[Chapter 4] - Heartbreak At Midnight

The CEO's Desperate Bargain

Elara woke up with a heavy feeling sa dibdib. Nakahiga pa rin siya sa malaking kama ni Damien, ang katawan niya puno ng mga marka mula sa gabing nakalipas. Yung mabagal at malalim na way na kinuha niya siya... parang may something na nagbago. Hindi na puro libog lang. Parang may takot at pangangailangan din.

"Damien..."

bulong niya habang hinahaplos ang bakanteng side ng kama. Lamig na. Bumangon siya, naka-silk robe lang, at lumabas sa living area. Andoon siya, nakatayo sa harap ng malaking bintana, nakatitig sa city lights ng Manila. Walang damit sa itaas, kita ang matitigas niyang muscles at ang mga tattoo sa likod niya.

"Early ka pala gumising,"

sabi niya nang maramdaman si Elara. Hindi siya lumingon.

"Can't sleep. Iniisip ko yung sinabi mo kagabi... tungkol kay Vargas."

Lumapit si Elara at yumakap sa likod niya mula sa likuran. Naramdaman niyang humigpit ang katawan niya.

"Kaya ba natin 'to? Paano kung mawala lahat?"

Damien turned around and pulled her close, chin resting on top of her head.

"Kung mawala ako, mawawala rin yung pagpapagamot sa mama mo. Kaya kailangan nating maging convincing. Walang choice."

Sumakit lalo ang puso ni Elara. Kahit yakap siya, parang may malaking pader pa rin sa pagitan nila.

"Gusto mo bang maging totoo 'to? O gusto mo lang na maging perpektong aktres ako?"

Hindi sumagot si Damien. Sa halip, hinawakan niya ang mukha niya at hinalikan siya nang malalim. Hindi yung gutom na halik na dati. May lungkot, may galit sa sarili.

"I don't know anymore,"

he whispered against her lips.

"Pero alam ko na kapag hinahawakan kita... parang gusto kong panatilihin kang ganito."

That night, he took her again. Pero iba na. Damien lifted her sa countertop ng kitchen, hinubad ang robe niya, at dahan-dahang pumasok sa loob niya habang nakatitig nang diretso sa mata.

"Fuck... ang sikip mo pa rin,"

he groaned. Elara's nails dug into his shoulders as he moved slowly, deeply, hitting that spot na nagpapakilig sa buong katawan niya.

"Ahh... Damien... mas lalim pa..."

ungol niya, luha na naman ang tumulo. Hindi niya alam kung bakit siya umiiyak habang sumasabog ang sarap. Siguro dahil alam niyang lahat 'to ay may katapusan. Isang taon lang. Tapos babalik siya sa wala

He fucked her harder after that, pounding into her with raw emotion.

"Sige, iyak ka. Iyak mo lahat. Pero huwag kang aalis sakin,"

he said, almost begging. Elara came so hard na nanginginig ang buong katawan niya, at sumunod din si Damien, filling her up again.

Pagkatapos, habang nakahiga sila sa couch, hinaplos ni Damien ang buhok niya.

"Bukas, pupunta tayo sa hospital. May event doon for my company. Kailangan kitang ipakita sa lahat."

The next day sa hospital, masaya ang mommy ni Elara.

"Anak, ang gwapo naman ng asawa mo! Ang bait niya, binigyan niya ako ng private room at lahat,"

sabi ni Mama habang nakangiti. Pero si Elara, parang may kutsilyo sa dibdib. Nakangiti siya pero sa loob, sumisigaw siya.

Damien played the perfect son-in-law. Hinawakan niya ang kamay ni Mama, kinamusta, at binigyan pa ng flowers. Pero nang mag-isa na sila sa hallway, hinila niya si Elara sa isang corner at siniil ng halik.

"Damien, nandito tayo sa hospital..."

protest niya, pero ang katawan niya sumusuko na naman.

"I need you. Right now."

Dinala niya si Elara sa isang unused private room, ikinandado ang pinto, at doon niya siya binunganga sa kama. Mabilis, desperate, at rough. Tinanggal niya ang dress niya, sinipsip ang dibdib, at pumasok mula likuran habang nakatayo sila.

"Ang init mo... ang sarap mo talaga,"

bulong niya sa tenga niya habang walang tigil ang pagbayo.

Elara bit her lip to stop from moaning too loud.

"Faster... please..."

Umiiyak na naman siya habang umaabot sa rurok. Sobrang saya at sobrang sakit. Sinasabi ng katawan niya na gusto niya 'to, pero ang puso niya sumasakit dahil alam niyang peke lang lahat.

Pagkalabas nila, may nakita silang lalaki sa hallway. Si Rafael Vargas. Nakangiti pero ang mata niya puno ng galit.

"Mr. Torres, Mrs. Torres,"

bati niya.

"Nice to see you here. Kumusta si Mama mo, Elara? Narinig ko may cancer. Sayang naman kung mawalan siya ng magandang treatment bigla."

Nanginginig ang tuhod ni Elara. Damien's arm tightened around her.

"Threaten my wife again, Vargas, and I'll make sure you lose everything."

Rafael laughed.

"Wife? O convenience lang? May alam ako, Torres. At malapit ko nang patunayan sa board. Isang linggo na lang."

Umalis si Rafael, pero naiwan ang takot sa puso nila.

That night sa penthouse, nag-away sila ng todo.

"Ano ba talaga tayo, Damien?!"

sigaw ni Elara, luha na walang tigil.

"Pinapatay mo ako ng ganito! Ginagamit mo ako, tinatanggalan mo ng pag-asa, tapos parang may something pa rin! Gusto kitang mahalin pero natatakot ako!"

Damien punched the wall, dugo ang tumulo sa knuckles niya.

"Akala mo ba madali sakin?! Akala mo ba hindi ko nararamdaman 'to?! Pinipilit kong wag kang mahalin kasi alam kong masasaktan kita sa huli!"

Tahimik na umupo si Elara sa sahig, umiiyak nang umiiyak.

"Sana pala hindi na lang ako lumapit sayo noon sa ulan. Sana pala hinayaan ko na lang mamatay si Mama..."

Damien lumuhod sa harapan niya, niyakap siya nang mahigpit.

"Huwag mong sabihin 'yan. Please... Elara, huwag."

Sa pagkakayakap nila, naging mainit ulit. Nagawa nilang mag-isa sa sahig — mabagal, puno ng luha, at puno ng damdamin. Damien kissed every inch of her body like it was the last time.

"Sorry... sorry sa lahat,"

he whispered while moving inside her. Elara clung to him, sobbing his name as they both reached climax together.

Pero habang natutulog si Damien, nakatitig lang si Elara sa ceiling. May lihim siyang natuklasan kanina sa phone niya — isang message mula kay Rafael.

"Kapag gusto mong maligtas ang mama mo at ang sarili mo, tumawag ka sakin. May mas magandang deal ako."

Elara's heart broke into a million pieces. Sino ba talaga ang dapat niyang pagkatiwalaan?

End of Chapter 4