Mag-log inCATRIONA’S POVSa kabila ng kapanatagan at pagkilalang natanggap ko matapos malutas ang malaking problema sa kumpanya, may mabigat na pakiramdam na laging bumabalot sa aking dibdib. Alam kong ang bawat hakbang ko, bawat kilos, at bawat salitang binibitawan ko ay maaaring maging susi upang mabunyag ang katotohanang matagal ko nang itinatago. At tama ang aking hinala—habang lalo akong napapansin at napapalapit sa mga tao sa paligid, lalong dumarami ang mga pagkakataong halos matuklasan ang aking tunay na pagkatao.Ilang linggo matapos ang matagumpay na pagpupulong, nagsimula ang mga tingin na tila may hinahanap. May mga matatandang empleyado na matagal nang nagsisilbi sa kumpanya ng pamilya Ayapana—mga taong naroon pa noong panahong ako ay bahagi pa rin ng buhay ni Kenzo. Sila ang mga taong nakakita sa akin noong limang taon na ang nakalilipas, at bagama’t iba na ang aking pangalan, naiiba na ang ayos ng aking buhok, at mas seryoso na ang aking pananamit, hindi maikakaila ang mga katang
CATRIONA’S POVSa loob ng ilang linggo, habang patuloy ang tahimik na paligsahan nina Kenzo at Leo, biglang dumating ang isang malaking hamon na sumubok hindi lamang sa katatagan ng kumpanya, kundi pati na rin sa kakayahan ng bawat taong nagtatrabaho rito. Isang sunod-sunod na problema ang bumungad sa amin na tila walang mabilis na solusyon, at nagsimulang gumulo ang takbo ng mga operasyon na matagal nang maayos at matatag.Nagsimula ang lahat sa biglaang pagtigil ng isang malaking proyekto na inaasahang magdadala ng malaking kita at pag-unlad sa kumpanya. Ang kasosyo nilang bansa ay biglang nagbago ng mga patakaran sa pag-aangkat at pagluluwas ng mga produkto, na nagdulot ng pagkaantala sa mga kasunduan, pagtaas ng gastos, at banta ng malaking pagkalugi. Kasabay nito, may mga isyu rin sa panloob na sistema ng pananalapi kung saan hindi magkatugma ang mga talaan at ulat, na lalong nagpagulo sa buong kagawaran.Ilang araw silang nagpulong ang mga matataas na opisyal at mga dalubhasa, n
CATRIONA’S POVHindi nagtagal, naging maliwanag na sa lahat na may hindi nasasabing labanan sa pagitan nina Kenzo at Leo. It started subtly at first — just quick glances, polite but sharp words, and silent competition every time they were in the same room — pero sa paglipas ng mga araw, lalo itong tumindi at naging imposible nang hindi mapansin.Si Leo ay nanatiling magalang, masayahin, at laging may dalang maliliit na bagay na nagpapakita ng kanyang atensyon. Every time he visits the company, he never fails to bring me fresh flowers, homemade pastries, or small items he says reminded him of me. He speaks softly, listens intently, and treats me with a warmth that makes me feel respected and comfortable, something I rarely experience inside the office walls.“Good morning, Ms. Sanchez,” bati niya nang may ngiti isang hapon, habang inilalagay sa aking mesa ang isang kahon ng paborito kong tsokolate. “I passed by the bakery downtown and remembered you mentioned once you liked this brand.
CATRIONA’S POVLumipas pa ang ilang linggo, at unti-unti ko nang nasanay sa trabaho bilang sekretarya ni Kenzo. I already knew his moods, his preferences, and how to handle him properly without making mistakes. Dahil dito, naging maayos ang aming pagsasama sa opisina, kahit na laging pormal at may malaking distansya ang kanyang pakikitungo sa akin.Isang umaga, maaga pa lang ay tinawag na niya ako agad. May hawak siyang makakapal na mga papeles, at halatang abala nang husto sa kanyang mga gawain.“Ms. Sanchez,” panimula niya nang seryoso. “Kailangan kong umalis ng siyudad sa loob ng tatlong araw para sa isang napakahalagang pagpupulong. Habang wala ako, ikaw ang bahalang tumanggap ng lahat ng ulat mula sa ibang departamento. Kung may kailangang agarang desisyon, itala mo lang nang maayos at tawagan mo ako agad sa telepono. Naiintindihan mo?”“Opo, Ginoo. Huwag po kayong mag-alala, aasikasuhin ko nang maayos ang lahat,” sagot ko nang may kumpyansa.Tumingin siya sa akin nang matagal, t
CATRIONA POVLumipas pa ang ilang linggo at lalo akong nasanay sa trabaho bilang sekretarya ni Kenzo. Alam ko na ang lahat ng kanyang ugali—kung kailan siya mainit ang ulo, kung ano ang gusto niya, at paano siya pakikitunguhan nang hindi nagkakamali. Dahil dito, naging maayos ang aming pagsasama sa opisina, kahit na laging pormal at malayo ang kanyang pakikitungo sa akin.Isang umaga, maaga pa lang ay tinawag niya ako agad. May hawak siyang ilang mga papeles at mukhang abala nang husto.“Ms. Sanchez,” panimula niya. “Kailangan kong umalis ng siyudad sa loob ng tatlong araw para sa isang mahalagang pagpupulong. Habang wala ako, ikaw ang bahalang tumanggap ng mga ulat mula sa ibang departamento. Kung may kailangang desisyon, itala mo lang at ipaalam sa akin agad sa telepono. Naiintindihan mo?”“Opo, Ginoo. Huwag po kayong mag-alala, aasikasuhin ko ang lahat,” sagot ko nang may kumpyansa.Tumingin siya sa akin sandali, tila tinitingnan kung kaya ko ba talaga. Pagkatapos ay tumango siya.
CATRIONA POVMabilis na nasanay ako sa bagong trabaho bilang sekretarya ni Kenzo. Araw-araw, maaga pa lang ay nasa opisina na ako. Inaayos ko ang kanyang iskedyul, naghahanda ng mga papeles, sumasagot sa mga tawag, at sinisigurong maayos ang lahat bago pa man siya dumating.Sa unang tingin, akala ng lahat ay madali lang ang trabahong ito. Pero hindi. Si Kenzo ay napakahigpit. Gusto niya ay tumpak, mabilis, at walang mali. Kahit kaunting pagkakamali ay agad niyang napapansin. Dahil dito, laging nakaalisto ang isip ko at ang mga kilos ko.Sa loob ng ilang linggo, nakita ko kung paano siya magpatakbo ng negosyo. Seryoso siya sa lahat ng oras, bihirang ngumiti, at laging may awtoridad. Sa mga pagpupulong, malakas ang kanyang boses at alam niya kung ano ang tama para sa kumpanya. Kahit ganito siya, napansin kong wala siyang pinapaboran. Lahat ay dapat sumunod sa patakaran.Dahil laging magkatabi kami, madalas siyang tumitingin sa akin habang nagtatrabaho. Minsan ay tumitigil siya sandali,







