LOGINSHANESa dami ng laban na pinagdaanan ko sa buhay, bihira na lang ang bagay na talagang nagpapaisip sa akin nang malalim. Pero ngayong araw na ito, habang hawak ko ang phone at nakatingin sa malawak na city view mula sa glass wall ng opisina ko, hindi ko maitanggi na may kakaibang bigat sa dibdib ko.Hindi dahil sa negosyo. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil kay Miranda Chase.Pinindot ko ang contact number ng mental institution kung saan siya naka-confine. Ilang segundo ring nag-ring bago may sumagot. Kalmado ang boses ko pero may diin sa bawat salita.“Hello. This is Shane Lincoln. I want to know the condition of Miranda Chase.”May saglit na katahimikan sa kabilang linya, parang nag-aayos ng sarili ang kausap ko bago sumagot. Sanay ako sa ganitong reaksyon. Kahit saan ako tumawag, may kaunting tensyon kapag naririnig nila ang pangalan ko.“Good afternoon, Mr. Lincoln,” sagot ng doctor, mahinahon pero may halong respeto.Napapikit ako sandali, pinipigilan ang iritasyon na unti-unting
MARIAN“Shane…” marahan kong tawag habang nakaupo kami sa loob ng kwarto, pinipili ko ang tamang tono ng boses, yung may halong pag-aalinlangan at kabaitan na bagay sa pagkatao ni Audrey. “What if… patawarin na lang natin si Miranda?”Napahinto siya sa ginagawa niya at dahan-dahang napatingin sa akin, halatang hindi niya inaasahan ang sasabihin ko. I can see it in his eyes, that instant shift from calm to disbelief, at doon ko agad naramdaman na kailangan kong galingan pa ang pag-arte ko.“What?” tanong niya, mababa ang boses pero may diin, parang hindi niya sigurado kung tama ang narinig niya. “Audrey, do you even hear yourself?”Nagkunwari akong napayuko, pinagsalikop ang mga kamay ko, acting like I’m torn between emotions kahit sa loob ko ay malinaw ang dahilan kung bakit ko ito ginagawa. “I know it sounds crazy,” sabi ko, marahan pero may halong sincerity. “But what if… she really needs help? What if she’s really sick?”Napailing siya agad, halatang hindi sumasang-ayon. “No way,”
SHANEHindi pa rin ako mapakali kahit hawak ko na ang resulta ng DNA test, at kahit paulit-ulit ko itong basahin, hindi nawawala ang pakiramdam na may mali. On paper, everything checks out, malinaw ang nakasulat, walang room for doubt kung pagbabasehan lang ay science. Pero hindi lang naman sa papel umiikot ang buhay ko, at lalong hindi doon nakabase ang pagkilala ko sa asawa ko.Tumingin ako kay Kevin na nasa malapit lang, tahimik pero alam kong binabasa niya ang bawat galaw ko. Kilala niya ako, at alam niyang kapag ganito ako ka-seryoso, hindi ito simpleng pagdududa lang. I motioned for him to come closer, making sure walang ibang makarinig ng sasabihin ko.“Kevin,” tawag ko, mababa ang boses pero may diin. “We’re doing another test.”Napakunot ang noo niya, pero hindi siya nagtanong agad. Sanay siya na hindi ko kailangang ulitin ang sarili ko. “Another DNA test, sir?” maingat niyang tanong, parang kinukumpirma lang kung tama ang narinig niya.“Yes,” sagot ko nang diretso habang nak
MARIANHindi ko maipaliwanag kung gaano kabigat ang bawat segundo habang hinihintay ko ang pagbabalik ng doctor, kahit pilit kong pinapakita sa kanila na pagod lang ako sa pag-iyak at sa mga paratang nila. Sa totoo lang, my mind was running in circles, dahil alam kong isang resulta lang ang pwedeng magtapos sa lahat ng pinaghirapan ko, at hindi iyon pwedeng pumabor sa akin kung tama ang takbo ng mundo.Nang bumukas ang pinto at pumasok siya, hawak ang envelope na parang may dalang hatol, pakiramdam ko biglang sumikip ang dibdib ko at halos hindi ako makahinga nang maayos. Hindi ko na marinig ang paligid, parang naka-focus lang lahat sa papel na hawak niya, at kahit gusto kong magmukhang kalmado, I could feel my fingers trembling habang nakahawak ako sa gilid ng upuan.“Mr. Lincoln,” sabi ng doctor habang tumigil sa harap namin, at doon ko naramdaman na lahat ng mata ay nasa kanya na. “We have the results.”Walang nagsalita. Kahit si Shane, na kanina pa matigas ang tindig, hindi agad g
