로그인SHANETahimik ang buong mansion habang nakaupo ako sa nursery, at for a moment I allowed myself to just breathe, hawak ang maliit na kamay ni Tyler habang si Troy naman ay mahimbing na natutulog sa kabilang crib, at kahit sanay ako sa chaos ng business world at sa endless pressure ng power at responsibility, this kind of silence feels different, mas malalim, mas personal, dahil bawat maliit na galaw ng mga anak ko ay parang paalala na hindi na lang ako nabubuhay para sa sarili ko kundi para sa kanila na rin.I was adjusting Tyler’s blanket carefully when the low hum of the television suddenly shifted, at kahit hindi ko agad pinansin sa una dahil mas importante sa akin ang moment na ito kasama sila, there was something in the reporter’s voice that made me look up, something urgent, something serious, kaya napalingon ako sa screen at doon ko nakita ang live footage ng isang malaking gusali na nilalamon ng apoy habang makapal na usok ang umaakyat sa langit at nagkakagulo ang mga tao sa p
MIRANDATahimik lang ako, nakaupo sa gilid ng kama, habang naririnig ko ang boses ng doctor sa harapan ko. Hindi ako gumagalaw. Hindi ako kumukurap nang madalas. Sanay na ako sa ganitong eksena. Ilang beses na nila akong kinausap, tinawag ang pangalan ko, sinubukang kunin ang atensyon ko.“Miranda, do you hear me?”Naririnig kita, gusto kong sabihin. Malinaw pa sa malinaw. Pero hindi ako kikibo. Hindi ko siya bibigyan ng kahit anong reaksyon. Hinayaan ko lang na nakatunganga ako sa isang punto sa dingding, parang wala akong naririnig, parang wala akong naiintindihan.“Miranda,” ulit niya, mas mabagal ang tono, parang kinakausap ang isang batang hindi marunong umintindi. “Since we were able to conduct a diagnosis that you are really not in a proper state of mind, you will stay here as long as you will not heal.”Sa loob-loob ko, napangisi ako, pero syempre hindi makikita sa mukha ko. Hindi proper state of mind. Kung alam mo lang, doc, kung gaano kalinaw ang isip ko ngayon.“You will no
SHANESa dami ng laban na pinagdaanan ko sa buhay, bihira na lang ang bagay na talagang nagpapaisip sa akin nang malalim. Pero ngayong araw na ito, habang hawak ko ang phone at nakatingin sa malawak na city view mula sa glass wall ng opisina ko, hindi ko maitanggi na may kakaibang bigat sa dibdib ko.Hindi dahil sa negosyo. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil kay Miranda Chase.Pinindot ko ang contact number ng mental institution kung saan siya naka-confine. Ilang segundo ring nag-ring bago may sumagot. Kalmado ang boses ko pero may diin sa bawat salita.“Hello. This is Shane Lincoln. I want to know the condition of Miranda Chase.”May saglit na katahimikan sa kabilang linya, parang nag-aayos ng sarili ang kausap ko bago sumagot. Sanay ako sa ganitong reaksyon. Kahit saan ako tumawag, may kaunting tensyon kapag naririnig nila ang pangalan ko.“Good afternoon, Mr. Lincoln,” sagot ng doctor, mahinahon pero may halong respeto.Napapikit ako sandali, pinipigilan ang iritasyon na unti-unting
MARIAN“Shane…” marahan kong tawag habang nakaupo kami sa loob ng kwarto, pinipili ko ang tamang tono ng boses, yung may halong pag-aalinlangan at kabaitan na bagay sa pagkatao ni Audrey. “What if… patawarin na lang natin si Miranda?”Napahinto siya sa ginagawa niya at dahan-dahang napatingin sa akin, halatang hindi niya inaasahan ang sasabihin ko. I can see it in his eyes, that instant shift from calm to disbelief, at doon ko agad naramdaman na kailangan kong galingan pa ang pag-arte ko.“What?” tanong niya, mababa ang boses pero may diin, parang hindi niya sigurado kung tama ang narinig niya. “Audrey, do you even hear yourself?”Nagkunwari akong napayuko, pinagsalikop ang mga kamay ko, acting like I’m torn between emotions kahit sa loob ko ay malinaw ang dahilan kung bakit ko ito ginagawa. “I know it sounds crazy,” sabi ko, marahan pero may halong sincerity. “But what if… she really needs help? What if she’s really sick?”Napailing siya agad, halatang hindi sumasang-ayon. “No way,”
