Chapter 1 : The Interview

"Sometimes, the people who look the least dangerous are the ones who change your life forever."

*******************

Mula sa ikatatlumpung palapag ng Vidal Holdings Inc., tanaw ang halos buong business district ng Metro Manila.

Glass walls.

Italian marble floors.

Modern chandeliers.

At sa pinakadulong bahagi ng executive floor...

naroon ang opisina ng lalaking halos linggu-linggo laman ng entertainment news.

Westley Madrid Vidal.

Twenty-nine years old.

CEO.

Billionaire.

Bachelor.

At ang lalaking tinaguriang "Nation's Most Eligible Playboy."

Ngunit hindi siya ang tipong lalaking naniniwala sa forever.

Para sa kanya...

ang relasyon ay parang kontrata.

May simula.

May katapusan.

At higit sa lahat...

may expiration date.

Sa loob ng executive office...isang magandang babae ang tahimik na inaayos ang gusot niyang buhok habang nakaharap sa malaking salamin, pagkatapos ng maalab na sandali.

Bahagya niyang inayos ang lipstick bago lumingon kay Westley.

Nakasandal lamang ang binata sa executive desk habang kalmadong inaayos ang mamahaling relo sa kanyang pulsuhan.

Ni hindi man lang ito mukhang pagod.

Parang ordinaryong umaga lamang.

"So..."nakangiting sabi ng babae.

"When are you calling me again?"

Hindi agad sumagot si Westley.

Inabot niya ang coat na nakasabit sa likod ng swivel chair bago ito isinuot.

Pagkatapos ay tumingin siya sa babae.

His lips slowly curved into a smile.

"I never said I would."

Napanguso ang babae. "You're so mean."

"I've been called worse." Natawa ito.

"You're unbelievable." maktol ng babae

"I know."

Lumapit ang babae at marahang hinawakan ang kurbata ng binata.

"What if...I actually like you?"

Westley looked at her for a few seconds.

Then...he gently removed her hand.

"I told you the first day.I don't do relationships."

Tahimik na napabuntong-hininga ang babae.

"So...That's it?"

Westley glanced at the expensive watch wrapped around his wrist.

Nine o'clock.

Eksaktong oras.

"You may leave."

Bahagyang kumunot ang noo ng babae.

"Seriously?"

"I have interviews.I need a new secretary."

Napatawa ang babae.

"You're dismissing me because of work?"

"No." Westley smirked.

"I'm dismissing you because your subscription has already expired."

Nanlaki ang mga mata nito.

"My what?"

"Subscription." Napatawa siya nang mahina.

"I told you.Everything has an expiration date."

Pabiro siyang tinuro ng babae.

"One day...Some woman will break your heart." Nagpapadyak na umalis ang babae

"I highly doubt that." Westley chuckled.

"Why?"

"Because I don't hand it to anyone."

Tahimik na napailing ang babae.

"I hate you."

"No, you don't." He laughed.

Ilang segundo pa siyang tinitigan nito bago tuluyang lumabas ng opisina.

Pagkasara ng p***o...bumalik ang katahimikan.

Walang bakas ng emosyon sa mukha ng CEO.

Pinindot niya ang intercom.

"Miss Gomez."

Agad na sumagot ang boses mula sa kabilang linya.

"Yes, Sir?"

"Send the applicants one by one."

"Yes, Sir."

"And..." Saglit siyang huminto. "Have housekeeping clean my office."

"Right away, Sir." Pinatay niya ang intercom.

Maya-maya lamang...

may kumatok.

Tok.

Tok.

Tok.

"Come in."

Pumasok ang executive assistant niyang si Monica Gomez.

"Sir..."

"Thirty-eight applicants are waiting."

"Thirty-eight?"

"Yes, Sir."

Westley umiling.

"Too many."

"HR filtered them already."

"Apparently not enough."

Napabuntong-hininga si Monica.

Alam niyang magiging mahaba na naman ang araw.

"Sir...Any preference?"

Westley isinandal ang likod sa upuan.

"Yes.I don't want someone beautiful."

Napatigil si Monica.

"...Sir?"

"I need a secretary.Not another problem."

Hindi napigilan ni Monica ang mapangiti.

"Sir...Maganda rin naman pong maging presentable."

"I said presentable.Not seductive."

Tumayo si Westley.

Lumapit siya sa floor-to-ceiling window.

Sa ibaba...kitang-kita ang mga sasakyang tila maliliit na laruan.

Tahimik siyang nagsalita.

"Beautiful women always want something."

"They flirt. They manipulate.lThey expect special treatment.I don't have time for any of that."

Lumingon siya kay Monica.

"I want someone..."

"...who isn't interested in me."

