[ Chapter 6 ] - Broken Trust, Burning Possession

The CEO's Desperate Bargain

The warehouse smelled of rust and danger. Damien stood there like a raging storm, baril pa rin ang hawak, mata niyang puno ng galit at sakit habang nakatingin kay Elara na nakaupo sa sahig, umiiyak.

“Elara… did you really call him?” ulit niya, boses na puno ng pagkabigo. Parang may kutsilyo na tumusok sa dibdib niya.

Rafael laughed from the corner, hawak pa rin ang balikat ni Elara. “Told you, Torres. Kahit asawa mo, hindi ka pinagkakatiwalaan. She came to me willingly.”

“Bitawan mo siya,” malamig na utos ni Damien. “Ngayon din.”

Rafael raised his hands but the smirk stayed. “Easy. She’s all yours… for now. Pero tanungin mo siya, bakit siya nagpunta sa akin? Dahil ba takot siya na kapag natapos ang kontrata niyo, wala na siyang makukuha? O dahil mas gusto niyang protektahan ang mama niya kaysa sayo?”

Elara shook her head desperately. “Damien… hindi ganon ‘yun. Natatakot lang ako. Sorry… sorry talaga.”

One of Damien’s men rushed in and pointed a gun at Rafael. Tension thickened. Rafael eventually stepped back, pero bago umalis, tiningnan niya si Elara nang matagal. “Call me again when you’re ready to be free.”

Pagkaalis ni Rafael, Damien pulled Elara up roughly and dragged her out of the warehouse. Walang salita. Nanginginig ang buong katawan niya habang sumasakay sila sa sasakyan. Sa buong biyahe pauwi sa penthouse, tahimik lang si Damien. Pero ang katahimikan na ‘yun mas nakakatakot kaysa sigaw.

Pagdating sa penthouse, sumabog agad.

“Bakit?!” sigaw ni Damien, throwing his suit jacket on the floor. “Sinabi ko sayo wag kang lalabas! Sinabi ko sayo kay Rafael ‘yang hayop na ‘yan! Tapos pupuntahan mo pa siya?! Gusto mo bang patayin ako sa sakit, Elara?!”

Umiiyak si Elara, nakaupo sa couch, mukha nakatakip sa mga kamay. “Kasi natatakot ako, Damien! Natatakot ako na kapag natapos ‘yung isang taon, babalik ako sa wala! Natatakot ako na mahal na kita tapos iiwan mo lang ako! Masakit, tangina… sobrang sakit!”

Damien stopped. Parang may tumama sa kanya. Lumapit siya at hinila si Elara pataas. “Mahal mo ako? Talaga? O ‘yan lang sinasabi mo para mapatawad kita?”

Elara looked up, luha na walang tigil. “Oo. Mahal na mahal kita. Kahit binili mo lang ako. Kahit masakit every time na iniisip ko na peke lang tayo. Mahal kita, Damien. At ‘yun ang nakakatakot sa akin.”

Damien’s eyes darkened. Galit, sakit, at libog — lahat sabay. Hinila niya si Elara at siniil ng halik na puno ng galit. Hindi malambing. Parang parusa. Dila niya ay sumalakay sa bibig niya, kamay niya ay walang habas na hinimas ang katawan niya.

“Gusto mong patunayan na sa akin ka lang?” bulong niya sa pagitan ng halik, boses na galit na galit. “Kneel.”

Elara obeyed, knees shaking. Damien unzipped his pants and pulled out his hard, throbbing cock. “Suck it. Show me how sorry you are.”

Umiiyak pa rin si Elara pero binuka niya ang bibig at tinanggap siya. Damien groaned loudly, holding her head as he thrust into her mouth. “Fuck… ang init ng bibig mo. Mas malalim, Elara. Sige… iyak ka habang sinasubo mo ako.”

She gagged but didn’t stop. Luha, laway, at pawis — lahat magkakaloob. Damien pulled her up after a few minutes, hinubad ang lahat ng damit niya at itinulak sa kama.

He spread her legs wide and entered her in one hard thrust. Walang pasintabi. “Ahh!” sigaw ni Elara. Damien fucked her like he was punishing her — fast, deep, at brutal.

“Sa akin ka lang, putangina,” he growled with every thrust. “Kahit binili kita, kahit peke tayo, ikaw lang ang akin. Walang ibang lalaki. Walang Rafael. Walang iba.”

“Oo… sa’yo lang ako…” iyak ni Elara habang sumasabog ang sarap at sakit sa katawan niya. Damien flipped her on all fours, slapped her ass hard, and entered her from behind. Mas malalim. Mas mabilis.

Every thrust felt like he was claiming her soul. Elara came hard, screaming his name, body shaking uncontrollably. Pero hindi siya tumigil si Damien. He continued pounding until he pulled out and released on her back, hot and thick.

Pagkatapos, bumagsak siya sa tabi ni Elara at hinila siya sa dibdib niya. Bigla na lang umiyak si Damien — tahimik, pero ramdam na ramdam. “Akala ko mawawala ka na sakin… Akala ko pinagkakanulo mo na ako.”

Elara hugged him tighter, kissing his chest. “Hindi ko kayang mawala ka. Kahit masakit, Damien. Kahit alam kong may katapusan ‘to.”

They stayed like that for hours. Walang salita. Basta yakap lang. Damien stroked her hair gently, completely different from how rough he was earlier.

“May itinatago pa rin ako sayo,” he whispered later that night. “Hindi lang ang kontrata. May tungkol sa grandpa ko… at sa tunay na dahilan kung bakit kailangan ko ng asawa. Kapag nalaman mo, baka talaga iwan mo na ako.”

Elara lifted her head. “Sabihin mo sakin.”

Damien shook his head. “Hindi pa. Kapag handa na ako.”

Kinabukasan, may bagong problema. Dumating ang tawag mula sa hospital — kailangan ng mas malaking pera para sa susunod na round ng treatment ni Mama. At may bagong sulat mula sa abogado ni Damien: kung mabibisto ang kasal nila bago ang one year, mawawala ang lahat.

Sa balcony, habang niyayakap siya ni Damien mula sa likuran, Elara closed her eyes.

“Damien… gaano pa katagal natin ‘tong kakayanin?”

“Hanggang kaya ko pang pigilan ang sarili kong mahalin ka nang todo,” sagot niya, boses puno ng sakit.

Pero sa likod ng mga yakap at halik, alam ni Elara na mas malalim pa ang mga lihim na nakapalibot sa kanila. At si Rafael? Hindi pa tapos. Mas malakas pa ang balik nito.

Isang maliit na pagkakamali lang, at lahat ng ‘to ay guguho.

End of Chapter 6