LOGINSHANEPagpasok na pagpasok ko sa enggrandeng pinto ng mansiyon pagkauwi ko galing sa dalampasigan ay agad akong sinalubong ng pekeng Audrey na may malawak na ngiti sa kaniyang mukha.I could feel my entire body tensing up with a sudden surge of violent energy, at sa totoo lang ay gustong-gusto kong itulak o sampalin ang babaeng ito nang napakalakas upang mabura ang mapagpanggap niyang ngiti.Pilit kong ibinaba ang aking mga nakakuyom na kamao sa aking gilid dahil taglay pa rin nito ang mukha ni Audrey, ang mukha ng kaisa-isang babaeng minamahal ko, at alam kong hindi pa ito ang tamang oras para ibuko ko siya sa harap ng lahat.I had to force myself to breathe normally, swallowing the intense disgust that was building up in my throat while she casually walked toward me with her expensive silk robe flowing behind her.“Hon, where did you go? Kanina pa kita hinahanap pagkatapos umalis ni Melody, at nag-aalala ako dahil hindi mo man lang sinasagot ang mga tawag ko sa phone mo.”Ngumiti ak
SHANEBumalik ako, kasama ang aking assistant na si Kevin, at ang mga pinagkakatiwalaang tauhan namin sa dalampasigan ng dagat kung saan noong nakaraang buwan ay nangyari ang trahedya at doon nalunod ang asawa kong si Audrey.Hinipan ng malakas at malamig na hangin ang aking mukha habang nakatayo ako sa mabatong dalampasigan, watching the wild ocean waves crash violently against the dark shore just like they did during that horrific night.Sobrang bigat sa dibdib ang pakiramdam na bumalik sa mismong lugar na ito, especially now that I know the cruel and terrifying truth about my domestic life. Noong araw na iyon ay akala namin ay isang milagro ang nangyari dahil nakaligtas siya, pero ibang tao na nagpanggap na Audrey ang bumalik sa akin at pumasok sa aking mansiyon para lokohin kaming lahat.I tightly clenched my fists inside my heavy coat pockets, turning my cold and sharp gaze toward Kevin who was currently checking some old satellite maps on his military grade tablet.“Kevin, tingn
SHANENakatayo ako sa gilid ng malaking crib habang malungkot na tinitingnan ko ang kambal kong sanggol na sina Tyler at Troy na kasalukuyang mahimbing na natutulog sa loob ng kanilang nursery room.Kaya pala sa mga nakalipas na araw ay hindi man lang napapansin ng pekeng Audrey ang mga anak namin kahit pa baby pa lang ang mga ito at kailangan ng matinding aruga mula sa isang tunay na ina.I felt a sharp, painful twist in my chest as I watched their tiny hands move in their sleep, completely innocent and unaware that the woman they think is their mother is actually a heartless monster with a stolen face.Naalala ko kung paanong noong nakaraang linggo ay umiyak nang malakas si Troy dahil sa mataas na lagnat, pero ang babaeng iyon ay nag-atubili pang lumapit at mas pinili pang manood ng telebisyon kaysa kargahin ang sarili niyang anak.Everything makes complete, terrifying sense to me right now, dahil ang isang totoong ina na katulad ng asawa ko ay hinding-hindi matitiis ang kaniyang mg
SHANESagad hanggang buto ang galit ko habang pinapanood ko sa cctv room ang pekeng si Audrey na kasalukuyang nagpapakasasa sa loob ng aming kwarto.I can feel the intense heat of pure hatred coursing through my veins as I watch this shameless woman on the primary monitor screen, looking so incredibly happy while trying on all the luxury clothes, expensive jewelry, and designer shoes that she bought earlier using my hard-earned money.Sumasayaw pa siya sa harap ng malaking salamin na akala mo ay reyna siya ng mansiyon, completely clueless that her every single movement is being recorded by the high-definition cameras we hidden around the area.Gusto ko man siyang saktan ngayon din hanggang sa umamin kung nasaan ang totoong Audrey ay nagpigil ako dahil masisira ang plano ko na mailigtas ang totoong asawa ko mula sa mga kamay ng mga kriminal na ito.I tightly gripped the edge of the control desk, my knuckles turning completely white from the sheer pressure while Kevin silently watched m