"Do you think such a woman exists?" Tanong ni Monica na may bahagyang biro.

Westley smiled.

"I hope so."

_______

Sa kabilang banda ng gusali...

halos lahat ng aplikante ay abala sa pagre-retouch ng makeup.

May naglalagay ng lipstick.

May nag-aayos ng designer blazer.

May paulit-ulit na nagsasanay ng English introduction.

Halatang pinaghandaan ang interview.

Ngunit sa pinakadulong upuan...may isang babaeng tahimik lamang na yakap ang lumang brown envelope.

Naka-cardigan.

Mahabang palda.

Flat shoes.

Makapal na salamin.

At braces.

Hindi siya nakikihalubilo.

Hindi rin siya nakikipagkompetensya.

Tahimik lamang siyang nakatingin sa resume na ilang beses na niyang binasa.

"Ellaine Cruz..." mahina niyang bulong sa sarili.

Unti-unti niyang hinawakan ang ID na nasa loob ng bag.

Hindi iyon ang pangalang nakasulat doon.

Nakahinga siya nang malalim bago muling isinilid ang wallet.

Mula ngayon... wala nang Ellaine Valderama.

Patay na ang babaeng iyon.

At ang natitira na lamang...ay isang simpleng aplikanteng naghahanap ng trabaho.

"Ellaine."

Napalingon siya.

Nakatingin sa kanya ang kaibigan niyang si Martha Alinsug na nagtatrabaho sa HR Department.

Kinawayan siya nito.

"Good luck."

Ngumiti si Ellaine.

"Thank you" she mouthed

Hindi niya alam...na sa loob lamang ng ilang minuto...

ang lalaking pinakamaiiwasan sana niya...

ang magiging dahilan para tuluyan nang magbago ang buhay niya.

"Applicant number one please proceed."

Mabagal na tumayo ang unang aplikante.

Halos lahat ng babae sa waiting area ay napalingon dito.

Tall.

Elegant.

Designer heels.

Luxury handbag.

Halatang galing sa mayamang pamilya.

"Good luck," nakangiting sabi ng isa.

Ngumiti rin ang babae bago tuluyang pumasok sa executive office.

Pagkaraan ng dalawang minuto...

Bumukas muli ang p***o.

"Next."

Napalunok ang sumunod.

"Gan'on kabilis?"

Mahigit tatlumpung minuto ang lumipas.

Isa-isang lumabas ang mga aplikante.

May umiiyak.

May naiinis.

May nagrereklamo.

"Ilang language ang gusto niyang alam ko?"

"Secretary ba ang kailangan o robot?"

"Napakayabang!"

"Ang gwapo nga... pero ang sungit."

Habang tahimik na nakikinig si Ellaine...

Napabuntong-hininga si Martha na kanina pa pabalik-balik sa HR office.

"Twenty-eight rejected."

Nanlaki ang mga mata ni Ellaine.

"Lahat?"

Tumango si Martha.

"Hindi ko alam kung secretary ba ang hinahanap ng CEO o unicorn."

Hindi napigilan ni Ellaine ang mapangiti.

"Pwede pa akong umuwi.Huwag kang magbiro." biro niya

Biglang tumunog ang intercom.

"Applicant number twenty-nine."

Napatingin si Martha sa hawak niyang listahan.

"Ellaine Cruz."

Huminga nang malalim si Ellaine.

Ito na.

Tahimik niyang inayos ang makapal na salamin.

Hinila pababa ang cardigan.

Sinigurong maayos ang braces niyang kitang-kita kapag ngumiti.

"Sige."

Bulong niya sa sarili.

"Normal lang."

"Walang kaba."

Paglapit niya sa malaking p***o...

Bahagya muna siyang kumatok.

Tok.

Tok.

"Come in."

Mabagal niyang itinulak ang p***o.

Pagpasok pa lamang niya...

Naramdaman niya agad ang kakaibang aura ng opisina.

Malawak.

Tahimik.

At napakalamig.

Sa gitna nito...

Nakatayo ang isang matangkad na lalaki sa harap ng floor-to-ceiling window.

Nakasuot ito ng dark gray suit.

Maayos ang pagkakaayos ng buhok.

Malapad ang balikat.

At kahit nakatalikod...

Hindi maikakailang gwapo ito.

Unti-unti itong lumingon.

Nagtagpo ang mga mata nila.

Sandaling natigilan si Ellaine.

Gwapo.

Sobrang gwapo.

"Jusko tao ba to?"... sa isip niya

Kaya pala baliw na baliw ang mga babae rito.

Ngunit agad niyang sinampal ang sarili sa isip.

Gwapo nga.

Babaero naman.

Pareho lang kay Leo.