SHANEHindi pa rin ako mapakali kahit hawak ko na ang resulta ng DNA test, at kahit paulit-ulit ko itong basahin, hindi nawawala ang pakiramdam na may mali. On paper, everything checks out, malinaw ang nakasulat, walang room for doubt kung pagbabasehan lang ay science. Pero hindi lang naman sa papel umiikot ang buhay ko, at lalong hindi doon nakabase ang pagkilala ko sa asawa ko.Tumingin ako kay Kevin na nasa malapit lang, tahimik pero alam kong binabasa niya ang bawat galaw ko. Kilala niya ako, at alam niyang kapag ganito ako ka-seryoso, hindi ito simpleng pagdududa lang. I motioned for him to come closer, making sure walang ibang makarinig ng sasabihin ko.“Kevin,” tawag ko, mababa ang boses pero may diin. “We’re doing another test.”Napakunot ang noo niya, pero hindi siya nagtanong agad. Sanay siya na hindi ko kailangang ulitin ang sarili ko. “Another DNA test, sir?” maingat niyang tanong, parang kinukumpirma lang kung tama ang narinig niya.“Yes,” sagot ko nang diretso habang nak
MARIANHindi ko maipaliwanag kung gaano kabigat ang bawat segundo habang hinihintay ko ang pagbabalik ng doctor, kahit pilit kong pinapakita sa kanila na pagod lang ako sa pag-iyak at sa mga paratang nila. Sa totoo lang, my mind was running in circles, dahil alam kong isang resulta lang ang pwedeng magtapos sa lahat ng pinaghirapan ko, at hindi iyon pwedeng pumabor sa akin kung tama ang takbo ng mundo.Nang bumukas ang pinto at pumasok siya, hawak ang envelope na parang may dalang hatol, pakiramdam ko biglang sumikip ang dibdib ko at halos hindi ako makahinga nang maayos. Hindi ko na marinig ang paligid, parang naka-focus lang lahat sa papel na hawak niya, at kahit gusto kong magmukhang kalmado, I could feel my fingers trembling habang nakahawak ako sa gilid ng upuan.“Mr. Lincoln,” sabi ng doctor habang tumigil sa harap namin, at doon ko naramdaman na lahat ng mata ay nasa kanya na. “We have the results.”Walang nagsalita. Kahit si Shane, na kanina pa matigas ang tindig, hindi agad g
AudreyNapalingon ang isang lalaki sa salamin. “Ano ‘yon?” iritang niyang sabi.Palapit nang palapit ang nurse. Halatang nagmamadali. May hawak siyang folder at may kasamang guard ng hospital.Kumatok siya sa bintana. Ibinaba ng lalaking katabi ko ang salamin nang kaunti.“Ano kailangan mo?” matiga
MelodyHalos manginig at gumulong ako sa sahig sa sobrang sakit.Hindi ko na maipaliwanag kung gaano kasakit. Parang may apoy na dumadaloy sa buong braso ko. Sumisigaw ako pero parang wala lang sa kanila. Parang normal lang sa kanila ang ginawa nila.“Isa pa ‘yan,” sabi nung isang lalaki habang haw
ShaneUmuwi kami ng mansion na mabigat ang pakiramdam. Tahimik ang biyahe mula korte hanggang bahay. Kahit malaki ang sasakyan, parang masikip dahil walang gustong magsalita.Pagpasok namin sa mansion, Umupo si Lolo Gregor sa paborito niyang upuan. Si Mama at Papa naman sa sofa. Ako hindi agad umup
MirandaGalit na galit ako habang hawak ang phone ko. Parang gusto ko iyon ihagis sa sobrang inis. Palakad-lakad ako sa sala habang kausap ang tauhan ko.“Ano? Dinala niyo sa ospital? Mga bobo kayo! Bakit hindi ninyo muna ako tinawagan? Nagdedesisyon kayo agad!” malakas kong tanong. Hindi ko na nap