SHANEHindi na ako umatras. Kahit ano pa ang sabihin niya, kahit anong iyak o paliwanag ang gawin niya, I already made up my mind. Hindi na sapat ang hinala, hindi na sapat ang pakiramdam. Kailangan ko ng katotohanan na hindi kayang baluktutin ng kahit sino.“No matter what… itutuloy natin ang DNA test,” sabi ko, direkta habang nakatingin sa kanya. Hindi ko na nilambutan ang tono ko dahil alam kong kung bibigay pa ako ngayon, baka tuluyan na akong malinlang. “We need to be sure… once and for all.”Napansin ko agad ang pagbabago sa mukha niya, kahit pilit niya itong tinatakpan ng luha at pagkalito. There was fear. Hindi yung simpleng takot na masaktan, kundi yung takot na parang may mabubunyag.“At bakit kailangan pa ‘yan?” sagot niya, nanginginig ang boses pero pilit pa ring lumalaban. “Hindi ba sapat na nandito ako? Hindi ba sapat na ako ‘to?”Huminga ako nang malalim, pilit kinokontrol ang emosyon ko dahil kahit anong mangyari, ayoko na magpadala sa awa. “No,” sagot ko, mababa pero
MARIANLumuluhod ako sa harap nila habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko, ramdam ko ang lamig ng sahig pero mas nangingibabaw yung takot na baka sa mismong sandaling ito tuluyan nang bumagsak ang lahat ng plano ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatingin ako kay Shane, pilit kong hinuhugot ang emosyon na alam kong kailangan kong ipakita para makuha ko ulit kahit kaunting tiwala niya.“Please… listen,” sabi ko, basag ang boses habang halos hindi ko na makontrol ang paghinga ko, pinipilit kong magmukhang wasak at nalilito. “I admit… after the accident sa dagat, my memories are very unclear, parang may mga parte na hindi ko maabot kahit anong pilit ko,” dagdag ko habang hinahawakan ko ang ulo ko na parang nasasaktan. “But I am the only and real Audrey… ako ‘to, Shane, please, don’t look at me like that.”Sa loob ko, alam kong bawat segundo mahalaga dahil ramdam ko na hindi na basta-basta naniniwala si Shane. Hindi na siya yung lalaking kayang lokohin ng simpleng iyak at lambi
LuisNagising ako sa tunog ng buzzer dito sa loob ng underground na bahay. Agad akong napabalunghat mula sa sofa at kinabitan ng kaba ang dibdib ko. Masyado pang maaga para bumisita si Miranda o si Billy. Dahan-dahan kong nilapitan ang monitor ng CCTV na nakakabit malapit sa pinto ng basement. Naki
MarianNakatago ako sa likod ng makapal na kurtina rito sa loob ng kwarto ni Doc Loida. Halos hindi ako humihinga habang nakasilip sa siwang ng pinto. Rinig na rinig ko ang paghinto ng isang mamahaling sasakyan sa labas ng maliit na klinika. Noong bumaba ang bintana at lumabas ang isang lalaking na
MARIANDahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Ang puting kisame na kanina ay malabo ay unti-unting luminaw. Masakit ang buong katawan ko, parang bawat ugat ko ay binubugbog ng kung anong bigat. May naramdaman akong matigas na bagay sa braso ko—isang suwero."Gising ka na pala," isang mahinahong
LuisNakaupo ako sa tigas na bangko sa loob ng presinto, pinipilit na huwag manginig ang mga kamay ko. Maya-maya pa, narinig ko ang malakas na kalabog ng pinto at ang mabilis na yabag ng sapatos. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino 'yun. Ang galit na nararamdaman sa buong paligid