SHANENakatitig ako sa napakaraming screen ng computer sa loob ng aming sekretong monitoring room habang pinapanood ko ang bawat galaw ng pekeng asawa ko sa loob ng bahay. Buong mansion, at lahat ng gamit halos ng pekeng Audrey ay may nakakabit na hidden camera at high definition audio bug na nagpapadala ng signal bawat segundo. Mula sa kaniyang walk in walk closet, sa banyo, sa ilalim ng mga lamesa, hanggang sa mga designer bags na dinala niya sa mall kasama si Melody ay wala kaming pinalampas na anggulo. I could feel my blood boiling with intense anger every time I saw her stolen face moving across the screen, knowing that she is comfortably enjoying my wealth while the real mother of my children is trapped somewhere out there. Tinalikuran ko ang mga monitor at hinarap ko ang aking pinagkakatiwalaang assistant na seryosong nag-aayos ng mga recording equipment sa gilid.“Kevin, sisiguraduhin mo na gumagana ang lahat ng devices natin bawat segundo dahil hindi natin pwedeng palampasin
MELODYPigil na pigil ko ang nagpupuyos kong galit at matinding inis habang nakaupo ako sa tapat ng babaeng ito na walang hiyang nagpapanggap na si Audrey sa loob ng sarili nitong mansiyon.I can feel my chest tightening with every single fake smile she throws at me, at kung hindi lang ako nagpipigil ay baka nasampal ko na ang kaniyang magnanakaw na mukha ngayon din dahil sa galit.Subalit kailangan kong maging mahinahon at huwag na huwag magpahalata sa kaniya, kundi ay baka lalong mapahamak ang totoong bestfriend ko na kasalukuyang nawawala at maaaring nasa panganib ang buhay.I forced myself to display a warm, enthusiastic expression that I didn't actually feel, masking my deep dynamic of hatred beneath a carefully constructed layer of normal friendship. Lihim kong tinitigan ang kaniyang bawat galaw upang masigurado na hindi niya mapapansin ang panginginig ng mga kamay ko sa tindi ng galit.“Audrey, napansin ko kasi na parang medyo stress ka nitong mga nakaraang araw dahil sa dami n
MirandaNakangisi akong naupo sa maliit na coffee shop, tinitingnan ang tatlong executive sa harap ko—sina Mr. Ronio, Ms. Lopez, at Mr. Tan. Halata sa mukha nila ang kaba at takot, halos hindi makapaniwala sa nangyayari. Hawak ko ang malaking sobre sa bag ko habang tahimik silang nakatingin sa pali
MirandaPag-uwi ko ng bahay, halos malakas ang pagsara ko ng pinto ng kotse. Gigil pa rin ako sa nangyari sa mansion nila Shane. Hanggang ngayon naririnig ko pa sa tenga ko yung mga paratang nila sa amin.Pagpasok ko sa sala, nakita ko sina Mama at Papa na nag-uusap. May mga papel sa mesa at mukhan
ShaneBusy ako ngayon habang nag me-meeting sa Lincoln Corporation. Nasa conference room kami. Mahaba ang mesa, puno ng papel, laptop, at reports tungkol sa nawawalang pera. Lahat ng boss sa iba’t ibang department nandito. Lahat ay ramdam ang bigat ng problema.Ako ang nasa dulo ng mesa. Nakatingin
ShaneParang may biglang umakyat na init sa ulo ko. Napabuntong-hininga ako. Sa totoo lang, ayoko na siyang makita. Pagod na pagod na ako sa drama niya.“Sabihin mo umalis na siya,” sabi ko agad. “Wala kaming pag-uusapan.”Pero bago pa makalabas ang katulong, biglang pumasok si Miranda sa sala. Umi







