Chapter 4 : A Place To Belong

"Sometimes, the safest place is not where you were born... but where someone opens the door and tells you to come in."

*********

Hindi agad nakagalaw si Angela nang tumigil sila sa harap ng napakalaking mansyon ng mga Salcedo.

Sa unang tingin pa lamang, alam na niyang hindi iyon ordinaryong bahay.

May matatayog na haliging bato sa harapan, malalawak na hardin na hitik sa makukulay na bulaklak, at mga punong mangga na tila ilang dekada nang nakatayo sa paligid ng hacienda. Sa gitna ng bakuran ay isang lumang fountain na patuloy na umaagos ang malinaw na tubig.

Napahigpit ang hawak niya sa maliit na paper bag na naglalaman ng iilan niyang gamit.

Pakiramdam niya'y maling tao siya sa maling lugar.

"Hija?"

Napalingon siya kay Grace na nakangiting naghihintay sa kanya.

"Bakit hindi ka pa pumapasok?"

"Nahihiya lang po."

Lumapit ang matanda at marahang hinawakan ang kanyang kamay.

"Walang dapat ikahiya."

"Simula ngayon, bisita ka ng bahay na ito."

Hindi niya namalayang napangiti siya.

Kasabay nilang pumasok sa loob ng mansyon.

Lalong lumaki ang kanyang mga mata.

Napakataas ng kisame.

May malalaking chandelier na kumikislap sa liwanag ng umaga.

Nakahanay sa dingding ang mga lumang larawan ng pamilya Salcedo, habang ang malapad na hagdanang yari sa narra ang nagsisilbing sentro ng buong bahay.

Tahimik niyang pinagmasdan ang paligid.

Hindi dahil sa mamahalin itong tingnan.

Kundi dahil may kakaibang init siyang nararamdaman.

Parang... tahanan.

"Welcome home, Ma'am Grace."

Sunod-sunod na bumati ang mga kasambahay nang makita ang kanilang amo.

Isa-isang ngumiti si Grace bago ipinakilala ang dalagang nasa kanyang tabi.

"Si Angela."

"Magiging panauhin natin siya rito."

Magalang na yumuko ang mga kasambahay.

"Magandang hapon po."

Nahihiyang ngumiti si Angela.

"Magandang hapon din po."

Lumapit ang isang babaeng nasa limampung taong gulang na may maamong mukha.

"Ako si Salve."

"Housekeeper ako rito."

Pagkatapos ay marahan niyang hinawakan ang kamay ng dalaga.

"Kung may kailangan ka, sabihin mo lang sa akin."

"Opo."

"Maraming salamat po."

Mula sa likuran ay biglang sumingit si Michael.

"Warning lang."

Napalingon silang lahat.

"Kapag pinakain ka ni Aling Salve..."

"...tataba ka."

Napahalakhak ang housekeeper.

"Ikaw talaga."

"Totoo naman."

"Ikaw ang pinakamalakas kumain dito."

Nagkibit-balikat si Michael.

"May ebidensya ba?"

"Marami."

Pati si Grace ay natawa.

Maging si Angela ay hindi napigilang mapangiti.

Habang ang isang tao ay nanatiling tahimik.

Si Dave.

Nakatayo lamang ito sa may pintuan habang pinagmamasdan ang buong eksena.

Hindi siya nakisali sa tawanan.

Ngunit wala ring bakas ng pagtutol sa kanyang mukha.

"Halika."

"Aakyat muna tayo."

Inakay siya ni Grace paakyat ng ikalawang palapag.

Habang umaakyat sila, napansin ni Angela ang mga lumang larawan ng pamilya sa dingding.

May mga litrato ng batang si Dave na nakangiti habang nakasakay sa kabayo.

May larawan din ng mag-asawang Salcedo kasama ang mga manggagawa sa hacienda.

Simple ang mga ngiti.

Ngunit ramdam ang pagiging malapit nila sa isa't isa.

Huminto sila sa harap ng isang silid.

Dahan-dahang binuksan ni Grace ang p***o.

Napasinghap si Angela.

Maluwang ang kuwarto.

