fake news lang iyon. And I know myself, hindi ako ganoong
Chapter 10Seraphina pov"Who are you?" biglang sabi ni Nikolai na nakangiti ngayon.I smiled back. "Your wife."Pagkababa ko pa lang sa tawag, imbis na magalit dahil sa pagmumura sa akin ni Mom, mas nauna pa ang tawa ko sa itsura ni Nikolai. Mas lalo siyang napangiti nang sabihin ko iyon. He likes it. Ganoong salita lang, kinikilig na siya."I didn't know you can talk to your mom like that. Akala ko sunud-sunurin ka lang nila, tinatanggap ang mga utos nila," sabi niya.Sa tingin ba niya ganoon ako kahina? Na sunud-sunuran lang ako habang buhay?My grandparents grew me para hindi maging mahina. Hindi nila ako pinalaking tikom ang bibig kapag nasasaktan. They raised me to be independent. To stand on my own. To defend myself kapag alam kong minamaliit na ako.Hindi ako bastos. Hindi ako palasagot. Pero marunong akong magsalita kapag kailangan.Hindi porke magulang ko sila ay pwede na nila akong pagsalitaan ng ganoon. Respeto ang itinuro nila sa akin. Respeto sa kapwa. Respeto sa sarili
Chapter 9Seraphina povWala na talagang ginawa tama ang ibang tao ngayon kundi gumawa ng kwento para lang may mapag-usapan. One video. One angle. One malicious caption. Enough to twist everything.Hindi naman nila alam kung ano ang totoong nangyari.Hindi nila alam na pinagkaguluhan kami that day. Hindi nila alam na ayoko magpakuha ng picture dahil mas importante ang safety ni Maine na pinagkakaguluham nung araw na 'yun. Hindi nila alam na ngumiti ako at nag sorry habang sinasabi na hindi ako nagpapapic.But of course, they will not post that part.Mas masarap ang issue. Mas mabenta ang babaeng nagmamaldita.I slowly lowered my phone. Ramdam ko galit, hindi kaba o kahit ano.I hate this. I hate how one lie can travel faster than a truth.Nikolai's jaw hardened as he scrolled. His eyes darkened."They're using our name," he muttered, voice low. Dangerous.And suddenly, the happy mood from earlier disappeared.Princess. Czar. The buffet table. 'Yung maingay na naguusap sa paligid namin
Chapter 8Seraphina pov"Hi. I'm Princess," inabot sa akin ni Princess ang kamay niya para makipag-shake hand sa akin.Tumingin muna ako kay Nikolai. When he smiled and nodded at me. Kinuha ko ang kamay ni Princess at nakipag-kamayan ako. She smiled at me, like she knew me. Kausap lang ni Nikolai 'to kanina, or maybe they have a thing at magmukha akong thirdwheel rito."You are his wife, right?"I nodded. Walang pagaalinlangan. Well, I am his wife. Wala ng iba, ako lang."Seraphina Skye Torres-Moretti." pakilala ko.Ngumiti ako. And I saw how her smile faded. Na-offend yata sa ngiti ko.Hindi ako galit. Hindi rin ako nagseselos. Why would I? Ang ayoko lang ay magmukhang third wheel dahil sa closeness nila. 'Yung mga tinginan nila, 'yung hawakan at tawanan nila na parang silang dalawa lang nagkakaintindihan. "Nikolai talked about you. Parang kilalang kilala na kita sa mga kuwento niya," sabi niya.And that was when my smile slowly faded.Siya naman ang nakangiti ngayon. Soft. Confide
Chapter 7Seraphina pov"Musta ka na? Ilang araw kitang hindi nakita." sabi ng babae nang humiwalay ng yakap si Nikolai sa kanya."Fine, still breathing."She laughed. Laughing for something stupid. Anong nakakatawa sa paghinga?Nakatitig lang ako sa kanila habang iniinom ang wine na nasa mesa sa harapan ko. Mapait siya at ramdam ko iyon sa dila ko, pero mas mapait pa rin ang dalawa na nasa harapan ko.Nikolai has been with her since we got here. Magkatabi sila, nag-uusap, nagtatawanan, na parang wala siyang iniwanan rito.I get it. We're just pretending, pero sana inisip man lang niya na I feel lonely too. Wala akong kausap rito.Inubos ko ang wine na nasa baso. Hindi siya nakakalasing, pero tama lang para mabawasan ang init ng ulo ko."Can I join you?" sabi ng isang lalaki. Tumabi siya sa akin and he exactly looked familiar."I'm James. I think you know me."I don't. Ngumiti na sana ako sa kanya kung oo."I'm Maine's boyfriend. Partner rin niya sa isang palabas niya," dagdag niya.I
Warning - R18Seraphina pov."Nikolai..." I whispered softly as his lips lingered on my neck, leaving a mark that made my breath hitch.Umalis na ang mga guest hanggang kami na lang ni Nikolai ang natira sa bahay. And the silence felt heavier than the noise earlier.He pulled back and looked at me. "Just tell me if you're not ready. I'll stop," he said.I nodded, even though I wasn't sure if I was agreeing because I wanted this or because of everything that had already happened earlier."Ayos lang ako."He leaned in after hearing my answer, kissing me slowly as if giving me one last chance to change my mind. My body reacted before my thoughts could.A small sound escaped me when he moved closer. I could feel his mandhood on me. It was hard.Mariin akong napapikit at mas lalo kong hinigpitan ang hawak sa damit niya nang gumalaw siya. His lips still on my neck like he was drawn to it. He sucking it and leave a mark.Naging mabilis ang pag-ulos niya na dahilan upang mapakapit lalo ako s







