[Chapter 5] - The Devil's Offer

The CEO's Desperate Bargain

Elara stared at her phone for the hundredth time. Yung message ni Rafael Vargas ay hindi pa rin nawawala sa isip niya.

“Kapag gusto mong maligtas ang mama mo at ang sarili mo, tumawag ka sakin. May mas magandang deal ako.”

Nanginginig ang mga kamay niya habang nakaupo sa gilid ng kama. Damien was still sleeping soundly beside her, mukha niya ang peaceful kahit na puno ng problema ang buhay nila. Ang matipunong braso niya ay nakadraped sa beywang ni Elara, parang kahit sa tulog ay ayaw siyang bitawan.

“Bakit ba kasi ako nahulog sayo…”

bulong niya sa sarili, luha na naman ang tumulo. Sobrang sakit sa dibdib. Parang may bato na nakadagan sa puso niya. Mahal na niya si Damien, pero natatakot siyang aminin. Kasi alam niyang lahat ng ‘to ay may expiration date.

Damien stirred.

“Baby… bakit gising ka pa?”

ang boses niya ay husky pa rin sa antok. Hinila niya si Elara pababa at yinakap nang mahigpit. Naramdaman agad ni Elara ang init ng katawan niya, at yung hardening na bulge na dumikit sa hita niya.

“Damien… may iniisip lang ako,”

sagot niya, trying to hide the pain in her voice.

Pero hindi siya pinakawalan. Sa halip, hinalikan siya ni Damien sa leeg, dahan-dahan, mainit.

“Then let me make you forget,” he whispered.

Hindi na nakapagpigil si Elara. She turned to him and kissed him desperately, parang bawat halik ay huling beses. Damien responded with equal hunger. Tinanggal niya ang damit na suot ni Elara at iniladlad ang hubad niyang katawan sa ilalim ng mahinang ilaw.

“Ang ganda mo talaga…”

sabi niya habang hinahaplos ang dibdib ni Elara. Sinipsip niya ang isa niyang u***g, dila niya ay umiikot nang mabagal, nagpapakilig hanggang sa mapadaing si Elara.

“Damien… ahh…”

Bumaba ang mga halik niya. Sa tiyan, sa puson, hanggang sa hita. Then he spread her legs wide and licked her slowly, savoring every drop. Elara arched her back, fingers gripping his hair.

“Fuck… ang sarap mo,”

ungol ni Damien habang sinasamba ang pagkababae niya. Dalawang daliri ang ipinasok niya habang sinisipsip ang clit niya.

Elara came hard, umiiyak habang sumasabog ang sarap. Pero kahit ganon, hindi pa tapos. Hinila niya si Damien pataas at hinalikan siya, tasting herself on his tongue.

“Pasok mo na… please…” she begged, voice breaking.

Damien positioned himself and pushed in slowly, inch by inch, hanggang sa maubos na.

“Shit… ang init mo… ang sikip…”

He started moving, deep and steady at first, then harder. Every thrust felt like he was pouring all his emotions into her.

“Elara… fuck… don’t leave me,” he groaned against her ear.

Hindi na napigilan ni Elara. Umiiyak siya nang todo habang binabayo siya ni Damien.

“Mahal kita… tangina, mahal na mahal kita kahit alam kong masasaktan lang ako,” she sobbed.

Damien froze for a second, then fucked her even harder, parang galit na galit sa narinig.

“Wag mo ‘yang sabihin… wag mo akong paibigin tapos iiwan mo rin ako.”

They came together, bodies shaking, tears mixing with sweat. Damien collapsed on top of her, still inside, breathing heavily.

“I’m scared too,” he admitted in a whisper.

“Scared na kapag natapos ‘yung isang taon, hindi ko na kayang mabuhay nang wala ka.”

Tahimik lang silang niyakap ang isa’t isa hanggang sa nakatulog.

The next morning, Damien had an early meeting.

“Babalik ako mamaya. Wag kang lalabas ha? Stay safe,” he said bago halikan si Elara sa noo.

Nang makaalis siya, nagdesisyon si Elara. She dialed the number ni Rafael.

They met at a quiet café in BGC. Rafael looked handsome in his dark suit, pero may mapanganib na ngiti sa labi niya.

“Glad you called, Elara. Ganda mo pa rin kahit stressed,” sabi niya habang iniabot ang kape.

“Ano’ng deal mo?” diretsong tanong ni Elara, trying to sound strong kahit nanginginig ang boses.

Rafael leaned closer.

“Simple lang. Iiwan mo si Damien. Kunin mo lahat ng ebidensya tungkol sa fake marriage niyo. Kapalit nun, bibigyan kita ng thirty million para sa mama mo at sa future mo. At proteksyon. Hindi na siya makakagalaw sayo.”

Elara’s heart pounded. “Bakit mo ginagawa ‘to?”

“Kasi ayaw kong matalo si Damien. At gusto kitang protektahan. Deserve mo ng mas mabuti kaysa sa lalaking binili ka lang.

” Hinawakan ni Rafael ang kamay niya. “Isipin mo. Isang tawag lang, tapos libre ka na.”

Umalis si Elara sa café na puno ng pagdududa. Habang naglalakad pauwi, biglang may black van na huminto sa tabi niya. Dalawang lalaki ang bumaba at hinila siya papasok.

“Bitawan niyo ako!” sigaw niya, pero tinakpan nila ang bibig niya.

Dinala siya sa isang madilim na warehouse. Doon, naghihintay si Rafael.

“Hindi ko inexpect na susunod ka agad,” sabi niya, ngiting-ngiti.

“Pero since andito ka na… bakit hindi natin gawing mas interesting?”

Tinry ni Elara na tumakbo, pero nahuli siya ni Rafael hinila siya at siniil ng halik sa leeg.

“Damien will go crazy kapag nalaman niyang nasa akin ka.” His hand roamed down her body.

“At baka masarapan ka pa sa akin.”

Elara cried, “Huwag… please…”

But before Rafael could do more, may ingay sa labas. Barilan. Sigaw ng mga tao.

Biglang bumukas ang pinto at pumasok si Damien, galit na galit, hawak ang baril.

“Get your fucking hands off my wife!”

Rafael pushed Elara aside and laughed.

“Finally. The hero arrives.”

Damien’s eyes met Elara’s. Nakita niya ang takot at luha. At sa mga mata niya, may sakit din. Parang may something na nabasag sa loob niya.

“Elara… did you call him?” tanong niya, boses na puno ng sakit.

Umiiyak si Elara.

“Damien… sorry… natatakot lang ako…”

Rafael laughed louder.

“See? Kahit asawa mo, hindi ka rin pinagkakatiwalaan.”

The two men faced each other, tension thick in the air. Barilan ang maaaring mangyari anumang oras.

At sa gitna ng lahat ng ‘yon, alam ni Elara na nasira na niya ang tiwala ni Damien.

Pero mas masakit pa — alam niyang kahit ganon, mahal na mahal pa rin niya ang lalaking binili siya.

End of Chapter 5