Chapter 3 : Welcome To Hacienda Salcedo

"Sometimes, home is not the place where you belong... but the place where someone chooses to keep you."

********

Dalawang araw matapos ang aksidente...

Tuluyan nang sumikat ang araw matapos ang halos dalawang gabing walang tigil ang ulan.

Nakatayo si Angela sa tabi ng bintana ng kanyang pribadong silid sa Salcedo Medical Center. Suot niya ang simpleng puting bestidang ipinabili ni Grace, habang tahimik na pinagmamasdan ang mga taong abala sa labas.

May mga pasyenteng masayang inuuwi ng kanilang pamilya.

May mga batang masiglang tumatakbo sa hallway.

May mga nurse na nagmamadaling maghatid ng gamot.

Lahat sila ay tila alam kung saan sila uuwi.

Siya lang ang hindi.

Napabuntong-hininga siya.

Sa loob ng dalawang araw, wala ni isang alaala ang bumalik. Wala pa rin siyang maalalang pangalan, tahanan, o kahit isang taong maaaring naghahanap sa kanya.

Hindi niya alam kung saan magsisimula.

Hindi niya alam kung saan pupunta.

Nang marinig ang mahinang katok sa p***o ay agad siyang napalingon.

Pumasok si Dr. Russell na may hawak na medical chart at nakasanayan na nitong ngiti.

"Magandang umaga."

Ngumiti rin siya.

"Magandang umaga po, Doc."

"Kumusta ang pakiramdam mo?"

"Mas maayos na po."

"May hilo pa ba?"

"Paminsan-minsan na lang."

Tumango ang doktor na tila nasiyahan sa sagot.

"Magandang balita."

Isinara nito ang chart.

"Pwede ka nang ma-discharge ngayong araw."

Saglit siyang natigilan.

Unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang labi.

Napansin iyon ni Russell.

"Ano'ng problema?"

Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita.

Saka niya marahang ibinaba ang tingin.

"Kapag umalis po ako rito..."

Huminto siya sandali.

"...saan po ako pupunta?"

Natahimik ang doktor.

Sa totoo lang, iyon din ang tanong nilang lahat.

Bago pa makasagot si Dr. Russell ay bumukas ang p***o ng silid.

"Good morning!"

Masiglang pumasok si Michael na may bitbit na dalawang paper bag at apat na baso ng kape.

"Breakfast delivery!"

Paglapit niya kay Angela ay bahagya siyang ngumiti.

"Buti naman. Mukha ka nang masigla."

Napangiti rin ang dalaga.

"Salamat po."

"Uy, 'po' agad."

Napakamot si Michael sa batok.

"Pwede namang Michael lang. Baka isipin kong matanda na ako."

Hindi napigilan ni Angela ang matawa.

"Sorry po... este, sorry."

"Mas okay."

Kasunod niyang pumasok sina Grace at Dave.

Agad na lumambot ang mukha ni Grace nang makita ang dalaga.

"Kumusta ka na, hija?"

"Mas mabuti na po ang pakiramdam ko."

"Mabuti naman."

Lumapit ito at marahang hinawakan ang kanyang kamay.

"Pwede ka nang umuwi."

Unti-unting yumuko si Angela.

"Iyon nga po ang problema."

Napatingin sa kanya ang lahat.

"Wala po akong uuwian."

Biglang bumigat ang paligid.

Walang nagsalita.

Lahat ay alam ang sitwasyon niya, ngunit ibang usapan na kapag siya mismo ang umamin.

Huminga nang malalim si Grace bago marahang nagsalita.

"Kung wala kang ibang mapupuntahan..."

Sandali siyang tumingin kay Dave.

"...sa amin ka muna."

Nagulat si Angela.

"A-Ako po?"

Tumango ang matanda.

"Habang hindi pa natin nahahanap ang pamilya mo."

Napailing agad si Angela.

"Huwag na lang po."

"Bakit naman?"

"Ayokong maging pabigat."

Mahina siyang ngumiti kahit halatang nahihiya.

"Makakahanap naman po ako ng trabaho."

Napabuntong-hininga si Grace.

"Hija..."

"Paano ka mag-a-apply?"

Tahimik lang si Angela.

"Wala kang pangalan.Wala kang address. Wala kang kahit anong dokumento." Wika ng ginang.

Isa-isang bumaba ang tingin ng dalaga.

Tama ang matanda.

Ano nga ba ang ilalagay niya sa application form?

Sino ang emergency contact niya?

Saan siya uuwi kapag natapos ang trabaho?

Wala siyang maisagot.

Muling nagsalita si Grace.

"Hangga't hindi mo pa naaalala ang lahat....sa amin ka muna."

Tahimik na napatingin si Angela kay Dave.

Sa dalawang araw na magkasama sila sa ospital, napansin niyang ito ang taong pinakamahirap basahin.

Hindi ito palangiti.

Hindi rin palasalita.

At pakiramdam niya...

Hindi pa rin ito nagtitiwala sa kanya.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Ilang segundo ring walang nagsalita.

Hanggang sa marahang bumuntong-hininga si Dave.

"One month."

Napalingon silang lahat sa kanya.