May malaking kama, isang aparador na yari sa narra, sariling banyo at balkonaheng tanaw ang malawak na manggahan.

Hindi iyon marangya.

Ngunit napakainit tingnan.

"Magugustuhan mo ba?"

Halos hindi siya makapagsalita.

"Ako po ba talaga ang titira rito?"

Tumango ang matanda.

"Matagal nang walang gumagamit ng kuwartong ito."

"Mas gusto kong may taong tatawa rito kaysa puro alikabok ang kasama nito."

Napangiti si Angela.

"Masyado na po kayong mabait."

Hinawakan ni Grace ang magkabila niyang balikat.

"Hija."

"Huwag mo nang isipin na pabigat ka."

"Habang nandito ka..."

"...ituring mong tahanan mo rin ang lugar na ito."

Biglang kumirot ang dibdib ng dalaga.

Hindi niya alam kung bakit.

Ngunit ang salitang *tahanan* ay tila matagal na niyang gustong marinig.

Napayuko siya upang itago ang namumuong luha.

"Salamat po..."

Mahina niyang bulong.

"Maraming salamat."

Hindi na nagsalita si Grace.

Sa halip ay marahan lamang niya itong niyakap.

________

Pagsapit ng tanghalian ay bumaba silang lahat sa dining room.

Huminto si Angela sa may pintuan.

Napakahaba ng mesa.

Naroon ang iba't ibang lutong bahay na pagkain—sinigang, inihaw na bangus, kare-kare, sariwang gulay at mga prutas na bagong pitas mula sa hacienda.

"Halika."

Ngumiti si Grace.

"Sabay-sabay tayong kumain."

Nahihiya siyang naupo.

Hindi niya maiwasang ilibot ang tingin.

Sa kabilang dulo ng mesa ay tahimik na kumakain si Dave.

Hindi ito nagsasalita.

Paminsan-minsan lamang itong sumasagot kapag may itinatanong ang kanyang ina.

Napansin ni Angela na iba ang pagtrato rito ng mga kasambahay.

Walang takot.

May respeto.

Ngunit may pagmamahal.

Ibig sabihin...

Hindi ito ang tipo ng amo na kailangang katakutan.

Pagkatapos ng tanghalian ay niyaya siya ni Grace na libutin ang buong hacienda.

Habang naglalakad sila ay mas lalo niyang nakilala ang lugar.

May malawak na palayan.

May taniman ng mangga.

May packing house kung saan inaayos ang mga prutas para sa export.

Sa di kalayuan ay nakita niyang kausap ni Dave ang farm manager.

Hindi ito nagtataas ng boses.

Tahimik lamang itong nagbibigay ng utos.

"Kapag may prutas na hindi pasado sa quality, huwag nang isama."

"Opo, Sir."

"At idagdag ninyo ang incentive ng harvesting team."

Nagulat ang manager.

"Sir?"

"Naabot nila ang target nang mas maaga."

"Deserve nila."

Napangiti ang matandang manager.

"Maraming salamat po."

Tahimik lamang iyong pinanood ni Angela.

Unti-unti niyang binabawi ang unang impresyon niya sa binata.

Malamig nga ito.

Ngunit hindi mayabang.

Mahigpit.

Pero patas.

Napansin ni Grace ang direksiyon ng kanyang tingin.

"Masungit ang anak ko."

Mahina siyang natawa.

"Pero mabuti ang puso niyan."

Napangiti si Angela.

"Naniniwala na po ako."

Sa di kalayuan, tila may nakamasid sa kanilang bawat kilos.

Sa labas ng bakod ng hacienda, isang lalaki ang marahang ibinaba ang binoculars na hawak nito.

Agad siyang tumawag sa cellphone.

"Boss."

"Nasa loob na po siya."

Ilang segundo siyang nakinig bago tumango.

"Hindi po sila naghihinala."

Pinatay niya ang tawag saka muling tumingin sa malawak na Hacienda Salcedo.

Unti-unting sumilay ang malamig na ngiti sa kanyang labi.

Ang tahanang unti-unting nagbibigay ng pag-asa kay Angela...

Ang siya ring magiging unang target ng taong nais sumira sa kanya.