Hindi.

Hindi na siya muling magkakamali.

"Miss Cruz."

Naputol ang iniisip niya.

"Yes, Sir."

"Sit."

Tahimik siyang umupo. Binuksan ni Westley ang resume.Hindi muna siya nagsalita. Tahimik lamang niya itong binasa.

Ilang segundo ang lumipas.

"You graduated with Latin honors."

"Yes, Sir."

"You speak three languages."

"Yes, Sir."

"You also handled executive scheduling before."

"Temporary work only."

"Hmm."

Isinara ni Westley ang folder.

Hindi pa rin nawawala ang seryoso nitong ekspresyon.

"Tell me.Why do you want this job?"

Diretso siyang tumingin sa CEO.

"Because I need it."

"Walang ibang dahilan?"

"Wala po."

"You don't admire me?"

Hindi niya inaasahan ang tanong.

"...Hindi po." deretsong sagot nito.

Bahagyang tumaas ang kilay ng CEO.

"Really?"

"Yes, Sir."

"Interesting."

Sumandal ito sa upuan.

"Alam mo bang halos lahat ng babaeng pumasok dito kanina....binanggit muna kung gaano ako kaguwapo bago sinagot ang tanong ko?"

Hindi napigilan ni Ellaine ang mapatingin sa mukha nito.

'Gwapo naman talaga...'

Pero...May saltik.'

"Sagutin mo."

Napakurap siya.

"H-Ha?"

"Am I handsome?"

Halos mabilaukan siya.

'Ano ba'ng interview 'to?'

"Sir...Interview po ba ito o personality test?"

Isang mahinang tawa ang kumawala kay Westley.

Sa unang pagkakataon ngayong umaga...

May aplikanteng hindi natakot sumagot.

"So?" Tanong muli nito.

Napabuntong-hininga si Ellaine.

"Objectively.....yes."

Bahagyang ngumiti ang CEO.

"But?" Nakataas ang kilay na turan niya

"But...Personally...hindi po ako interesado." napabuntong hininga si Ellaine

Tumahimik ang buong opisina.

Ilang segundo.

Walang nagsalita.

Pagkatapos...

Biglang natawa si Westley.

Hindi iyong pilit.

Kundi totoong tawa.

"That's a first."

Napakunot ang noo ni Ellaine.

"Sir?"

"Lahat gusto akong ligawan."Ikaw...parang gusto ninyo akong iwasan."

'Kung alam mo lang.' Bulong niya sa isip.

'Ikaw ang klase ng lalaking iiwasan ko habambuhay.'

Tahimik na tumayo si Westley.

Lumapit ito sa kanya.

Huminto sa tapat ng mesa.

Magkalapit na sila ngayon.

Nanatiling kalmado si Ellaine kahit bahagyang bumilis ang tibok ng puso niya.

Hindi dahil kinikilig.

Kundi dahil...

Napaka-intimidating ng CEO.

"One last question."

"Yes, Sir."

"If I become the most difficult boss you'll ever have.....will you resign?"

Hindi siya nag-atubili.

"No."

"Bakit?"

"Dahil trabaho lang po ang hanap ko.Wala akong balak umibig sa boss ko."

Napatitig si Westley.

Pagkatapos ay unti-unti siyang ngumiti.

Isinara niya ang folder.

"Congratulations, Miss Cruz."

Nanlaki ang mga mata ni Ellaine.

"Sir?"

"You're hired."

Para siyang hindi agad nakapaniwala.

"G-Gano'n lang po?"

"I rejected twenty-eight applicants."

"You answered honestly."

"And you looked at me....without trying to impress me."

Inabot nito ang isang maliit na papel.

"Report tomorrow."

Tahimik na tumayo si Ellaine.

"Thank you, Sir."

Paglabas niya ng opisina...

Halos mapatalon sa tuwa si Martha.

"Nakuha mo?!"

Mahina siyang tumango.

Hindi makapaniwala ang kaibigan.

"Ikaw lang ang pumasa!"

Ngunit bago pa sila tuluyang makalayo...

May isang babaeng empleyado ang biglang napatigil sa paglalakad.

Titig na titig ito kay Ellaine, parang may naalala.

Dahan-dahan itong lumapit.

"Excuse me..."

Napalingon si Ellaine.

"Yes?"

"Pasensya na po..."

"Pero......kilala ba kita?"

Bahagyang natigilan si Ellaine.

"Hindi po."

Kumunot ang noo ng babae.

"Impossible...Kamukhang-kamukha mo kasi ang—"

Napahigpit ang hawak ni Ellaine sa brown envelope.

"...ang nawawalang heiress ng Valderama family."

Nanlamig ang buong katawan niya.