"Mananatili siya sa Hacienda sa loob ng isang buwan."

Malamig pa rin ang boses nito.

"Kung wala pa ring naghahanap sa kanya pagkatapos noon....mag-iisip tayo ng ibang paraan."

Hindi napigilan ni Grace ang mapangiti.

Kilalang-kilala niya ang anak.

Hindi ito marunong tumanggi kapag alam nitong may tama ang isang bagay.

Napuno ng luha ang mga mata ni Angela.

"Hindi ko po alam kung paano ako magpapasalamat."

"Huwag muna."

Ngumiti si Grace.

"Ang mahalaga ngayon, makapagpahinga ka."

Makalipas ang isang oras...

Tahimik na binabaybay ng itim na SUV ang daan palabas ng lungsod.

Sa likurang upuan ay nakaupo sina Grace at Angela.

Paminsan-minsan ay sumisilip ang dalaga sa bintana habang pinagmamasdan ang unti-unting pagbabago ng tanawin.

Unti-unting nawala ang matataas na gusali.

Napalitan iyon ng malalawak na bukirin, mga punong mangga at palayang sumasayaw sa ihip ng hangin.

"Ang ganda naman dito..." hindi niya napigilang sambitin.

Napangiti si Grace.

"Welcome sa San Isidro."

"Ito ang bayan ng mga Salcedo."

Sa harapan, tahimik na nagmamaneho si Dave.

Samantalang si Michael ay hindi mapakali.

Panay ang tingin nito sa rearview mirror.

Napansin iyon ni Dave.

"Ano?"

"Boss..."

"Hmm?"

"Pwede ba akong magtanong?"

"Hindi."

"Late na."

Napabuntong-hininga si Dave.

"Magtatanong na ako."

Napailing siya.

"Sige."

"Bakit parang allergic ka kay Angela?"

Napalingon si Grace.

Pati si Angela ay hindi sinasadyang napatingin sa salamin.

"She's a stranger," payak na sagot ni Dave.

Napakamot si Michael.

"Eh stranger din naman tayo bago tayo naging magkakaibigan."

Hindi sumagot si Dave.

"Tingnan mo nga."

Mahina ang boses ni Michael.

"Mukha bang kriminal?"

Natahimik ang sasakyan.

Maya-maya ay nagsalita si Dave.

"Hindi lahat ng mabait ang mukha..."

"...mabait."

Tahimik na yumuko si Angela.

Narinig niya ang bawat salita.

At alam niyang may punto ang lalaki.

Kung siya rin ang nasa kalagayan nito, baka ganoon din ang maramdaman niya.

Napansin iyon ni Grace.

Siniko niya nang marahan ang anak.

"David."

"What?"

"Hindi masamang maging maingat."

Tumigil siya sandali.

"Pero puwede ring maging maingat nang hindi nakakasakit."

Hindi na sumagot si Dave.

Habang si Michael naman ay palihim na napangiti.

One point na naman kay Madam Grace. Sa isip nito.

Ilang minuto pa ang lumipas bago huminto ang sasakyan sa harap ng isang napakalaking bakal na gate.

Pagkabukas nito ay unti-unting bumungad ang malawak na hacienda.

Nagkahanay ang matatandang puno ng acacia sa magkabilang gilid ng daan.

Sa di kalayuan ay nakatayo ang isang engrandeng Spanish-inspired mansion na napapalibutan ng hardin at malawak na damuhan.

Napasinghap si Angela.

"Napakalaki..."

Napatawa si Michael.

"Welcome to Hacienda Salcedo."

"Huwag kang mag-alala."

"Naliligaw pa rin ako rito minsan."

"Michael."

Napakamot siya sa ulo.

"Okay, exaggerated nang konti."

Maging si Angela ay napangiti.

Huminto ang sasakyan sa harap ng mansyon.

Agad silang sinalubong ng isang babaeng nasa limampung taong gulang.

"Ma'am Grace!"

Masaya itong lumapit.

"Welcome home po!"

"Salve."

Ngumiti si Grace.

"May isa tayong bisita."

Napatingin ang babae kay Angela.

Napangiti ito nang buong lambing.

"Ay, napakaganda naman ng batang ito."

"Halika, hija."

"Ako si Salve."

"Simula ngayon, ituring mo na rin itong tahanan mo."

Unti-unting uminit ang pakiramdam ni Angela.

Sa loob lamang ng ilang araw...

Dalawang beses na siyang nabigyan ng pagkakataong magsimulang muli.

Ngunit hindi niya alam...

Habang tinatahak niya ang pintuan ng Hacienda Salcedo...

May isang pares ng matang tahimik na nagmamasid mula sa ikalawang palapag.

Kasabay nito...

Sa labas ng hacienda, huminto ang isang itim na sasakyan.

Isang lalaki ang bumaba at agad na tumawag sa cellphone.

"Boss."

Mahina ang boses nito.

"Nasa Hacienda Salcedo na po ang babae."

Ilang segundo ang lumipas bago sumagot ang nasa kabilang linya.

At kasabay ng malamig nitong tawa ay isang utos ang binitiwan.

"Good."

"...Now let the game begin." He smirked.